Chitwan NP & Himalaya Bekijk fotoreportage

Chitwan NP & Himalaya

Zaterdag 1 december 2012

Tweede poging om op de rug van een olifant tijgers en/of neushoorns te spotten. Om een rit van dikke 2 uur samen te vatten: wij hebben er geen gezien. Wij moesten het doen met wat herten, pauwen, apen en enkele vogels. Maar het was wel gezellig, daarboven op die olifantenrug, samen met onze Amerikaanse lotgenoten Jeff & Lisa.

Na terugkeer kregen wij een kleine olifantendemonstratie en bijhorende uitleg. Bleek dat afgelopen nacht het olifantenverblijf werd opgeschrikt door het bezoek van een tijger. De olifanten moeten deze kat niet vrezen, de lokale bevolking echter des te meer. Ieder jaar vallen er in Nepal en India verschillende doden omwille van tijgeraanvallen van zogenaamde ‘meneaters’. 

De lunch was zoals het avondeten; simpel maar lekker. Een 3 uur durende poging om het ‘belangske’ (Het Belang van Limburg) te downloaden op de iPad - vooraleer aan de wandelsafari te beginnen – faalde jammerlijk. Wie ooit klaagt van traag internet moet hier maar eens komen zitten!

De wandelsafari was de laatste poging om tijger en/of neushoorn te zien in Nepal. Eerst even de veiligheidsregels overlopen in geval wij één van beiden van dichtbij zouden ontmoeten. Voor de tijger: ga achter de gids staan, kijk het beest samen recht in de ogen en stap in groep achteruit. Voor de neushoorn: klim in een boom van minimum 2 meter of verstop u achter de boom en bij gebrek aan een boom; loop zigzaggend weg voor uw leven. Toen kwam de beer nog even ter sprake! Gewoon veel lawaai maken om hem weg te jagen. Op de vraag - wat als dat niet helpt - kregen wij geen antwoord. Een mens zijn goesting zou voor minder overgaan. Zeker in de wetenschap dat de gids bewapend was met een houten stok! Twee uur later bleek de onrust helemaal niet nodig. Een schreeuwende aap was het gevaarlijkste dat wij mochten aanschouwen.

De excursie eindigde aan de rivier die de grens van Chitwan NP vormt. Per boot ging het terug naar de Tiger Land lodge. Een mooie zonsondergang maakte er wel een leuke ervaring van.

’s Avonds werden wij voor het avondeten nog getrakteerd op lokale optredens met dans en gezang waaraan we halvelings verplicht werden om te participeren. Vooral Greet maakte indruk met haar danspasjes. Na het eten kon ik niemand meer overtuigen om in de bar nog een pintje te drinken. Iedereen kroop om 21u00 in bed. Dat heb ik dan maar alleen moeten doen. Zoveel avontuur op 24 uur verdiende toch een biertje!

 

Zondag 2 december 2012

Uitslapen, ontbijten en transfer naar Pokhara, de stad met de schitterende zichten op de Himalaya en de Annapurna in het bijzonder. De rit stond in het programma aangekondigd als 6 uur maar onze lokale ‘Schumi’ deed het traject in 3,5 uur. Onze Amerikaanse vrienden die 20 minuten eerder waren vertrokken had hij – tot grote hilariteit van Lisa – binnen de kortste keren te stekken. “We always get the slowest driver!” orakelde ze nog de vorige avond.

Pokhara is de tweede stad van Nepal en samen met de hoofdstad een stad in volle groei. Wij logeerden er in het mooie Temple Tree hotel, op dit moment het beste hotel in de stad. Achter de kleine voorgevel ligt een heel complex inclusief buitenzwembad en spa. Toen de wifi eens werkte bleek deze ook nog snel. Nu ja, na de wifi van Tiger Land is alles snel.

Na de lunch maakten wij een boottochtje op het Phewa meer, het tweede grootste meer van Nepal en een heuse trekpleister voor de Nepalezen. Omdat het weer wat betrokken was, waren de zichten op de bergen niet zo spectaculair. Daarom besloten wij om aansluitend een excursie te maken naar één van de naburige heuveltopjes om er een lokale familie te bezoeken en vervolgens de zonsonderdag te aanschouwen. Het laatste deel werd al wandelend afgelegd. Bijna waren wij getuige van een spectaculair busongeval. De bus - tot de laatste centimeter gevuld en met een 20-tal mensen op het dak – raakte op de verschrikkelijk slechte weg een rotsblok waardoor deze enorm naar links (dalkant) overhelde maar net niet viel. Mijn adem stokte letterlijk toen ik dit zag gebeuren.  Een paar centimeter meer en het evenwichtspunt werd overschreden waardoor de bus zou kantelen. Rare aan het hele verhaal: blijkbaar waren Greet en ik en enige twee die zich een bult verschoten. De rest keek er wat onverschillig naar.

