Varanasi zien en sterven!? Bekijk fotoreportage

Varanasi zien en sterven!?

Woensdag 5 december 2012

Varanasi aan de Ganges. 2 heilige plaatsen in één kort zinnetje. Varanasi staat voor de samenvoeging van Varuna en Assii, 2 kleinere rivieren die hier samenstromen. De stad is ook gekend onder haar Engelse naam Benares. Voor de hindoes is het de heiligste stad aan de heiligste rivier. Miljoenen mensen maken jaarlijks de bedevaart naar Varanasi om zich ritueel te wassen in het heilige water van de Ganges. Het heilige water heeft echter een  minder rein kantje. Vuiler kan water bijna niet worden. Laat het ritueel wassen dus best over aan de lichamen die er tegen bestand zijn!

Ieder jaar zakken ook duizenden hindoes af naar de Ganges om er te sterven. Volgens hun leer doorbreekt men de cyclus van reïncarnatie (samsara) als je hier het loodje legt en bereikt men op deze manier de moksha. Gedaan met transformaties van mens naar koe (in het beste geval) of van mens naar iets minder mens. Het lijkt mij in ieder geval best om geen 3 levens te moeten lei(ij)den in de laagste kaste.

In het donker namen wij plaats in een bootje om langs de verlichte oevers te varen. Op verschillende plaatsen monden trappen uit in het water van de Ganges. Deze plaatsen heten Ghâts en zijn genoemd naar een of andere maharadja, koning of veroveraar.

Op 2 locaties worden dag en nacht lijken verbrand in crematoria – voor de hele armen – of traditioneel op een brandstapel. Je kan zonder problemen de ceremonie vanop eerbiedige afstand bijwonen zonder details te moeten missen. Foto’s nemen is echter totaal uit den boze. Denk er zelfs niet aan. Zelf woonden wij de crematie bij van een oude man. Terwijl de weduwe eenzaam en haast uitdrukkingsloos toekeek ontdeden anderen het lijk en brancard van de gehuurde lijkgewaden. Deze worden gewassen en aan de volgende verhuurd. Sterven is ook hier een beetje ‘big business’! Hierna gaat het lijk, slechts gewikkeld in een wit laken, op de houtstapel. Vooraleer de vlam eraan gaat wordt het lichaam besprenkeld met brandversnellers en een substantie tegen geurhinder. Het moet gezegd worden dat van kwalijke geuren helemaal geen sprake was. Het deed wel wat raar om te zien hoe de ‘vuurmeester’ een voet in het vuur duwde om dit mee te laten branden. Een lichaam moet ongeveer 3 uur branden voordat het tot as is gereduceerd. Hier is gemiddeld 350 kg hout voor nodig.

Voor tempels en paleizen moet men niet in Varanasi zijn. Deze zijn er amper en diegene die er staan, zijn eigenlijk niet de moeite om te bezoeken. Wij boekten voor de namiddag een wandeling onder begeleiding van een fotograaf en lokale jongeman die ons meenamen langs de Ganges en de achterliggende straatjes waar de lokale bevolking woont. Het was de moeite waard en Greetje kreeg een snelcursus fotografie.

’s Avonds was onze kaars helemaal uit. Van het plan om buiten het hotel te gaan eten kwam niet meer veel in huis. Wij hielden het bij een etentje in het hotel.

 

Donderdag 6 december 2012

’s Middags vertrokken wij met Jet Airways bijna op tijd naar Khajuraho, een miniscul dorpje met slechts 27.000 inwoners en een ongekende rust. Geen chaos  en continu lawaai op de straten maar een overdag verkeersvrije straat. Wat een verademing in vergelijking met de voorbije dagen. Het stadje was naar Indische normen kraaknet. Er lag bijna geen vuil op de straten, pleinen en bermen.

Het is een vaststelling dat India en Nepal enorm vuil zijn. Het is voor ons niet meer te vatten dat alles zomaar weggegooid kan worden zodat straten en bermen vaak echte storten zijn. Regelmatig zie je hier koeien en andere dieren het vuilnis doorzoeken op zoek naar iets eetbaars. De armsten wonen in steden als Delhi en Kathmandu soms letterlijk in het vuil. De gidsen reageren meestal beschaamd als je het onderwerp aanhaalt. Zij verklaren het door een gebrek aan opvoeding en bewustmaking van de lagere bevolkingsklassen.

Khajuraho bezoek je maar om 1 reden: de tempels die verspreid liggen in een oostelijke en westelijke groep. Vooral de tempels van de westelijke groep springen in het oog. De tempels en beeldhouwwerken zijn over 1000 jaar schitterend bewaard gebleven. De details zijn op zijn minst erotisch te noemen en laten niets aan de verbeelding over. Preutse republikeinen zouden deze site zonder twijfel voorgoed sluiten. De paar foto’s zullen voor zich spreken.

De dagelijkse klank- en lichtshow op de site van de westelijke groep was oké maar mocht naar onze mening iets ingekort worden.

’s Avonds aten wij in restaurant Garden View op 10 minuten rijden van het hotel. Volgens onze gids één van de beste restaurants in het dorp. Het eten was er inderdaad lekker maar het orgelpunt van de avond werd toch door Greet geplaatst. Zij bestelde een zoet-zure soep en één van de vele varianten van kip samen met brood en witte rijst. Van Greet moet je weten dat zij helemaal niet gek is van rijst in welke vorm ook. Toen de garçon de tafel afruimde en de bijna nog volle kom rijst meenam zij ze doodleuk: ‘I don’t like rice’! Een geweldige uitspraak na eerst rijst besteld te hebben bij de zelfde man. Die snapte er duidelijk de ballen van. Ik lag gewoon in een deuk.

 

Vrijdag 7 december 2012

Wat een slechte nacht. Het te kleine bed en de te warme kamer zorgden ervoor dat ik al om 4u00 klaarwakker in het duister lag te staren tot ik mij realiseerde dat de wedstrijd KRC Genk-FC Basel gespeeld moest zijn. Een snelle check van de iPad leerde mij dat het 0-0 gelijkspel voldoende was voor de groepswinst en dat de voor mij en ASL Travel te mijden tegenstanders Ajax, Leverkusen en M’gladbach zijn. Commercieel van nulwaarde wegens busreis voor de club en omkadering. Van Anzhi wordt een mens nu ook wel niet bepaald vrolijk maar dan kan er tenminste nog een charter geregeld worden.

Voormiddag bezochten wij nog de oostelijke tempelgroep om vervolgens per wagen naar Jhansi te rijden (4 uur voor 165 km) om daar de trein naar Agra te nemen. Geen ordinaire trein vertelde de verantwoordelijke van Distant Frontiers ons maar een goede trein inclusief vaste plaatsen en eten en drinken aan boord. Alhoewel de trein redelijk aftands bleek te zijn, waren de zetels best oké.  Te vergelijken met een comfort class op een toestel van Jetair of Thomas Cook. Netheid was iets van een andere orde. De kakkerlak die wij zagen was zeker niet dood! Het geserveerde eten was een lachertje. Al bij al maar goed dat het een voorverpakte koek en pakje chips was. Iets anders zou ik niet tussen de kiezen durven steken.

In Agra logeerden wij in hotel The Gateway en kregen er een kamer met Taj Mahal zicht en huwelijksfeest geluid (hotel tegenover). Het diner in het Indische restaurant van het hotel was zeer lekker!