Ik had het genoegen om vorige week onze 2 trips naar Lapland te mogen meemaken/begeleiden: de Lapland Experience (6-10/02) en de Lapland Adventure (10-14/02). 2 zeer verschillende reizen met één gemeenschappelijk gegeven: de overweldigende schoonheid van deze regio. Ondanks het feit dat het al mijn vierde bezoek aan Lapland was, blijft het steeds opnieuw indruk maken.

Voor de eerste trip vertrokken wij met 11 personen vanuit Brussel via Helsinki naar Rovaniemi, waar onze vriendin Lotta ons met een grote glimlach stond op te wachten. De transfer naar de stad duurt slechts een kwartier. Na check-in, de welkom drink en het smaakvolle diner in hotel Santa Claus, het beste adres van de stad, ging het richting nachtclub. Onella is met haar 4 zalen de grootste nachtclub van Rovaniemi.
Het feestje was hevig. Iets te hevig voor sommigen maar hier gaan wij niet over uitweiden. De eerste dag werd in totaal 120 km afgelegd. De lunch was buiten in een kota waar iedereen een poging tot ijsvissen waagde. Jammer genoeg bleef het bij een poging en moesten wij het voor de lunch stellen met een putsepot van rendier. Simpel maar lekker. Om 18u00 kwamen wij moe maar voldaan terug aan in Rovaniemi. De avond was iets rustiger.

De volgende dag stond een bezoek aan de Kerstman en de ‘Reindeer Farm’ op het programma. Het bezoek aan Santa Claus Village is een vast gegeven maar wij spenderen er niet te veel tijd. ’s Middags werd er geluncht op de rendierboerderij. Iedereen maakte er ook een kort ritje (800 meter) wat, afhankelijk van de goesting van het beest, al dan niet hilarisch was. Voor de geleverde inspanning ontving iedereen een aangepast rijbewijs. ’s Avonds was er een diner voorzien in restaurant Nili en sloten wij af in een lokale bar.

De laatste volle dag stond de Husky Safari op het programma. Zoals de voorgaande dagen ging het per sneeuwscooter tot aan de locatie waar wij een korte uitleg kregen over het besturen van de slee. De tocht met de honden duurt een kleine 2 uur. Dat was het enige moment van de 9 dagen dat ik het koud kreeg. Per slee gaan er 2 mensen mee; de rijder, die achter op de slee staat en moet remmen of bijduwen (hè Jo), en de bijzit op de slee. De koudste plaats is zonder enige twijfel deze in de slee. Tijdens het stil zitten word je wel gewaar dat het -15°C is. Voor het avondeten maakten 8 van ons nog de avondsafari. Dit was een passende afsluiter van een leuke reis met toffe mensen in een schitterend decor. Rovaniemi is de beste locatie indien je activiteiten wil combineren met de faciliteiten van een stadje; goed hotel, leuke restaurants en uitgaansmogelijkheden.

Woensdag vertrok ik samen met Ferdy en ons gids Lotta vanuit Rovaniemi naar Saariselkä, de startplaats van de Lapland Adventure. De groep zou  ’s avonds toekomen in Ivalo en wij zouden hen op de luchthaven welkom heten. ZOU … want 5 cm sneeuw had heel België nog maar eens plat gelegd. Bijna alle klanten stonden vast in de monsterfiles van woensdag 10/2. Dankzij de charme van onze ASL collega Ronald, het lieve meisje aan de check-in balie en de koelbloedigheid van onze klanten raakte iedereen uiteindelijk nog op de vlucht naar Helsinki die 2 uur vertraagd werd. Deze vertraging had grote gevolgen. Aangekomen in Helsinki bleek de vlucht naar Ivalo al te zijn vertrokken en de eerstvolgende vertrok pas ’s anderendaags ’s middags. Het was het begin van 4 stresserende uren omdat het alternatief van Finnair (overnachting in Helsinki op hun kosten en doorvlucht op donderdag) niet goed was. Op deze manier konden wij de 3-daagse rondreis niet afwerken zoals voorzien. Omdat de eerste dag goed was voor 240 km rijplezier zouden wij niet voor middernacht in Neiden (Noorwegen) kunnen bereiken. Het andere alternatief (vliegen naar Rovaniemi) lukte ook niet omdat er slechts 6 plaatsen beschikbaar waren op de vlucht. Uiteindelijk bleef slechts 1 optie over: vliegen van Helsinki naar Oulu en een bustransfer van 6 uur naar Saariselkä. Om 4 uur ’s morgens kon ik 16 vermoeide personen verwelkomen in ons hotel. Maar ons programma was gered.

