Warm groete uit Suid-Afrika! Bekijk fotoreportage

Warm groete uit Suid-Afrika!

Maandag 16 oktober

Een goede voorbereiding kan serieus helpen bij het succesvol verloop van een reis. Zover de goede raad. Vrijdagavond vroeg Greet of wij malariapillen moeten meenemen. Ik: euh …, nee, euh … ik weet het niet. Ik had er dus nog geen seconde over nagedacht. Greet checkt de lodges en nummer 2 in rij bleek al in risicogebied te liggen.

Zaterdagochtend snel naar de dokter van wacht en aansluitend naar de apotheek voor de nodige medicatie. Gezien de nodige hoeveelheid moest Greet zelfs bij 2 apotheken passeren. Zoals gezegd: een goede voorbereiding is essentieel. De eigen reis blijft bij voorsprong de minst voorbereide. Of is het een onbewust afstand nemen van de eigen job? Laat ik het daar maar op houden!

Gepakt met malariapillen vertrokken wij ’s morgens met de wagen naar Brussel Zuid. Wie anders dan good old Guy leverde er ons veilig af. Het kantoortje van KLM vinden bleek iets moeilijker. In die mate dat wij het zelfs aan 2 verschillende personen hebben moeten vragen. 10 minuten voor vertrek zaten wij in de trein. Heel veel marge bleef niet meer over.

De rest van de reis verliep voorspoedig. De service bij KLM was voortreffelijk. De enige storende factor was rij 1 A+C. 2 Engelstalige, licht corpulente heren, hielden een klein drankfestijn. De glazen rode wijn werden flessen om een uurtje voor landing over te schakelen op whisky. “Great service” lalden ze onophoudelijk.

Bij aankomst werden wij opgewacht voor de meet & greet en via een priority ingang door de paspoortcontrole geloodst. Lekker snel om dan zoals iedereen aan de bagageband te wachten op onze koffers. Grappig!

Van de luchthaven ging het in 5 minuten met de shuttle tot hotel Protea by Marriott. Check-in, pintje aan de bar en bed in.

 

Dinsdag 17 oktober

Wakker voor de wekker! Een groot voordeel aan reizen naar Zuid-Afrika, is reizen zonder tijdsverschil. Ontbijt, shuttle terug naar de luchthaven en pick-up van onze wagen bij Bidvest Car Rental. De Toyota Fortuner bleek een Rav4. Zelfde categorie vermoedde ik.

Van Johannesburg was het +/- 260 kilometer of 3 uur rijden naar onze eerste Lodge: de Makweti Safari Lodge in het Welgevonden Game Reserve. Je rijdt niet tot de lodge zelf maar tot de ‘Main Entrance’ waar alle gasten worden opgehaald door een medewerker van de lodge. In het park liggen meer dan 60 lodges waarvan de meeste in particulier bezit. Slechts een 12-tal worden commercieel uitgebaat.

Parkeren deed ik dus op de parking van de Main Gate, pal tussen 2 Toyota’s Fortuner. Deze wagens bleken toch aanzienlijk groter te zijn. Bidvest heeft ons dus niet de correcte wagen meegegeven. Als absolute leek op gebied van auto’s had ik ook niets door op het moment van opname. Of kan het ook iets te maken hebben met die voorbereiding!? De wagen voldeed ruimschoots en eens thuis krijgen wij het verschil terugbetaald.

De Makweti Safari Lodge is een kleine luxueuze lodge met slechts 5 pool suites. De pool is een frisse jacuzzi op het buitendek met een fantastisch zicht op de omgeving. Het is ’s avonds en ´s nachts alleen opletten geblazen voor olifanten die onze pool regelmatig als drinkplaats gebruiken. Blijkbaar verblijven wij net in die kamer waar zij met hun slurf net in de pool raken.

Na de lunch vertrokken wij voor onze eerste game drive in gezelschap van Jenny & Nick, een koppel uit New York. Samen waren wij vandaag de enige 4 gasten in de lodge. Voor ons was deze eerste safari een schot in de roos. Van alle dieren was de neushoorn het beest dat wij amper hadden gezien op onze voorgaande reizen naar Afrika (Namibië – Botswana – Zimbabwe – Kenia – Tanzania). Enkel in Kenia hebben wij er eentje gezien in een minireservaatje bij Lake Nakuru. Dit park was zo belachelijk klein dat het beest bijna altijd zichtbaar was.

