De scooterboys in Canada Bekijk fotoreportage

De scooterboys in Canada

Drie jaar duurde het vooraleer ons arctisch avontuur in Levi (Finland) een vervolg kreeg. Ook nu was het weer aan de frisse kant. Weliswaar geen maximumtemperatuur van -36°C maar toch frisse gemiddeldes tussen -20°C en -27°C.

Om de privacy van de deelnemers niet te schenden noem ik ze bij hun schuilnaam: Rafke, Ronny, Raff, Jody, Jozef en ikke. Ik kan niet garanderen dat alle hieronder vermelde gebeurtenissen waarheidsgetrouw zijn weergegeven: zaken kunnen zijn onder- of overdreven.

Air Canada 832 vertrok met een half uur vertraging van Brussels Airport omwille van de-icing. Verder verliep de vlucht probleemloos. Dat kon echter niet gezegd worden van de organisatie van de Canadese douane. 3 bemande kantoortjes dragen niet bij tot een vlotte doorstroming. Ook de traagheid van Jozef bij het verlaten van het vliegtuig maakte het niet beter. Het was wachten tot het einde van de lunch van de douane-equipe tot er schot in de zaak kwam. Prompt werden 7 extra ‘kottekes’ geopend en ging het eindelijk vooruit.

Na kennismaking met Philippe – gids en gastheer voor de komende 4 dagen – ging het met huurwagens naar zijn bescheiden Méchante Cabane, een rit van 2,5 uur. Lang voor ons maar verwaarloosbaar in het tweede grootste land ter wereld. Eerst werden de thermische kleren en helmen gepast. Geen overbodige luxe bij de reeds vermelde temperaturen.

De Méchante Cabane ligt aan een nu bevroren meer op een privédomein van 500 hectare. Dit bescheiden stulpje telt 7 slaapkamers, 5 badkamers en een super gezellige leefruimte met open keuken en zithoek met open haard. Gewoon top!

Na het avondeten gingen alle kopjes snel naar beneden. De jetlag – het is er 6 uur vroeger dan in België – dreef iedereen snel richting slaapkamer. Dezelfde jetlag zorgde er ook voor dat iedereen lang voor zonsopgang klaarwakker was. Wakker bleef ook Jody. Het gesnurk van Jozef dreef hem naar de grote sofa in de leefruimte. Gelukkig dat Jozef de enige snurker van het gezelschap was!!

Top ontbijtje en dan eindelijk richting verhuurder van de sneeuwscooters. Onze groep moet er wel heel enthousiast uitgezien hebben. Zo enthousiast dat de eigenaar er op stond ons toe te spreken. Prudence, prudence et … prudence! Ieder jaar gebeuren er x aantal ongevallen, … bla bla bla. Wat denkt die man wel niet. Juist of wij niet kunnen rijden!

Twee uur later sneed ik de bocht naar links niet assertief genoeg in, raakte buiten piste, maakte een sprong over een omgevallen boomstronk en parkeerde de sneeuwscooter tegen 3 boompjes. Zelf lag ik een metertje verder in de sneeuw. De schade bleek op het eerste zicht mee te vallen: beetje pijn aan de zij, afgebroken rechterspiegel en een barst in een plastic afdekkap. Mijn borg van 2.000 euro was grotendeels gered!

Zelf besloot ik om de professionele crossers Jozef, Ronny, Raff en Jody niet langer na te jagen en ging met Rafke het verbond van de iets tragere aan. De rest van de dag scheurden wij in anderhalve groep over de perfecte sneeuwscooterpistes van Québec. In tegenstelling tot Fins-Lapland rijdt men hier niet over meren en rivieren maar uitsluitend over heuvels en door bossen.

Na 270 km parkeerden wij de sneeuwscooters aan La Pourvoirie Kan-à-Mouche in Saint-Michel-des-Saints. De chalet was gezellig maar in vergelijking met de Méchante Cabane zeer eenvoudig. Het avondeten was ‘cava’, de praatgrage dienster volledig bezopen en ons lampje helemaal uit. Zo uit, dat wij besloten de volgende dag de afstand te beperken tot 360 km en terug te keren naar de cabane. De nacht dreef Jody weer naar de sofa in de zithoek. Zelf had ik geen slaapgenoot om al snurkend te ambeteren. Het was gelukkig net niet hard genoeg om bovenburen Raff & Ronny te verjagen.