De Lapland Adventure is een schitterende trip voor liefhebbers van het pure rijden met een sneeuwscooter. Dit neemt ook het grootste deel van de dagen in beslag. Op 3 dagen legden wij ongeveer 600 kilometer af. Bij momenten worden er op het meer snelheden van over de 100 km/u gehaald. In de bossen valt de snelheid weg maar wordt de techniek veel belangrijker.  Het is een kwestie om steeds alert te blijven want een ongeluk schuilt in een klein hoekje. Dit aspect maakt de moeilijkheidsgraad van deze reis. Fysiek is het goed doenbaar maar het rijden aan hoge snelheid met  soms weinig tot geen zicht maakt dit programma niet voor iedereen toegankelijk.

De eerste dag was er eentje van 240 km en bracht ons van Saariselkä tot Neiden, 7 kilometer  in Noorwegen. Grote delen van het traject lopen over het Inarimeer, vlak langs de grens met Rusland. Nu en dan belandde iemand wel eens in het decor maar dit was steeds zonder materiële of fysieke schade. Het leek allemaal mee te vallen tot iemand tegen lage snelheid en amper buiten piste tegen een rots of boom botste. De schade was niet te herstellen en de scooter werd achtergelaten in een nabijgelegen dorpje. Later die avond bleek dat de scooter niet te herstellen viel voor de volgende ochtend. Vervelend, zeker als je weet dat de eerste 505 euro schade voor eigen rekening zijn en dat je ook moet betalen voor de transportkosten voor het afleveren van de nieuwe scooter. Gelukkig zou dit het enige schadegeval van de reis zijn. Uiteindelijk kwamen wij toe om 20u00 op de eindbestemming. Wij overnachtten er in de Fjellstue Lodge. De accommodatie is er primitief: een verwarmd hutje zonder stromend water en eigen sanitair. Niets voor luxe beestjes maar er is hier gewoon geen alternatief. Het diner was meer dan correct.

Ontbijt om 7u00 en per scooter naar de Barentszzee. Dit traject mag enkel begeleid worden door Noorse gidsen. Na een rit van 30 kilometer bereikten wij een baai aan de ‘Arctic Ocean’. Iedereen kreeg de mogelijkheid om in een thermisch pak een duik te nemen in het ijskoude water (-1,5°C). Omwille van het hoge zoutgehalte bevriest het water hier slechts vanaf -2,7°C. De Barentszzee is bekend omwille van de vangst op de ‘King Crab’. Deze werden dan ook vol trots door de Noorse gidsen bovengehaald. Lelijk beestje! Na de lunch hadden wij nog een traject van 160 km voor de boeg. Het laatste half uur van de dag was memorabel. Tegen 90 km/u, in het complete duister en met de wind hard op kop ging het wel erg hard. Het was kwestie om het achterlicht van de voorganger niet te lossen. Vanaf het moment dat je de achterlichten niet meer ziet, rijd je bijna blind. De door wind en de voorgangers opgeworpen poedersneeuw reflecteert tegen het eigen licht en maakt het zicht quasi nihil. Niets voor watjes! Uiteindelijk kwam de hele bende toe met een speling van een paar minuten. Chapeau aan iedereen! Dit was kicken! De locatie Lapinleulu is fantastisch. Het complex met 14 kamers en hutten wordt geleid door een bejaard echtpaar. Zij staan in voor het poetsen van de kamers, het ontbijt en het avondeten. De zelf bereidde gerookte zalm was fenomenaal, de beste die ik ooit gegeten heb. Alles gebeurde er in absoluut vertrouwen. Je neemt zelf je drankjes en trekt de nodige streepjes achter je naam. ’s Avonds is de eigenaar gastheer van zijn eigen nachtclub. Je moet het meegemaakt en gezien hebben. Schitterend!

De laatste dag is de minste qua afstand. 150 kilometer van de accommodatie tot Saariselkä. Hierdoor kon iedereen een paar uurtjes langer slapen. En deugd dat dit deed. Zaterdag om 16u30 zat het programma er op. Die avond werd er nog een stapje in de wereld gezet in het dorp. Uiteindelijk werd de avond afgesloten om 4u00 op mijn kamer. Gelukkig verliep de terugreis vlotjes. Ik denk niet dat mijn hoofd klaar was voor toestanden à la woensdag.

Bij deze wens ik iedereen te bedanken die er bij was en hoop dat zij een onvergetelijke reis hebben beleefd.