Karibu in Kenia Bekijk fotoreportage

Karibu in Kenia

Dinsdag 12 november

Na een vlotte vlucht van 10u50 - inclusief stopover in Kigali (Rwanda) – zette SN463 wiel op Keniaanse bodem. Omdat de luchthaven Nairobi een tijdje geleden volledig afbrandde, doet het parkeergebouw nu dienst als aankomstterminal. Aankoop visum (50 USD pp) en ophalen bagage was binnen de korste keren geregeld.

Buiten werden wij opgewacht voor de transfer naar het boutique hotel ‘House of Waine’. Voor het late diner, het was immers al voorbij middernacht, pasten wij. Een frisse lokale pint ging nog net voor het slapen gaan.

Woensdag 13 november

Engels ontbijt en vertrek naar Mount Kenya waar wij in de vroege namiddag toekwamen. Het Fairmont Mount Kenya Safari Club is een mooi hotel/resort met een fantastisch zicht op Mount Kenya op voorwaarde dat deze niet in de wolken verscholen ligt. Dit was bij aankomst duidelijk het geval. Meer zelfs, wij werden getrakteerd op een korte maar krachtige stortbui.

Het was geen weer om aan het mooie zwembad te relaxen. Dan maar een wandeling over het domein en aan boekje lezen in de kamer. 5 bladzijden verder lag deze te ronken. Reizen is vermoeiend!

Het diner in het stijlvolle restaurant was goed, de nacht verkwikkend.

Donderdag 14 november

Ontwaken onder een stralende zon en geen wolkje meer te bespeuren rond Mount Kenya. Na het ontbijt vertrokken wij richting Lake Nakuru, bekend voor de miljoenen roze flamingo’s die hier halt houden. Onze chauffeur/gids Eric haalde ons dadelijk van onze roze wolk. Sinds jaren zoeken deze vogels een ander meer op. In het beste geval vind je er nog een paar duizend.

Op weg naar lake Nakuru passeerden wij eerst nog een aantal keer de evenaar. Uiteraard kon dit niet zonder verplichte stop aan een ‘evenaarsbord’ met bijhorend souvenirwinkeltje en demonstratie van het veranderende magnetisch veld ten noorden en ten zuiden van het bord. Het halvelings verplichte attest van passage kostte 5 USD per persoon.

Gelukkig had Lake Nakuru nog een andere grote bezienswaardigheid: de neushoorn. Het was de enige van de ‘big 5’ die wij nog nooit in het wild hadden gezien. Op de eerste game drive was het meteen raak. De dikzak liet zich makkelijk spotten tot grote tevredenheid van Greet. De Canon ratelde als een machinegeweer. Verder viel vooral de hoge waterstand van het meer op. Men heeft zelfs een nieuw receptiegebouw moeten optrekken omdat het oude onder water stond.

De tenten in het Flamingo Hill Tented Camp waren meer dan oké, enkel de aanwezige hoeveelheid muggen was iets minder aangenaam. Gelukkig bestaan hier gepaste spuitbusjes en een muskietennet voor!  ’s Avonds aten wij het beste gegrilde vlees ooit op vakantie. Zelfs de Argentijnen kregen dit niet klaar!

Vrijdag 15 november

Vroeg uit de veren voor de rit naar het hoogtepunt van Kenia: de legendarische Masai Mara. Het werd een schitterende eerste dag inclusief een bezoek aan een Masai dorp. De opgevoerde show was uiteraard niet echt origineel maar de manier waarop de mensen er woonden was dat wel. Volgens lokale gebruiken mogen de heren met meerdere vrouwen huwen. Elke madam kreeg een eigen hut toegewezen waarin ze leefde met kinderen en kippen. De vader van onze gids had 6 vrouwen, zijn moeder 12 kinderen. Hoe de gezinssituatie bij de 5 andere vrouwen van papa zat, durfde ik niet vragen. Ik hou het wijselijk bij 3 vrouwen en geen kinderen.

Het vervolg van de rit richting Ashnil Mara Camp was best spectaculair. Op de neushoorn na passeerden alle andere beestjes van de grote vijf: leeuw, olifant, buffel en luipaard. Verder was de close encounter met 3 cheeta broers  ook indrukwekkend. Het fototoestel maakte in ieder geval serieus wat overuren.

In de late namiddag kwamen wij toe aan de lodge. Ashnil Mara Camp lag schitterend aan de rivier Mara. Vanaf het terras aan de tent hadden wij een mooi zicht op de rivier en haar bewoners krokodillen en nijlpaarden.

Ook vanaf de bar en de lounge had men een fantastisch zicht op de rivier. Voor sfeer en gezelligheid krijgt deze lodge een dikke 8,5/10! Het lokale bier smaakte heerlijk terwijl ik met Eric (onze gids sinds Nairobi) filosofeerde over Mike Origi en KRC Genk.

Zaterdag 16 november

Volle dag op de Mara! De grote verrassing was de massale aanwezigheid van gnoe’s en zebra’s. Deze hoorden zich eigenlijk massaal in de Serengeti op te houden maar omwille van de daar uitblijvende regens stelden vele de grote migratie een tijdje uit. Gekker nog … diegenen die al vertrokken waren keerden in grote getalen terug. Ook hier staat de natuur op zijn kop.

Het maakte het spektakel compleet. De Mara heeft alles te bieden wat je maar van een safari kan voorstellen. De glooiende landschappen, op plaatsen volgepakt met gnoe’s, vormen een royaal buffet voor de talrijke leeuwen. Geen gebrek dus aan deze laatste bewoners. Meestal vind je ze in groepen, volgevreten rustend in de schaduw van een acacia, de jeeps met toeristen niet begrijpend aanstarend.

Heel wat andere beestjes passeerden de revue: olifanten, giraffen, buffels, cheeta’s, nijlpaarden en allerhande vogels en hertekoppen.

Laatste diner en overnachting op Keniaanse bodem! Kenia was een absolute meevaller met de Masai Mara en onze Eric in een hoofdrol! Greet wil zeker nog eens terugkeren. Is het voor de Mara of voor Eric!?

Zondag 17 november

Na de ochtendsafari ging het verder richting grens met Tanzania. Naarmate de rit vorderde werd het  landschap heuvelachtiger en groener, de weg jammer genoeg steeds slechter. Dit is het Afrika zoals wij het in gedachten hadden.

Tegen de middag arriveerden wij aan de grens met Tanzania. De douaneformaliteiten verliepen zeer vlot. Ter plaatse betaalden wij 50 USD pp voor het visum voor Tanzania. Jammer genoeg moesten wij afscheid nemen van onze gids Eric. Sinds enige tijd is het voor Kenianen niet meer toegestaan om te gidsen in Tanzania. Tot en met 23/11 heet onze nieuwe gids/chauffeur Wakara. Al snel bleek dat hij iets minder spraakzaam was in vergelijking met zijn Keniaanse collega.

Van de grens ging het in één stuk tot aan het grote Victoriameer. Met een oppervlakte van 70.000 km² is het het grootste zoetwatermeer ter wereld en tevens de bakermat van de Nijl. Wij logeerden  er in het Serenity on the Lake resort. Leuk complex ware het niet dat wij de enige 2 gasten waren. Niet dat ik de meest sociale vent ben maar alleen (met zijn twee) is toch maar alleen.

Eigenlijk stelden wij ons de vraag wat de meerwaarde van de locatie (Lake Victoria) was. Activiteiten zijn er niet of nauwelijks. Bij nader inzien hadden wij van de Mara beter dadelijk naar de Serengeti gereden. Slechte reisvoorbereiding heet dat. Eigen schuld!