Bij onze Noorderburen is alles toch net een beetje anders. En dat hebben we ervaren….

De treinrit was een avontuur waar geen einde aan leek te komen; vechtpartij, zwartrijders, politie, bronstig koppeltje, we hebben het allemaal meegemaakt! Met als resultaat: anderhalf uur vertraging.
Dan maar vlug naar ons hotel en richting Leidse plein om daar als echte toeristen een restaurantje te zoeken… we hadden grote honger en dan smaakt alles! Behalve de witte wijn bij de Argentijn, hé Mini?? Die hebben we wijselijk laten staan. Er waren genoeg andere bars… Wat een feest daar!
Zaterdagmorgen viel de hoofdpijn mee, pfffff.
Na een karig ontbijt hebben we alle grachten meerdere malen gezien. Vrouwen en oriëntatie…, degenen die mij kennen weten genoeg :-)
De Jordaan heeft geen geheimen meer voor ons, lekkere koffie bij café ‘De Smalle’, mooie foto van het Anne Frank huis (de file was echt te lang om binnen te geraken), maar alle kerken hielden hun deuren dicht voor ons. Waarom toch?
Amsterdam bezoeken zonder een coffeeshop binnen te stappen, dat konden we toch niet weerstaan. Degenen die ons kennen, weten dat we alles wel eens willen ‘proberen’. Lekker  cakeje, zonder effect.
Via de Walletjes, richting Rembrandtplein voor een 4-uurtje. Na een half glas wijn werd alles en iedereen ineens heel grappig.  We hebben ons tranen gelachen, onze algebra opgerakeld en de grootste onzin verteld. Het bleek toch een lekker cakeje…
De wandeling naar het hotel verliep probleemloos, als in een droom, zonder oriëntatieproblemen.
’s Avonds hebben we in restaurant Nomads al liggend genoten van enkele cocktails en lekkere Marokkaanse hapjes, maar lang hebben we het niet getrokken. Wat een dag!
Zondag regende het pijpenstelen en hebben we de kanaalbootjes genomen, maar zelfs de kapitein raakte de gracht kwijt. We zijn nooit geraakt waar we moesten zijn. Toen zijn we maar iets gaan drinken. En degenen die mij kennen…

Dank u Miekes! Het was plezant!