Zaterdag 5 november 2011

Ushuaia (spreek uit Oe-swai-a) was het decor voor de komende 48 uur. Niet de exotische plaats die het shampoo reclamefilmpje insinueert maar wel de meest zuidelijke stad (niet dorp) op onze planeet en tevens hoofdstad van de provincie Tierra del Fiego ofwel Vuurland. Vraag de mensen niet naar de weersvoorspelling want men zal hooguit eens glimlachen en zeggen: ‘You never know here! We can have 4 seasons in 1 day. When we have 18°C in summer we are really happy!’

Het was in ieder geval een prachtige dag. Om 9u10 exact werden wij door een lokaal agentschap opgehaald voor een 4x4 tocht naar de meren van Fagnano en Escondido. Hiervoor moesten wij eerst de uitlopers van de Andes passeren. Wat dat is Ushuaia ook: de enige Argentijnse stad aan de andere kant van de Andes.

De uitstap was schitterende. De chauffeur en bijhorende gids waren jonge en prettig gestoorde kerels met een hoog Beavis & Butthead gehalte. Hun gasten en elkaar schofferen deden zij met de glimlach. Alhoewel de trip aangeprezen staat voor alle leefdtijden zou ik hier toch een kanttekening bij willen plaatsen. Hun rijstijl maakte dit duidelijk niet geschikt voor alle leefdtijden. Kinderen en senioren niet toegelaten, lijkt mij meer toepasselijk. Achterin de Landrover werden wij bij momenten helemaal door elkaar gerammeld. De tocht voerde ons over de Garibaldi pas, door bossen en langs meren om uiteindelijk ’s middags te stoppen op een mooie locatie langs Lago Escondido. Hier werd de lunch ter plaatse op de rooster gelegd. Eerst aperitiefhapjes in de vorm van olijven, kaasblokjes en vers brood, gevolgd door een Argentijnse versie van een broodje braadworst en een heerlijke steak. Het smaakte fantastisch. Met de magen gevuld besloten JJ en Norbie het toch iets kalmer aan te doen. Niet om ons terwille te zijn maar eerder uit angst dat wij hun gedateerde Landrover zouden kunnen … .

Omstreeks 17u00 waren wij terug in Ushuaia. Ruim op tijd om er het belangrijkste museum te bezichtigen: de oude gevangenis. Uiteraard onvergelijkbaar met de huige vijfsterrenaccommodatie met warm water, tv, propere kleren, … . Ik zou er in ieder geval niet graag verbleven hebben. De gevangenis is vandaag ook een museum met veel foto’s en documentatie over de vroegere ontdekkingsreizen naar dit gebied en Antarctica. Heel interessant! Enige minpuntje was de sms van mijn broer met de melding dat Billy Turf met zijn KVK een punt kwam stelen op Genk.

In tegenstelling tot de avond ervoor was het eten in ons hotel wel zeer lekker. De chef was duidelijk iets beter geïnspireerd.

Zondag 6 november 2011

Op het menu stonden 2 excursies: voormiddag een boottocht over het Beaglekanaal en namiddag een trip naar Estancia Haerberton met een bezoek aan de penguïnkolonie. Het was een stuk kouder dan de zomerse 18°C van de dag ervoor maar het zonnetje scheen vrolijk. Het was vooral de wind die de gevoelstemperatuur gevoelig deed dalen. Voor het eerst waren de winterkleren nodig. Mijn nieuwe ski-jas werd getest en goedgekeurd.

Het Beaglekanaal werd genoemd naar het beroemde schip waarmee Charles Darwin een onderzoeksreis maakte en verbindt de Grote Oceaan met de Atlantische over 2 landen; Chili en Argentinië. Onderweg zagen wij zeeleeuwen en –honden en verschillende soorten zeevogels waarvan ik de namen al lang vergeten ben. Het keerpunt was de vuurtoren Les Eclaireurs, op 15 kilometer van de haven. In vroegere tijden was dit een duidelijk baken voor de zeeschepen om veilig de haven van Ushuaia te bereiken. De hele regio is trouwens één groot scheepskerkhof. Vooral het iets zuidelijker gelegen Kaap Hoorn had vroeger een dodelijke reputatie.

