Taj Mahal & de tijger Bekijk fotoreportage

Taj Mahal & de tijger

Zaterdag 8 december 2012

Bezoek aan de Taj Mahal - één van de zeven wereldwonderen - en blijkbaar ook een jeugddroom van Greet. Vroeger dacht ze dat je hééél rijk moest zijn om dit te kunnen bezoeken. Jammer genoeg sneuvelde hierbij ook deze illusie!

Wij hadden blijkbaar de perfecte dag uitgekozen voor de visite. De voorbije dagen was het licht mistig maar zaterdag was een perfect heldere dag die dit enorme uit wit marmer opgetrokken mausoleum hemels deed aftekenen tegen de diepblauwe lucht. Vanaf het moment dat je door de toegangspoort een eerste blik werpt, lijkt de Taj Mahal te betoveren.

Wist je dat de Taj Mahal nooit een paleis is geweest? Het is het mooiste mausoleum dat ooit door een man voor zijn overleden echtgenote werd gebouwd. Mumtaz Mahal, derde vrouw van Shah Jahan, overleed bij de geboorte van hun 14de kind. De ontroostbare vorst vond dat alleen een momument gebouwd voor de eeuwigheid goed genoeg was om haar te eren. Het werd het ultieme symbool van hun liefde. Tot zover de leuke en romantische uitleg van onze schitterende gids ‘Vinnie’.

Wat het ook mogen zijn, het is een schitterend bouwwerk waar wij ruim 3 uur gespendeerd hebben. Jammer genoeg kan ik niet zeggen dat wij dit alleen en in alle rust hebben gedaan. Volgens dezelfde gids bezoeken gemiddeld 20.000 mensen per dag de Taj Mahal. Uiteindelijk stoorde het niet omdat het hele domein uitgestrekt is en de mensen op deze manier verspreid worden. Het lukte ons zelf enkele foto’s te maken zonder of met een minimum aan figuranten.

Na de Taj ging het naar Agra Fort, een enorm complex waarvan slecht een klein deel geopend is voor het publiek. De rest staat onder toezicht van militairen. Het verhaal van Shah Jahan loopt hier ook verder. Van de 14 kinderen werden er maar 6 ouder dan een half jaar. In totaal had de man 2 dochters en 4 zonen waarvan de derde in rij de meest ambitieuze was. Hij ruimde zijn 2 oudere broers uit de weg en zette zijn eigen vader na diens troonsafstand gevangen in zijn paleis in Agra Fort. Het rotjong gaf hem geen kamer met Taj Mahal zicht maar met behulp van zijn dochters – die hem een spiegeltje bezorgden – kon de voormalige heerser toch zijn liefdeswerk aanschouwen. Hij spendeerde uiteindelijk de laatste 8 jaar van zijn leven onder ‘huisarrest’.

’s Avonds hadden wij geen goesting meer om ons te verplaatsen voor het diner. Dan maar eens het à la carte restaurant van het hotel proberen. Omdat de late lunch al Indisch was verkozen wij een continentaal gerecht. Mijn spaghetti bolognaise was best lekker maar de pizza van Greet was regelrecht Dr. Oetker materiaal.

 

Zondag 9 december 2012

Voordat wij in Bharatpur de trein namen richting Ranthambore National Park bezochten wij nog Fatehpur Sikri. Dit in rode zandsteen opgetrokken gebouw werd gebouwd door keizer Akbar uit dankbaarheid voor de late geboorte van zijn enige zoon na een hele serie iets minder gewenste dochters.

Tijdens het laatste traject naar het station werden wij voor het eerst in India geconfronteerd met het dodelijke verkeer. Vreemd genoeg op het eerste stuk goed berijdbare autostrade (2 x 2 rijvakken met tussenberm) zagen wij het levensloze lichaamvan een vrouw in het midden van de weg liggen. Een meterslang bloedspoor sprak boekdelen. Hier kon geen hulp meer baten! Ook in Nepal werden wij al eens geconfronteerd met een lichaam op de rand van de weg. Onze chauffeur raasde er toen zonder vaart te minderen aan voorbij. Het is hier een harde wereld!

