Het waren hectische dagen. Woensdagavond teruggekeerd van onze VIP shortski in Ischgl en zaterdagochtend ging het al terug richting Lapland. De vrouw des huizes moest de was maar geregeld zien te krijgen. Donderdag en vrijdag had ik nodig om een berg werk van mijn bureau te ruimen. Vrijdagavond laat stond mijn koffertje uiteindelijk gepakt voor 7 dagen puur plezier in de Finse sneeuw bij temperaturen tot -27°C. Heerlijk!

Lapland staat met stip in mijn top-3 van favoriete reisbestemmingen en ik keek al maanden uit naar dit jaarlijkse tripje. Dit is één van de grote voordelen van mijn job als reisagent.

Zaterdagochtend was het vroeg dag. Afspraak met de deelnemers van de ‘Lapland Experience’ om 5u45. Ontvangst, check-in, welkomstdrankje in de luchthavenbar en vertrek richting Rovaniemi met overstap in Helsinki. Alles verliep vlot en volgens plan. Al dommelend tijdens de vlucht (wat een vertrekuur!) realiseerde ik mij dat ik geen reisverzekering had afgesloten. Een gedachte verder scheurde ik door de besneeuwde bossen van Lapland. Hmmmm!

In Helsinki liep het iets minder vlot. De vlucht naar Rovaniemi werd geannuleerd omwille van technische problemen. Stress op vakantie moet vermeden worden en daarom dook de groep de enige pub van de luchthaven in. Gelukkig bleek het oponthoud zich te beperken tot 2 uur. Wel lang genoeg om de geplande lunch te missen. Gelukkig kon deze zonder kosten geannuleerd worden. Het lokale agentschap was zo vriendelijk om de safari shop iets langer te openen zodat iedereen de thermische kledij kon passen en meenemen naar het hotel. Dit zou ons de volgende ochtend toch een uur tijdswinst opleveren.

’s Avonds diner in het hotel en afspraak met Lotta, onze gids van de voorbije jaren maar op dat moment aan het werk voor een ander agentschap. Met haar en de meeste gasten trokken wij naar Onnela, de nachtclub van Rovaniemi. Vorig jaar liep het feestje op de eerste avond volledig uit de hand met als resultaat dat er de volgende ochtend een rijverbod en enkele waarschuwingen werden uitgedeeld. Dit gegeven in het achterhoofd zorgde toch voor een kleine rem. Om 2 uur besloot ik als laatste van de groep wijselijk te vertrekken en liet Lotta achter met een knotsgekke vriendin. Ik moest het meisje een paar keer vragen om haar rok toch wat naar beneden te trekken. Was het nu een schoonheid … .

’s Morgens ging het met frisse koppen naar de shop om de helmen te passen en verder naar de rivier waar de sneeuwscooters staan opgesteld. De begeleider gaf er de rij- en veiligheidsinstructies vooraleer de bende vertrok voor de eerste activiteit: ijsvissen. Naar goede gewoonte was de vangst zeer mager. Uiteindelijk wist alleen Jouni (de gids) er eentje te vangen. In alle keren dat ik in Lapland ben geweest, wist alleen mijn schoonbroer Joris er eentje te vangen, de gidsen niet meegerekend. Van alle deelnemers heeft hij waarschijnlijk het hoogste ‘Lap-gehalte’. Geen vis dus voor lunch maar het traditionele stoofpotje van rendiervlees, aardappelgratin,  veenbessen en augurkjes. Kalorierijk krachtvoer.

Na de lunch ging het richting Santa Claus Village voor een bezoek aan de enige echte Kerstman. Wij waren nog geen 3 minuten weg toen het gebeurde.

In een bocht naar rechts schoof ik met de sneeuwscooter onderuit. Onbegrijpelijk tegen een snelheid van 30 km/u. Het gebeurde in een flits en tot op dit moment kan ik nog steeds niet verklaren wat er juist gebeurd is. Ik zie de scooter op zijn kant liggen terwijl de motor nog draaide. Snel op en verder, was mijn eerste gedachte. Ik reed namelijk als laatste en wou natuurlijk niet afgaan als een gieter. De begeleider die niet op zijn scooter kan blijven zitten!