’s Middags hadden wij een klein uurtje tijd om te lunchen vooraleer per minibus te vertrekken naar de Estancia Harberton. Deze ranch was het huis van de eerste kolonist in deze regio. De afstammelingen van Thomas Bridges leven vandaag enkel nog van het toerisme. De grootstse bezienswaardigheid is zonder twijfel de nabijgelegen pinguïnkolonie die alleen per zodiac bereikbaar is. Toeristen kunnen in groepjes van maximum 20 personen het eiland bezoeken. In tegenstelling tot op Peninsula Valdes krijg je hier verschillende beestjes van zeer dicht bij te zien en is er voldoende tijd om foto’s te maken. Greet glunderde zo hard dat de grijze wolken prompt plaats maakten voor een mooi namiddagzonnetje. Missie pinguïn was duidelijk geslaagd!

Geen diner in het hotel maar een bezoek aan restaurant Tante Nina, één van de betere adressen is het stadje. Qua gezelligheid geen topper maar de King Crab van het huis smaakte overheerlijk.

Maandag 7 november 2011

Omdat de vlucht pas vertrok om 16u00 hadden wij nog de tijd om de kabellift naar de gletser te nemen en vandaar een stukje te wandelen. Wij hadden alle tijd om te ontbijten en de koffers te pakken vooraleer een taxi te nemen naar de kabellift. Deze ging volgens hotelinfo toch pas open om 10u00.

Eens daar aangekomen bleek dat rotding als sinds 17 oktober (sluiting skiseizoen Ushuaia) dicht te zijn. Wij kozen dan maar voor de moedige optie; te voet naar boven. Onderweg werden wij lustig voorbijgemarcheerd door skiërs met materiaal op de rug. Deze heren en dames klimmen uren naar boven voor een afdaling van 10 minuten. Gek of goed gek? U mag het zelf bepalen!

Terug onder hadden wij nog net de tijd voor een snelle lunch en enkele foto’s om vervolgens naar de luchthaven te vertrekken voor de derde en laatste etappe door Patagonië; El Calafate en het Parque Nacional Los Glaciares.

De vlucht van een dik uur eindigde memorabel. Niet dat er een probleem was bij het landen maar wel omwille van mijn gestuikte buurvrouw. Deze trezebees hoorde bij een  lawaaierige groep Italiaanse senioren en maakte na landing onmiddellijk aanstalten om op te staan. Zelf zat ik op de gangplaats en verrekte het om recht te staan omdat de plaatsen in de gang al lang waren ingenomen door haar sympathieke en oh zo ongeduldige reisgezellen. Het levend koebeest begon mij daar te zuchten en kreunen om uiteindelijk op te staan en aanstalten te maken om over mee heen te klauteren. Een andere optie was er volgens mij niet vermits mijn kniëen tegen te zetel voor mij plakten. Dat gedrongen serpent kreeg mij uiteindelijk zover dat ik opstond en mij met veel misbaar tussen de andere Italiaantjes in de gang positioneerde. De gang stond nu wel echt vol zodat er geen plaats meer was voor het serpent. In onbeschaafd Nederlands vroeg ik de vrouw of dit nu oké was. Uiteindelijk was zij van de middenstoel in de gangstoel geraakt. De andere senioren hadden ondertussen door dat ze niet te veel in mijn richting moesten kijken of dat er anders iets stond te gebeuren. Bij deze mijn voorstel om een absoluut reisverbod in te stellen voor Italiaanse senioren. Misschien kan een halvering van hun pensioen hier wel toe bijdragen!  Go Moody’s go!

Tot zover dit intermezzo. De rest van de dag bestond uit de transfer, het inchecken in hotel La Cantera (www.hotellacantera.com) en een etentje in het stadje.