Wat een verschil met Welgevonden. In dit park van 360 km² leven zo’n 80 neushoorns. Ik denk dat wij er een 15-tal te zien kregen. Machtige beesten die zo’n 2,2 ton kunnen wegen. Wij zagen enkel de vriendelijke witte neushoorn. Zijn zwarte soortgenoot heeft de reputatie van amokmaker.

Meer dan tevreden keerden wij terug naar de lodge. Voor het diner konden wij ons nog even verfrissen. De 100 meter naar het restaurant mochten wij echter enkel onder begeleiding maken. Omdat er geen hekken zijn, kunnen alle dieren het terrein van de lodge betreden.

Moe maar voldaan kropen wij onder de wol. De eerste dag Afrika was voor ons meer dan geslaagd.

 

Woensdag 18 oktober

Toen de wekker ging, kwam ik van heel ver. De nacht was niet super. Iets te warm in een iets te kort bed. Dan is een wake-up call om 5u00 redelijk pijnlijk. Een snelle douche en een nog snellere koffie om tegen 5u30 te vertrekken voor de ochtendsafari.

De gamedrive duurt afhankelijk van de locatie en ‘bezienswaardigheden’ zo’n 3 tot 4 uur vooraleer terug te keren naar de lodge. Bij aankomst staat het ontbijt klaar en ben je vrij tot lunchtijd om tegen 16u00 opnieuw te vertrekken voor de namiddagsafari.

Dit wordt zowat het schema voor de komende 10 dagen. Vandaag zagen wij verschillende olifanten, giraffen, zebra’s, jackhals, gnoes, impala’s en andere hertenkoppen. In het pikkedonker en onder infrarode spotlamp kregen wij nog een volwassen mannelijke leeuw te zien. Een mooie afsluiter van de dag en ons verblijf in Makweti.

 

Donderdag 19 oktober

Geen ochtendlijke gamedrive. Voor ons stond een ander ritje op het programma. Namelijk deze van de Makweti Safari Lodge naar de Simbavati River Lodge. Een rit van ruim 520 km of een 7 uur rijden. Het leek ons meer aangewezen om te passen voor de vroege safari en een extra uur te slapen om na het ontbijt dadelijk te vertrekken.

Om 8 uur stipt vertrokken wij vanaf de parkeerplaats richting Timbavati Private Nature Reserve. Onze gps sloeg al dadelijk op hol en gaf een rijtijd van 8,5 uur aan in plaats van de voorziene 6,5. Echt vrolijk maakte mij dit niet. Gelukkig had ik iets voorbereid! Na de mindere ervaring met gemaakte kosten van dataroaming in Turkije (1.000 euro voor 2 personen voor 150MB aan data) voor de organisatie van de wedstrijd van Club Brugge in Istanbul tegen Basaksehir, had ik - vooruitziend als ik was - een pakket van 1GB aan 120 euro gekocht bij Base. Jammer genoeg was de dekking van hun lokale provider niet bepaald geweldig. Enkel bij het passeren van iets of wat stadje werd signaal opgepikt en konden wij de gps dubbel checken.

Gelukkig was er voldoende dekking in en rond Pietersburg. Omwille van grote wegenwerken raakte de gps het spoor volledig bijster. Mr Google Maps nam echter feilloos over en leidde ons zonder omwegen tot de eindbestemming. In totaliteit duurde de rit 6u40 inclusief stop voor foto’s, tanken, een drankje en dringend telefoontje naar huis. Het telefoontje van de alarmcentrale bleek gelukkig vals alarm te zijn. Na een tweede inbraak tijdens ons verlof hebben wij enkele jaren geleden beslist om een alarm te installeren. Dit was de tweede keer dat er een vals alarm was. Gelukkig!

Bij aankomst aan de Simbavati River Lodge viel vooral de afwezigheid van de ‘river’ op. De rivier bleek één grote brede zandbak te zijn en het water al jaren spoorloos.

Niet getreurd! Lunch, check-in en vertrek op beestentocht. Het verschil met de vorige gamedrives kon niet groter zijn. Waar men in Welgevonden bewust op de pistes blijft, gaat men hier zonder enige schroom off-road. Planten, struiken en bomen moeten eraan geloven. Het was toch even schrikken hoe men hier met de natuur omgaat. Omdat dit een privaat domein met private gronden is, mag je doen wat je wilt. In Welgevonden is men enkel baas over het  stukje grond waarop de lodge staat. Al de rest staat onder toezicht en buiten piste rijden is er ten strengste verboden.