Maar dat opstaan lukte niet zo goed. Eerlijk gezegd ging dat helemaal niet. Ik kon mij met de linkerarm helemaal niet rechtduwen. Een blik op de arm deed de adem even stokken. Gevoelsmatig lag de arm langs mijn lichaam maar in realiteit lag deze gestrekt in een mooie hoek van 90°. De vingers bewogen maar de beweging beleefde ik op een heel andere plaats. F**K! Dit is fout. Ik besloot wijselijk maar te blijven liggen tot de gids de 7de sneeuwscooter zou missen. Wie weet wat er nog allemaal fout zou zijn. Enkele minuten later hoorde ik het geluid van een terugkerende sneeuwscooter. Het was Juoni. Zijn verschrikte blik toen hij mij zag liggen stelde mij niet bepaald gerust. Hij belde onmiddellijk voor medische assistentie en ging even terug om de groep te informeren.

Even later was hij terug in het gezelschap van Koen. Koen is dokter en deed de eerste controle waaruit bleek dat de linkerarm gebroken was maar dat verder alles in orde was.

Toen was het wachten op het medisch team. Niet evident in de bossen van Fins Lapland. Hier raakt geen ambulance. Het was wachten op de ambulance-scooter. Het werd er ook niet warmer op, al liggend op het ijs, bij een buitentemperatuur rond -20°C. Ik begon op het einde dan ook lichtjes te ‘schokken’, de eerste symptomen van onderkoeling. Gelukkig kwam de ambulance-scooter eraan . Uiteindelijk duurde dit alles toch een klein uurtje. Ik werd op een brancard gelegd en in een bakje achter de scooter geschoven in gezelschap van 2 verpleegsters.

Hobbelend en bobbelend ging het 15 minuten lang door de bossen tot aan de geasfalteerde weg. Hier stond de ziekenwagen te wachten en samen met de norse verplegers en Koen vertrokken wij naar het ziekenhuis.

Hier werd mijn thermisch pak, mijn mooie Spyder ski-jas, en nog wat onderliggende kledij vakkundig in stukken geknipt om de gehavende arm te bevrijden. Om een lang verhaal kort te maken kwam het er op neer dat de Finnen mij weigerden te opereren. Ik kreeg een brace om de mooi gebroken arm op zijn plaats te houden. Op deze manier genezen gebroken armen in Finland. Wat een farce! Wonder boven wonder heb ik nooit pijn gehad behalve toen de 2  SM-achtige verplegers aan de gebroken arm begonnen te sleuren om de zwelling in de spieren te verminderen.

Taxi in en richting hotel voor het avondeten en hierna recht naar de nachtclub om de verjaardag van Pascal te vieren. Alcohol verlicht niet alleen de zeden maar ook de gedachte dat het Lapland avontuur er na 2 uur rijden al opzat. Het werd een heel plezant feestje dat pas eindigde bij het sluiten van de zaak.

’s Morgens was ik op post om de groep met de rechterarm uit te wuiven. Voor hun ging het richting IJshotel terwijl ik de verzekering ging contacteren. Even DKV bellen en het zal wel opgelost zijn, dacht ik. DKV stuurde mijn dossier echter door naar Eurocross omdat er geen hospitalisatie was met overnachting. Na inzage van het dossier concludeerde Eurocross dat er geen medische reden was om gerepatrieerd te worden en dat ik maar 6 dagen moest wachten om met de geplande vlucht van zondag terug te keren. Er was inderdaad geen acuut probleem maar 6 dagen doelloos rondhangen met een gebroken arm, dat zag ik ook niet zitten. “Ik begrijp wel dat dit voor uw persoonlijk comfort niet zo prettig is” orakelde het Eurocross kippetje aan de andere kant van de lijn op mijn aandringen om mij toch te repatriëren. Om het gesprek op deftige wijze te beëindigen besloot ik maar om het meisje vriendelijk een goede dag te wensen.

Repatriëringen bij Eurocross worden blijkbaar enkel uitgevoerd als je fysiek niet meer in staat bent om op eigen houtje terug te keren. Laat ik iedereen dus duidelijk adviseren niet te vertrouwen op deze derderangsverzekering maar sluit  een degelijke reisverzekering af die wel inzit met uw persoonlijk comfort en u op een deftige manier verder helpt!

Verder wens ik Koen bij deze nog eens te bedanken voor zijn fantastische hulp op zondag 20 februari. Zijn aanwezigheid gedurende het hele gebeuren zorgde ervoor dat ik mij redelijk gerustgesteld voelde. Dikke merci!