De iets minder hardere wereld is de wereld van de koe. Zoals iedereen wel weet in de koe een heilig dier dat alomtegenwoordig is. Waar je je ook begeeft, overal duiken koeien en buffels op. Is dit nu op het platteland, op en naast de snelweg of slenterend in het centrum van Delhi, je kan er niet naast kijken. Wat ons vooral ingtrigeerde waren de loslopende individuele koeien in de straten van Varanasi, Jaipur en andere steden. Navraag bij de gids leerde dat koeien, eens ze geen melk meer geven, door de eigenaar vrijgelaten (lees verstoten) worden omdat de kost voor het onderhoud te groot is gezien het beest niets meer opbrengt. En het slachten van de koe is gezien het heilige karakter ervan ook geen optie.

De treinrit tot Ranthambore duurde ongeveer 2,5 uur. De trein zat goed vol waardoor onze bagage (2 x 24 kg) in het gangpad moest blijven staan. Op de rekken was totaal geen plaats meer. Wij zaten bij een Indische familie uit Londen die net een huwelijksfeest van de dochter achter de rug hadden en nu verder reisden naar andere familieleden.

Het hotel “ Vivanta by Taj Sawai Madhopur” was eigenlijk niet mijn eerste keuze. De Oberoi is een schitterend hotel met luxueuse ‘tenten’ maar de meerrpijs van +/- 1.000 euro voor 2 nachten was er iets teveel aan. Geen klagen over de Vivanta trouwens. Net als overal in Indië was het personeel vriendelijk en behulpzaam en het eten correct. Alleen de wifi was storend langzaam, als deze al werkte.

Na het diner in buffetvorm kropen wij onder de wol. De volgende ochtend zou immers de eerste safari om 6u30 starten. Op zoek naar één van de 52 tijgers uit het nationale park van Ranthambore!

 

Maandag 10 december 2012

Het was vroeg dag, zeker omdat ik via twitter de wedstrijd van Genk tegen Lierse had gevolgd. Het ontbijt is pas na terugkeer van de safari. Wij moesten het stellen met een ochtendlijke kop thee (Greet) en zwarte koffie (ikke).

Naast chauffeur en gids (Ved) biedt dit type jeep plaats aan 6 personen verdeeld over 2 gestoffeerde bankjes. Onze safarigenoten bleek een Brits koppel van de Isle of Man en een ouder Amerikaans koppel uit Las Vegas. Voor de Britten was het de tweede safari en voor de Amerikanen al de vierde zonder enig spoor van tijger.

De ochtendsafari in sector 2 leverde niets spectaculair op: veel herten in alle maten en vormen, krokodillen, pauwen, vogels, apen en een verloren gelopen varken. De buit was dus karig. De Amerikanen konden hun cynisme maar moeilijk onderdrukken!

Terug in het hotel volgde de lunch vrij snel op het late ontbijt. Om 14u00 werden wij dan ook terug verwacht voor de namiddagsafari in het zelfde – deels leuke – gezelschap. Deze keer mochten wij sector 3 proberen. Het toeristisch toegangkelijke deel van het park is onderverdeeld in 5 sectoren die de gids niet vrij mag kiezen. Deze toewijzing gebeurt aan de ingang van het park door de parkwachters en valt niet te bespreken.

Sector 3 is qua natuur een van de mooiste gebieden omwille van de aanwezige meren en ruïnes uit de tijd van de maharadja’s. Om een rit van 3,5 uur in te korten in enkele woorden: buiten de al eerder opgemerkte fauna zagen wij nu ook nog een koppel uilen en een schildpad. De al cynische yankees werden er niet vrolijker op. ‘I think the last tiger has been spotted here in 1932!’ schampte hij naar gids en chauffeur. Het was hun laatste safari en hier was ik niet rouwig om.