Het grote voordeel aan deze manier van invullen is duidelijk … je rijdt tot net naast de dieren. Neushoorn, olifant, hyena, wilde hond en luipaard. Wij konden ze allemaal vanop een paar meter bewonderen. Dit zorgde natuurlijk voor fantastische foto’s. Vooral het zo moeilijk te spotten luipaard was een geweldige meevaller. Beetje hypocriet als wij zijn maakte de eerdere verontwaardiging meer en meer plaats voor tevredenheid over de geweldige foto’s van het luipaard.

 

Vrijdag 20 oktober

Goed geslapen! De kamer is op zich een stuk minder knap als deze van Makweti maar het bed was wel super goed. ’s Nachts bleek het weer volledig omgeslagen. Temperaturen in de hoge 30 maakten plaats voor bewolking en temperaturen in de lage 20. De meeste toeristen zagen eruit alsof zij op expeditie naar Antarctica vertrokken: mutsen, sjaals, fleece en windstoppers. Daar zat ik dan in mijn t-shirt en truitje (in mijn handen). Greet koos voor de middenweg maar kon ook een lachje niet onderdrukken bij het aanschouwen van deze wintersporters.

Net zoals gisteren kregen wij het moeilijk te spotten luipaard te zien. Nog meer gebroken boompjes en knappe foto’s! “Hoera vir die bestuurder, hoera!”

Na het ontbijt was het tijd om te relaxen: massage voor Greet en boekje lezen voor mij. Veel werd er niet gelezen. Na een paar pagina’s vielen mijn ogen dicht. Tijd om een beetje bij te slapen. Toen ik na iets meer dan 1 uur wakker werd was Greet nog niet terug van haar massage. Raar omdat deze maar 1 uur zou duren.  Vijftien minuten later kwam ze binnen. Bleek dat aan de zijkant van onze safaritent een Kudu op het pad stond. Deze ‘Kudu-encounter’ duurde ruim 20 minuten. Gedurende de hele tijd durfde mijn schatteke niet dichterbij komen. Kudu’s zijn dan ook een van de meest gevaarlijke roofdieren in Afrika!!

’s Namiddag kregen wij terug het zeldzame luipaard te zien. Lucky bastards! Het diner ging gepaard met Afrikaanse dans en gezangen. Op zo’n momenten voel ik mij helemaal toerist. Met andere woorden: voor ons moet dit niet. Laat ons een beetje in de waan!

 

Zaterdag 21 oktober

Na de ochtendsafari – wij zagen deze keer geen luipaard – en het ontbijt ging het richting Sabi Sands. Vanaf nu zullen wij stelselmatig zuidelijker afzakken om op 31 oktober in Durban aan te komen. De rit was slechts een goede 100 kilometer en duurde 2,5 uur. De bijhorende gps van de wagen was ondertussen vervangen door deze van Johan, collega van Greet. Dit exemplaar bleek een heel stuk accurater. Misschien iets te accuraat want het apparaat loodste ons feilloos via binnen- en zandwegen (het echte Afrika) naar het volgende park en lodge. De Arathusa Safari Lodge mag er best wezen. Onze water facing suite was ronduit prachtig. Alles top, enkel het water ontbrak. Men gaat hier zeker niet rouwig zijn mocht het een paar weken regen.

Na de lunch vertrokken wij op gamedrive nummer 8. Bij vertrek was het zwaarbewolkt en eerder fris. Het was zonder enige twijfel de minste safari van de reis. Gelukkig maakte de ontdekking van een luipaard veel goed. Ik doe wat lacherig over het zeldzame dier maar het blijft keer op keer een geweldige ervaring. Voor ons is dit zonder concurrentie het mooiste dier dat je op safari kan spotten.

In de jeep kreeg een Duitse jonge dame het bijna aan de stok met een vervelende, iets oudere, Nederlandse madam. Ze was ook niet van de snuggerste, die laatste. Toen ze in de boom langs het luipaard een half opgegeten impala zag hangen, vroeg ze zich af hoe dat beest daar toch maar geraakt was. Even overwoog ik haar te vertellen dat deze klim-die-boom impala jammerlijk was vastgeraakt tussen de takken en zo een gemakkelijke prooi werd. Ik hield maar wijselijk mijn mond.