Dankzij de voltaren van Ronny sliep ik vrij goed. Het Canadese ontbijt was een perfecte kopie van het Amerikaans ontbijt (eieren, worstje, gebakken aardappeltjes, pannenkoekje en toast). Genoeg calorieën om de koude te kunnen trotseren.

Het rijden verliep zonder noemenswaardige gebeurtenissen tot Rafke plots Jody in het decor ontdekte. Alleen helm en rechterhand waren zichtbaar. De rest bedekt door sneeuw en sneeuwscooter. Gelukkig stopte een groepje Canadezen om Jody te bevrijden uit deze toch wat oncomfortabele positie. Buiten een afgebroken spiegel en loszittend windscherm was er geen schade aan de scooter. Jody begon dadelijk een heel verhaal te vertellen hoe hij de pas werd afgesneden door een roedel wolven die een zespotige eland achtervolgden. Ook zou hij in eerste instantie volledige bedolven zijn geweest onder de sneeuw. Met zijn vrij handje was hij er in geslaagd een luchtgat te maken. Een bijna-lawine ervaring op de koop toe. Die Jody toch!

Gelukkig ging het de rest van de dag zonder problemen tot de cabane. ’s Avonds serveerde Philippe iedereen een fantastische steak, perfect saignant gebakken op een rooster boven het haardvuur. Een diner om duimen en vingers van af te likken! Een perfecte afsluiter van de dag ware het niet dat een harde nies mij een geweldige pijnscheut bezorgde. Ik kwam niet meer recht van de pijn. Mijn gekneusde rib bleek nu wel degelijk gebroken. Gelukkig trok de ergste pijn na een vijftal minuten weg. De nacht was – niet echt verrassend – minder aangenaam.

’s Morgens was het ergste leed gelukkig geleden. Geen kilometers vreten maar wat spelen in de sneeuw en figureren voor foto- en filmopnames van Rafke. De eerste shoot was op het meer achter de cabane. Jozef voelde zich duidelijk in zijn element en was amper te houden. De crosser in de man haalde de bovenhand. Dit kon en zou niet goed aflopen!

Na de actie in de bevroren achtertuin vertrokken wij met bagage richting Mekoos voor een rit van 160 km met onderweg een dubbele beklimming van de ‘Montagne de Diable’. De duivelsberg inspireerde Jozef even later tot een waanzinnig manoeuvre: bergaf rijdend proberen te slippen. Ronny verwoordde het gebeuren treffend: “terwijl ge aan het rijden waart wist ge al dat ge volledig fout bezig waart”. En fout ging het. De slip werd een halve koprol. De man van staal had gelukkig niets, de sneeuwscooter miste alleen een spiegel. Voor het diner doken wij in de buiten-jacuzzi. Heerlijk relaxerend voor stramme spieren en kapotte knoken. Jody besloot geen nachtelijk risico te nemen en installeerde zich op de kamer van Rafke.

Na het ontbijt ging het quasi non-stop 110 kilometer in iets minder dan 2 uur richting verhuurder. Terwijl wij een laatste lunch op Canadese bodem bestelden, berekende de verhuurder de geleden schade. Gezien de aard van de stunts waren wij niet ontevreden met het totale schadebestek van +/- 550 euro.

Conclusie: voor ervaren rijders is provincie Québec het sneeuwscooterwalhalla. De pistes zijn perfect geprepareerd en staan traag rijden gewoon niet toe. Voor de beginnende rijder zou ik wel eerder een meerdaagse in Lapland aanraden. De natuur is er indrukwekkender, het is er iets goedkoper en je vermijdt een jetlag.

Rest mij nog mijn reisgenoten te bedanken voor hun zeer aangenaam gezelschap. Ik heb er ongelofelijk van genoten. Een speciale dank u naar Raff voor het aanbrengen van de bestemming en organisator ter plaatse! Op naar het volgende avontuur!!

Ikke