Nadat wij ook het Engelse koppel aan hun hotel hadden afgezet vroeg Greet op de man af wat de kans was dat wij een tijger zouden zien. Het antwoord was even ontnuchterend als eerlijk: niet meer dan 5% in deze tijd van het jaar.  Er is op dit moment nog teveel water en de vegetatie staat nog te hoog waardoor de tijgers eten in overvloed hebben en rustig hun hele territorium kunnen bestrijken. De maanden maart en april zijn de beste maanden om tijgers te spotten. Met onze 3 voorzien safari’s hadden wij dus één kan op zeven om een tijger te zien. Had ik dat op voorhand geweten dan het ik dit zeker nooit geboekt! Misschien had ik mijn eigen reis toch maar wat beter moeten voorbereiden. ‘Always be positive!’ vertelde Ved ons nog toen hij onze ontgoochelde gezichten zag.

 

Dinsdag 11 december 2012

Het safarigezelschap bestond deze keer uit 2 Engelse koppels uit respectievelijk Manchester en London. De laatsten logeerden trouwens in de Oberoi. Voor de mensen uit Manchester was het al de 7de safari. Tot dusver hadden zij geen kat gezien.

Een kat – welliswaar een wilde – kregen wij wel onmiddellijk te zijn. Na het passeren van de officiële ingang van het park – vlakbij de hoofdweg – loopt een oude, niet onderhouden asfaltweg van +/- 2 km tot een de toegangspoort met wachters waar de tweede registratie gebeurt vooraleer het park effectief binnen te rijden.

Na deze asfaltweg 500 meter te hebben gevolgd stoof een wilde kat voor de auto voorbij van links naar rechts. ‘We saw a kitten!’ giechelden de Engelse dames. Vet was ondertussen één en al concentratie en vroeg de chauffeur niet te snel te rijden. Gedurende een paar minuten vervolgden wij een een gezapig tempo onze weg tot Vet plots tijgersporen herkende. Geen oude zoals de dag ervoor maar verse. Hij gebood onze chauffeur achteruit te rijden omdat draaien op deze smalle weg niet evident is en meer en meer wagens het park inreden.

Vet was er zeker van dat een tijger in de buurt moest zijn en vroeg de chauffeur om rechtsomkeer te maken. Wij waren amper gedraaid of 50 meter voor ons – nu richting uitgang – stopte een wagen en hoorden wij mensen opgewonden maar met gesmoorde stem ‘tiger, tiger!’ roepen. Een paar seconden later stonden wij naast de andere jeep en 2 meter van een enorme tijger. Deze lag op zijn dooie gemak in een geul naast de weg. Van pure opwinding vergaten wij om onmiddellijk foto’s te maken. Omdat nog 2 andere jeeps stopten en het tumult uitbreiding nam besloot de tijger een rustigere plaats te gaan opzoeken. Hij bekeek ons nog eens met die enorme kop, draaide zich om en wandelde aan een slakkegangetje weg. Pas toen dachten wij eraan om foto’s te maken. Toen de tijger in het struikgewas verdween scheurden alle jeeps het enige landweggetje in dat berijdbaar was. Hier zagen wij de tijger een laatste keer vooraleer hij definitief verdween. Verschillende jeeps kwamen nu toe. Veel van deze wagens hadden ons gepasseerd terwijl wij achteruit reden. Het contrast op de gezichten van de toeristen kon niet groter zijn. In 3 of 4 jeeps niets dan lachende en stralende gezichten terwijl bij de andere de ontgoocheling ervan afdroop. Mochten wij Vet niet als gids gehad hebben, zouden wij net als de anderen de zeldzame ontmoeting met de koning van de Indische jungle gemist hebben. Bij deze: VET = HELD!

Nog voor de dag goed begonnen was, kon deze al niet meer stuk. Het werd verder een relaxte safari waarbij wij ook nog 2 jakhalzen te zien kregen.

Na terugkeer in het hotel werden na het ontbijt de koffers gepakt om rond de middag per wagen te vertrekken naar Jaipur, een rit van ongeveer 190 km. Een deel van de rit gaat door het kleurrijke platteland van Rajasthan. Na een rit van 3 uur kwamen wij aan in de provinciehoofdstad van Rajasthan.

De rest van de dag stond er behalve luieren, eten en drinken niets op het programma. Het avondeten in het Italiaanse restaurant van hotel Trident was zeer goed! Een perfect saignant gebakken steak smaakte hemels na alle curry’s van de voorbije dagen. Niets tegen de curry’s maar het werd tijd voor wat afwisseling.