 

Zondag 22 oktober

’s Morgens vraagt men niet wat je wenst te eten maar wat je wenst te zien. Leeuwen, cheeta’s en buffels riep mijn Mieke. Deze hebben wij nog niet gezien. Voor de cheeta excuseerde de gids zich al bij voorbaat. Dit is helemaal geen cheeta gebied. Er zijn teveel andere roofdieren waardoor een verblijf hier veel te moeilijk is.

Leeuwen en buffels zouden het worden. Deze game drive werd een van de beste ooit. Vrij snel werden 2 leeuwinnen met welpjes gespot. Vier van die kleine wollige super snoezige katjes. Je zou er zo eentje in je fototas willen steken om mee te nemen naar huis. Als je ze ziet dollen is het bijna niet voor te stellen dat dit stuk voor stuk moordmachines worden. Uiteraard op voorwaarde dat ze zo oud mogen worden. Dit is allerminst een evidentie. Het gevaar schuilt zowat om elke struik: hyena, luipaard, buffel en andere mannelijke leeuwen zullen niet nalaten de kleintje te doden als ze de kans krijgen. Survival of the fittest!

Na het ontbijt vertrok Greet op wandelsafari terwijl deze – met weinig goesting – in zijn pen kroop.

De avondsafari was een afknapper. Naast het feit dat er niet te veel te zien was, begon het steeds meer te regenen. Geen pijpenstelen maar voldoende om een poncho te moeten aantrekken.

’s Avonds bij het diner kregen wij het bezoek van een achteloos passerende hyena.

 

Maandag 23 oktober

Vertrek naar de Lukimbi Safari Lodge, een privé lodge met eigen concessie in het Kruger National Park. Afstand 132 kilometer of een goede 4 uur rijden. De rit verliep aanvankelijk vlot tot wij op wegwerkzaamheden stootten. De nieuwe weg bleek nog niet helemaal voltooid waardoor wij via brede zandwegen links en rechts van de baan de tocht moesten verder zetten. Zo zie je ook al eens iets anders want de omleidingsroute dwarste een aantal lokale dorpjes. De eerder brede weg werd op een bepaald moment een stuk smaller en de lokale bevolking keek ons nogal geamuseerd aan terwijl wij passeerden. Toen wij de berm in moesten om een tegenligger te laten passeren begon het te dagen dat er iets niet helemaal juist was. 2 minuten later was de twijfel helemaal weg. Onze weg eindigde op een T-splitsing met recht voor ons een knoert van een hek. Sabi Sands dacht Greet.

Er restte weinig anders dan rechtsomkeer maken. Wij besloten om niet te gaan zoeken naar de omleidingsborden maar gewoon de gps te volgen. Na een tiental minuten leidde deze ons feilloos tot op de hoofdweg. Ik heb geen idee waar wij een afslag kunnen hebben gemist.

Niet veel later kwamen wij aan bij het Kruger Park. Voor het eerst was de ontvangst niet bepaald vriendelijk. De zure stevige dame liet mij tot 2 keer terug wandelen naar de wagen voor bijkomende info. Soit, parkgeld betaald en weg wordt vervolgd tot de lodge.

De Lukimbi Safari Lodge ligt prachtig boven een drinkplaats voor dieren. De 16 kamers zijn niet de meest luxueuze die wij al gehad hebben maar waren groot en voorzien van alle mogelijke comfort. Er viel niets op aan te merken.

Ik had nog net voldoende tijd om de krant de downloden en zo te lezen hoe KRC Genk Anderlecht een dag eerder een loer draaide in Brussel. Zou het dan toch?

Namiddag vergezelden wij 2 Duitse koppels op safari. Wat een rare kwasten waren mij dat!? Eén van de heren vertrok met verschillende statieven, extra verlichting en een aantal camera’s. Hij bleek, volgens uitleg van onze ranger, een soort van promofilm te draaien waarin de 3 anderen gewillig figureerden. Tijdens de klassieke stop voor een glas wijn of biertje haalde deze Fritz zijn volledige uitrusting boven voor een fotosessie. Het was zo amateuristisch dat het lachwekkend was. Die maken zo’n een goedkope Duitse pornofilm zei Greet. Ik zei haar dat ik niet wist wat ik mij daarbij moest voorstellen.

 

Dinsdag 24 oktober

Onze ranger (Morné) en tracker (Stranger) waren echt wel een topduo! Bij vertrek ’s morgens lezen zij effectief de sporen van de beesten om aan de hand hiervan te beslissen in welke richting ze zouden rijden. Binnen de kortste keren hadden ze een aantal neushoorns te stekken. Het grotere doel lag echter bij de leeuwen. Onze vriend Stranger werd gedropt en ging, gewapend met een walkie-talkie, op zoek naar de leeuwen. Een half uurtje later berichtte Stranger dat hij de leeuwen gevonden had: een groep van 14 leeuwen maar liefst. Ze lagen te suffen onder de struiken. Ons diepste respect voor Stranger! Hij zou zijn kunstje de volgende dag nog eens herhalen.