Onderweg naar de heuveltop stopten wij even bij een lokale familie voor en kop thee en verse manderijnen die heerlijk zoet smaakten. Vanop de top was het zicht op het hooggebergte schitterend. De meeste wolken waren verdwenen zodat wij een onbelemmerd zicht hadden op de verschillende Annapurna’s.

Per wagen ging het terug naar het hotel. ’s Avonds aten wij in een lokaal restaurant (Moon Dance). Het eten was oké en als toetje won KRC Genk de wedstrijd op Lokeren.

 

Maandag 3 december 2012

Opgestaan om 5u30 om de zonsopgang te kunnen aanschouwen. Sommigen maakten de tocht naar Sarangkot te voet, wij kozen voor de luxe optie om per wagen tot de top te rijden. Aan bergbeklimmen doen wij niet mee! Het was frisjes daarboven op de berg maar eens de zon verscheen maakte dit alles goed. Het was knap om zien hoe eerst de hoogste toppen, met de Annapurna 1 (8091 meter) als hoogste, verlicht werden door de opkomende zon. Alleen jammer dat dit zo moeilijk op foto vast te leggen is.

Hierna ging het terug naar het hotel voor een douche en ontbijt vooraleer de terugrit naar Kathmandu aan te vatten. Voor deze 210 km werd 7 uur voorzien af gemiddeld 30 km/uur! Onze Schumi zou hier echter wel een mouw aan passen.

Bleek dat even een misrekening. Al snel werd duidelijk dat de staat van de weg niet echt bevorderlijk was voor de snelheid. De manier van rijden in Nepal verschilt trouwens niets met deze in Indië. Voor ons westerlingen zijn dit gewoon regelrechte zelfmoordpiloten. Je bent best geen angsthaas om achterin een wagen plaats te nemen en het verkeer voor, rechts en soms ook links van je kan je best  negeren. Denk er NOOIT aan om in Indië en Nepal zelf een wagen te besturen! Ik schat uw overlevingskansen niet hoger dan 50%.

Op een 70 km van Kathmandu stonden wij plots stil. Vermits de mensen in de wagens en bussen voor ons uitstapten besloten wij ook maar eens een kijkje te gaan nemen. Bleek dat 400 meter voor ons de straat werd bezet door de lokale (vooral jonge) bevolking. Navraag bij ‘Schumi’ leerde dat eerder die dag iemand was doodgeschoten en dat de bevolking de nodige actie eiste van de politie. Om hun eis kracht en hoogdringendheid bij te zetten blokkeer je toch gewoon even de enige weg tussen de 2 belangrijkste steden van het land. Misschien nog een idee voor onze eigen vakbonden wanneer blijkt dat bijvoorbeeld de koffie niet warm genoeg te krijgen is in de refter!

De staat van de weg, het drukke en vaak trage verkeer en de bijkomende blokkade zorgde ervoor dat wij er uiteindelijk ruim 7 uur over deden. Gelukkig dat het reeds gereserveerde  12-gangen diner in restaurant Krishnarpan alle transportzorgen uitwiste. Het was zeer goed. In feite eet je 10 sublieme voorgerechtjes  en een hoofdgerecht en een dessert. Het hoofdgerecht bleek het minste te zijn maar toen wij aan dat stadium beland waren konden wij al geen pap meer zeggen.

De kamer die wij voor de laatste avond kregen, was indrukwekkend. Hotel Dwarika’s kan ik iedereen ten stelligste aanbevelen. Super kamers, 2 van de 3 restaurants zijn ronduit schitterend en een, volgens de foto’s, leuke SPA en dit alles in een typische Nepalese stijl.

 

Dinsdag 4 december 2012

Na een goede en iets langere nachtrust vertrokken wij naar de luchthaven om er de Air India vlucht naar Varanasi te nemen. Het werd een lange dag van wachten en hangen. Naar goede gewoonte moesten wij weer 3 uur voor de vlucht op de luchthaven zijn om dan 30 minuten te wachten aan een gesloten check-in om uiteindelijk met 1,5 uur vertraging naar Varanasi te vertrekken.

Niet leuk maar het is een noodzakelijk kwaad als je dit type van reis wenst te maken. Zie je dit niet zitten, kom dan zeker niet naar India en Nepal. Vliegen, sporen en lange transfers maken deel uit van het programma.

Omdat wij pas tegen zonsondergang in Varanasi aankwamen, werd het programma van de late namiddag verschoven naar de volgende dag.

Wij logeerden in de Radisson Varanasi, een middenklasse hotel zonder echte pro’s en contra’s. De kamer was gewoon en de keuken van het zelfde niveau. Na het diner kropen wij onmiddellijk onder de lakens want voor de verandering was het de volgende ochtend weer vroeg dag. Afspraak om 5u30 voor de boottocht met zonsopgang op en boven de Ganges.