Melbourne & Great Ocean Road Bekijk fotoreportage

Melbourne & Great Ocean Road

Donderdag 6 en vrijdag 7 oktober (28 uur reizen)

Eindelijk vakantie! Ik denk niet dat wij er allebei ooit eerder harder naar hebben uitgekeken. Een drukke Baouzza- (Greet) en voetbal- (ikke) zomer is serieus in de kleren gekropen. 

En goed voorbereid dat wij zijn! Koffers werden anderhalf uur voor vertrek naar Zaventem gepakt. Ik had er bijna 20 minuten voor nodig, Greet niet veel meer. Ik ben niets vergeten, Greet haar zonnebril en parfum. Vluchten (8), hotels (11), ferry (1) en huurwagens (4) zijn geboekt maar de invulling zal ter plaatse moeten gebeuren; planning onbestaande. Zoals steeds is de eigen vakantie de slechtst voorbereidde. 

Bestemming Australië. Het wordt ons zevende en nog ontbrekende continent. Van deur tot deur zal de reis een kleine 28 uur duren waarvan 20 uur effectief gevlogen; 11 uur van Brussel tot Bangkok en 9 uur tot Melbourne. Ik denk dat ik minimum de helft van de tijd verslapen heb. Heerlijk!

Tegen 23u00 op vrijdagavond checkten wij in in de Radisson On Flagstaff Gardens. Net op tijd om elk nog 2 slaapmutsjes in de bar te drinken. 

  

Zaterdag 8 oktober (Melbourne)

Het slapen ging redelijk goed. Even wakker geweest rond 4 uur en klaarwakker tegen 7 uur. Facebook, Twitter en de e-mails checken vooraleer Greet wakker te maken want het voelde alsof ik een paard kon opeten. Wist je trouwens dat dit voor Australiërs absoluut not-done is; paardjes opeten! Wij hielden het bij vers brood met kaas en hesp, fruit en een eitje sunny-side-up. Goed ontbijt! 

Net voor de klok van tienen vertrokken wij op verkenning van Melbourne. Het werd een leuke wandeling van een 10-tal kilometer: Victoria Market - Elizabeth Street - Bourke Street tot Parliament House en St Patrick's Cathedral - Flinders Street met Federation Square - Southbank & South Wharf - Northbank en Swanston Street. Melbourne in a nutshell. De stad zal niet bijblijven omwille van de gebouwen maar wel omwille van de ongedwongenheid en relaxe sfeer. Op Elizabeth Street kochten wij een TomTom van 164 AUD (+/- 110 euro). Dit bespaart ons een 200 euro in vergelijking met 4 x een apparaatje te huren. Crazy!

Iets te lang gewacht met het reserven van het diner. Uiteindelijk belandden wij om 21u30 in restaurant Taxi Kitchen op Federation Square. Lawaaierig maar zeer goed gegeten: gelakt buikspek en een coquille als voorgerecht, Greet de zalm en ik wagyu steak als hoofdgerecht. Top!

 

Zondag 9 oktober (Great Ocean Road)

's Morgens toch een uurtje wakker geweest vooraleer weer verder te dommelen. Opgestaan tegen 8u00 met hetzelfde hongergevoel. De vakantie doet nu al zichtbaar deugd. Of is het mijn maag die nog niet aangepast is aan het lokale uur (tijd België + 9 uur).

Ontbijten, uitchecken en per taxi naar de luchthaven voor opname van de huurwagen. De dame van Europcar was niet de meest sympathieke maar kon tenminste niet van schijnheiligheid worden verdacht. Na ontvangst van de sleutels begon het deel waar ik het meest tegen had opgezien: links rijden. Ik had het 6 jaar eerder in Namibië gedaan maar dat is moeilijk vergelijkbaar. Met gemiddeld 1 tegenligger per uur was dat moeilijk een ervaring te noemen.

De aanpassing verliep echter vlotjes. Gewoon meedraaien in het verkeer en binnen de kortste keren lijkt het of je nooit anders hebt gedaan. Van Melbourne ging het naar Torquay en vanaf hier via de Great Ocean Road naar het 'bruisende' Port Campbell waar wij tegen 17u00 aankwamen. 