Namiddag was het met 40°C snikheet. Gelukkig is dit een droge warmte waardoor dit nog goed te verdragen is.  Verder demonstreerde Stranger nog eens zijn haviksogen door een boomslang – enkel zijn kop was zichtbaar – en een groene kameleon in een groene struik te spotten. Fenomenale kerel! De porno Duitsers waren vervangen door vriendelijke landgenoten uit de buurt van Düsseldorf.

Als toetje vonden wij op de terugweg de leeuwen langs de weg. Van de pas gevangen prooi schoot al niet veel meer over. Er werd nog wat gegromd over de laatste knoken. Een te kleine vangst vertelde de gids. Dit is zoals een carpaccio voor ons: hoop en al een voorgerechtje.

’s Avonds kregen wij het eten geserveerd aan een tafeltje van twee op een aparte locatie met zicht op de drinkplaats en de olifanten en dit onder een mooie sterrenhemel. Romantiek in Afrika!

 

Woensdag 25 oktober

Zoals gezegd herhaalde Stranger zijn kunststukje. Op zoek naar leeuwen – weeral alleen en te voet – stootte hij deze keer op 2 oude mannetjes. Deze keer vroeg hij wel om hem niet te lang alleen te laten staan. Morné haastte zich dan ook naar de locatie. ‘They were both looking me in the eyes!’ vertelde onze tracker met een grijns.

Na het ontbijt was het jammer genoeg tijd om afscheid te nemen van deze leuke lodge en haar super personeel. Wij hebben hier volop genoten. Met veel plezier lieten wij enkele royale fooien achter.

De rit naar de Witrivier (White River) zou slechts een 2-tal uurtjes in beslag nemen. Ideaal dacht ik. Even tijd om te relaxen: wat bijslapen of een frisse duik in het zwembad nemen. Dat laatste leek zelfs mij een leuk vooruitzicht. De temperatuur flirtte weer met de grens van de 40°C.

Deze ballon zou echter niet opgaan. “Bolleke, net boven Witrivier begint een panoramische route die volgens de gids echt wel de moeite is!” Discussiëren zou geen verf pakken. De panoramische route zou het worden. De rit van 2 uur werd er een van 7. De vergezichten zouden waarschijnlijk een stuk impressionanter geweest zijn zonder de grijze nevel maar onvergetelijk was dit zeker ziet. Onvergetelijk was wel de uitschuiver van het idiote Franse koppel bij Bourke’s Luck Potholes. Met zijn vrouw op de rug wou de Fransoos over het water stappen maar gleed daarbij weg. Beide belandden zo op hun snuit. Ik lachte ongegeneerd hardop. Pippo’s!

Diner en overnachting in The Nut Grove Manor, een hotel/B&B. Tegen 20u30 lag deze al te knorren. Onze vakanties zijn altijd zo heerlijk relax! Toen ik rond middernacht wakker werd realiseerde ik mij dat Genk tegen Club gespeeld had. Racing bleek weer helemaal op het juiste spoor. Wij weg en Genk 6/6. Het goede nieuws is dat wij de komende 2 wedstrijden ook gaan missen.

 

Donderdag 26 oktober

De hitte bleek helemaal verdwenen. Vandaag moesten wij het stellen met frisse temperaturen tussen 20°C en 26°C. Ideaal voor de rit naar Swaziland. Het laatste stuk voer door een prachtig bergachting landschap.

Wij deden een 3,5 uur over de ruim 200 km inclusief de grensovergang tussen Zuid-Afrika en Swaziland. Het regende zachtjes tijdens de laatste 2 uur van de rit.

Check-in in hotel The Royal Swazi Spa, een in koloniale stijl gebouwd hotel, buiten het centrum van Ezulwini. Het is sinds de overnachting in Johannesburg geleden dat wij in dit type van hotel slapen. Terwijl Greet voor de hot stone massage ging, kon ik verder schrijven aan deze blog. Ondertussen zitten wij halverwege de reis. Morgen gaat het richting Thonga Beach in KwaZulu-Natal (Zuid-Afrika) aan de Indische Oceaan.