Ondanks de mindere weersvoorspelling scheen de zon tot een stuk in de namiddag. Het liet ons toe om verschillende fotostops te maken van dit prachtig stukje natuur: kliffen, rotsen, stranden, zee, vuurtorens en wind, veel wind. De wind was zeer krachtig maar voelde warm aan omdat ze van landinwaarts kwam. De wegen lagen bezaaid met bladeren en takken. Even moesten wij vaart minderen omdat men bezig was met een ontwortelde boom van de straat te verwijderen. Op de radionieuws meldde men dat in sommige delen van de staat Victoria de elektriciteit was uitgevallen. Deze sterke wind bleek een heuse storm te zijn.

Het laatste uur kregen wij bui na bui over ons heen. Wij beslisten maar om door te rijden tot ons hotel en de belangrijkste attracties van de Great Ocean Road - The Twelve Apostles, The Gibson Step & Loch Ard Gorge - de volgende dag te bezoeken, in de hoop op beter weer.

De sympathieke eigenares van het Portside Motel raadde ons restaurant 12 Rocks aan. Na een serieus voorafgaand dutje en met halve slaapkop (ikke) kwamen wij daar tegen 20u20 aan. Op eigen initiatief een tafeltje gekozen om dan 5 minuten straal genegeerd te worden door het aanwezige personeel. Tafeltje naast ons werd afgeruimd en schoongeveegd zonder ons een blik te gunnen. Ik bekeek het met gemeende verwondering. Greet had iets minder geduld en ging naar de bar om te vragen of ze een menukaart kan krijgen. 'Kitchen closes at 8pm' vermelde het professionele A4-tje op de toog. Ik vraag mij af wanneer men het zelf spontaan gezegd zou hebben, mochten wij aan tafel zijn blijven zitten. 

Het werd dan maar een slappe chicken curry en fish & chips in een nabijgelegen restaurantje. 

 

Maandag 10 oktober (Great Ocean Road)

De weergoden waren ons gunstig gestemd. Tussen de sporadische buien door konden wij in het zonnetje de attracties van de Great Ocean Road bewonderen. Er was verder nog 1 constante: een onwaarschijnlijke stormwind die landinwaarts blies. Alles wat niet vast zat was vliegen. Het weerhield ons niet om ettelijke uren te genieten van de rotsformaties en kliffen in een stormachtige zee. Het spel van de brekende metershoge golven was enig mooi. 

Rond de middag vertrokken wij richting Tower Hill Reserve. Een klein natuurpark rond een oude vulkaankrater. Blijkbaar de ideale plaats om onze eerste kangoeroes en koala's te spotten. De wandeling van een uurtje was leuk maar veel beestjes kregen wij niet te zien. Geen enkel zelfs tot Greet langs de parking een koala spotte. Of waren het de toeristen die naar de boom tuurden? 

Daar zat ie dan, onze eerste koala. Redelijk verveeld van alle aandacht koos hij na een paar minuten het hazepad richting ... de ernaast gelegen boom. Knappe move van het beestje maar niet van die aard om ons op een dwaalspoor te zetten. Wij besloten toch maar wijselijk om het wat rust te gunnen en vertrokken voor een rit van 45 minuten door landelijk Victoria richting Dunkeld.

Het Royal Mail Hotel bleek niet moeilijk te vinden. Het is het eerste hotel links van de hoofdstraat bij het binnenrijden van Dunkeld. De bebouwing stopt overigens 200 meter verder. Vriendelijke dame aan de check-in! Wij kreeg een ruime rustige kamer aan de overkant van de straat. De WiFi code mooi op het plattegrondje genoteerd. Op de kamer bleek de WiFi echter onvindbaar. Terug naar de lieve dame met de vraag waar WiFi zich verstopt had. De WiFi is dood sinds de storm van de voorbije 2 dagen, was het antwoord. Enkel in het restaurant in het hoofdgebouw was er nog enig draadloos leven te bekennen. 

Dan maar iBook en papieren boekje lezen om de tijd tot het diner te doden. Natuurlijk viel ik net als de voorbije dagen snel in slaap. 

Het diner was zeer goed, rekening houdend in welke uithoek wij ons bevinden. Ik kreeg wel niet het correcte gerecht maar kon ermee leven. De gevraagde wijn - wij bestelden elk 1 glas - bleek niet te vinden waarop de resterende inhoud van de alternatieve volle fles op rekening van het huis werd aangeboden. Rare jongens die Australiërs!

 

Dinsdag 11 oktober (Grampians National Park)

Daguitstap naar het Grampians National Park op een 40 minuten rijden van het hotel. Het was de bedoeling om er een aantal leuke wandelingen door de prachtige natuur te maken. Mooi groen is dit deel van Australië ook. Hier is een reden voor: regen. En dit viel vandaag meer dan de voorbije dagen uit de hemel.

Buiten de regen was het ook koud en mistig door de lage bewolking. Desondanks lieten wij ons niet afschrikken en vervolgden onze weg in de op 1 na slechtste huurwagen ooit; een Mitsubishi ASX LS 2WD van Europcar. Een echte kutbak. Zoals alle wagens in Australië een automaat maar eentje die pas een versnelling hoger schakelde bij 6500 toeren. Van 1 naar 3 in dezelfde straat was niet mogelijk zonder dat iedereen ons nakeek. Mijn allerslechtste huurwagen kwam trouwens ook van Europcar; een VW Beetle die Erwin en ik 17,5 jaar geleden huurden in Damascus (Syrië). Van deze ketel hebben wij indertijd zelfs een onderdeel laten lassen, aandrijfriem laten vervangen, band verwisseld om uiteindelijk achter te laten in de woestijn op weg van Deir es-Zor naar Palmyra. Een vrachtwagenchauffeur bezorgde ons een lift tot eindbestemming. Een ding moet gezegd: het waren vriendelijk jongens die Syriërs. 

Terug naar Grampians. Beetje bij beetje werd het weer beter. Wij beperkten ons tot het rijden van uitkijkpunt naar uitkijkpunt. Tegen de klok van drieën hielden wij het voor bekeken en vertrokken terug naar ons hotel met de dode WiFi. Ik zou haast vergeten te vermelden dat wij ook onze eerste kangoeroes te zien kregen. Jammers genoeg meer dode exemplaren op de weg dan levende ernaast.

Diner in hetzelfde restaurant. Het gebrek aan alternatieven maakt deze zoektocht sowieso overbodig. 

  

Woensdag 12 oktober (paniek op weg naar Tasmanië)

Paniek in de tent. Na het ontbijt gingen wij terug naar de kamer om de wagen in te laden. De koffers en handbagage waren keurig gepakt. Ikke: 'Greet, waar liggen de autosleutels?' Greet: 'Geen idee, die heb jij toch altijd gehad!' Hier viel niets tegen in de brengen. In handbagage tas 1 ... niets, tas 2 ... niets, zak jas ... niets, handtasje Greet ... niets. Mijn koffer open: jeans van gisteren ... niets. Langzaam aan begon ik het serieus warm te krijgen. De noodscenario's werden al gevormd. Wagen laten staan en per taxi naar Melbourne luchthaven? Of wachten op de reservesleutel van Europcar en onze vlucht missen en het reisschema in de soep laten draaien? Er zat geen goed scenario tussen. Waar kan die sleutel zijn?? De hele inhoud van mijn koffer werd uitgetast. Geen sleutel in de lege koffer. Ook niet tussen de vuile was en de rest van de kledij. Zoals steeds begon ik de koffer terug in te tasten, startend met de bergschoenen. Vind ik daar toch niet de autosleutel in terug. Ik wil zelfs niet nadenken over de wijze dat de sleutel in de schoen is terechtgekomen. Greet keek mij grijnzend aan en ik zag haar denken: 'Ik moest het eens geweest zijn!'.

De rest van de regenachtige dag stond in het teken van reizen: 3 uur per wagen tot Melbourne luchthaven, inchecken voor een vlucht van 1u15 naar Hobart, hoofdstad van Tasmanië. Van de luchthaven is het nog een kwartiertje rijden tot hotel Grand Chancellor in Hobart. 

Eerst nog even de huurwagen opnemen bij Hertz. Dit ging vlot en met een glimlach. De auto stond op parkeerplaats 187. Wat vinden wij daar: een witte Mitsubishi ASX LS 2WD. Niet te geloven! Gelukkig schakelde deze een stuk beter. 

Na de kleinschaligheid van de voorbije 3 nachten slapen wij de komende twee nachten in een groot hotel in een kamer met een groot bed. Het wordt in dank aangenomen. Wij zijn toch niet echt gewoon in kleine bedjes te slapen. Greet zorgde ondertussen voor het avondeten: diner in visrestaurant Blue Eye in de haven.