Dinsdag 8 november 2011

Gisteren reserveerden wij nog enkele excursies. Om te beginnen vandaag een bezoek aan de Estancia Cristina gecombineerd met een boottocht over het Lago Argentina en de bezichtiging van Upsala gletsjer.

In totaal waren wij 13 uur onderweg (7u00-20u00), wat helemaal niet in verhouding stond tot het aantal hoogtepunten. In feite zijn het er slechts 2: het bezichtigen van de Upsala gletsjer van op de boot en de wandeling na de 4x4 tocht op het grondgebied van de estancia. Een korte wandeling van een kwartier werd beloond met een schitterend panorama over de Upsala gletsjer. De littekens in het landschap tonen duidelijk hoe ver deze gletsjer al is ingekort. Al Gore gebruikte dit voorbeeld in zijn film ‘an Inconvenient Truth’. De verlaten observatiepost lag in de jaren 50 op tien minuten wandelen van de gletser; vandaag de dag heb je er al een wandeling van 2 uur voor nodig.

Er zijn in El Calafate veel leukere excursies mogelijk dan de deze. Misschien helpt een betere reisvoorbereiding mijnheer de reisagent!

’s Avonds aten wij alle kleine en excursie gerelateerde ergernissen van ons af in restaurant La Tablita. De mix grill met 2 soorten steak en lam was overheerlijk. Argentijnse kost ten top!

Woensdag 9 november 2011

Deze excursie werd niet zonder reden vandaag voorzien. Het weerbericht gaf duidelijk aan dat dit de beste dag van de 3 zou worden. Op het programma: boottocht langs de Perito Moreno gletsjer, gecombineerd met een 2 uur durende gletsjerwandeling onder begeleiding van een gids en als afsluiter een uurtje vrije tijd aan het uitzichtspunt.

Het was zonder twijfel het hoogtepunt van de reis tot dan. De aanblik van de Perito Moreno gletsjer is zonder meer indrukwekkend. Over een breedte van 4 à 5 kilometer stort deze gletsjer zich in het Lago Argentina waarbij hij om de zoveel jaar tot de overkant rijkt en het meer hierbij in 2 stukken verdeelt.  De waterdruk wordt aan een zijde met de tijd opgebouwd tot de ijsdam het uiteindelijk zal begeven. Dit natuurverschijnsel wordt als een van de meest spectaculaire ter wereld beschouwd. Over de jaren bleef de grootte van de gletsjer ongewijzigd. De Andes zorgt voor een constante aanvoer van de nodige sneeuw wat het afbrokkelen aan de monding compenseert.

De gletsjer is op alle manieren bekeken indrukwekkend. Of je er nu een tocht op maakt, hem bekijkt vanop een bootje of van het uitzichtspunt, de grootsheid ervan is haast niet te vatten. Hoogtepunt was de ‘hiking’ van 2 uur onder begeleiding van een gids. Met stijgijzers onder de bergschoenen beklim je een klein stukje van de rechtermonding. Gewoon super! Ik ben niet genoeg dichter om de schoonheid ervan te verwoorden en hoop gewoon dat de foto’s voor zich zullen spreken.

Iets na 16u00 waren wij terug in El Calafate. Tijd voor een beetje rust. 2 dagen na elkaar om 6u00 opstaan was niet goed voor mijn vakantiegevoel.

Wel goed voor dit gevoel was het diner bij Rick’s. Echt sexy ziet dit restaurant er niet bepaald uit maar het stukje boterzacht vlees van 600 gram, perfect saignant gegrild, was hemels. Een fantastische afsluiter van een geweldige dag.

Donderdag 10 november 2011

Uitslapen! Vandaag vertrok de excursie pas om 8u30. Naar goede Argentijnse gewoonte was men weer een kwartiertje te laat om ons op te halen. Stipte jongens zijn het niet en zullen het nooit worden.

Bestemming van de uitstap is de Estancia Nibepo Aike op 55 km van El Calafate. De ligging van deze ranch bij de bergen en vlakbij een arm van Lago Argentino is fantastisch. Met de groene weiden, koeien en schaapjes waanden wij ons ergens in Oostenrijk. De ranch ligt in het nationale park en wordt om die reden alleen toeristisch uitgebaat. Wij maakten er een leuk tochtje per paard, genoten van de mooie landschappen en zagen onderweg enkele condors vlakbij op een rots zitten. Tot zij het genoeg vonden en met enkele klappen van hun vleugels vertrokken voor een zweefvlucht boven onze hoofden. Na het tochtje per paard kregen wij nog een demonstratie schaapscheren met schaar. Het beestje liet het zich welgevallen en lag er heel relaxed bij. Grappig!

De excursie werd afgesloten met een goede BBQ lunch. De 600 gram steak van de vorige avond waren amper verteerd of er werd een nieuwe lading worsten, steaks en lams aangevoerd. Opnieuw zeer lekker maar een beetje teveel van het goede. Wij hielden het bij een iets bescheidener portie.

Terug in El Calafate stonden de winkeltjes op het menu. Even dacht ik te kunnen ontsnappen maar in een van de laatste zaken vond Greet een overvloed aan potentiële souvenirs. Na veel wikken en wegen werd het mooiste exemplaar geselecteerd. Ik moet eerlijk toegeven dat ik het ook wel best oké vond.  Enige minpuntje: de Mastercard werd geweigerd wegens te weinig credit. Hmm, dat belooft. Met Visa werd het euvel snel verholpen.

Omdat wij even genoeg hadden van alle vlees besloten wij de lokale Japanner uit te proberen. Het restaurantje had plaats voor 12 personen en was hoofdzakelijk gevuld met … Japanners. Goed teken zo bleek want het smaakte zeer goed.

Vrijdag 11 november 2011

Tijd om Patagonië na 11 dagen vaarwel te zeggen. Wij hebben genoten van de walvissen, zeehonden en –leeuwen, de pinguïns en de gigantische gletsjers. Tijd voor de bergen en hogere temperaturen van de provincies Salta en Jujuy in noord Argentinië.

Hoe kan iets helemaal anders uitdraaien. Bij aankomst op de luchthaven van El Calafate bleek onze vlucht al dadelijk 2 uur vertraagd (tot 15u00) zodat de connectie tijd in Buenos Aires beperkt werd tot 25 minuten maar het toestel zou wel wachten zo werd ons verzekerd. Niet gerustgesteld bezochten we het enige cafetaria van de luchthaven dat al snel gevuld werd met wachtende medereizigers. Rond 14u00 besloten wij het cafetaria te verlaten en ons naar de gate te begeven om daar te vernemen dat de vlucht nog een extra uur verlaat werd. Het andere toestel zou wel heel lang moeten wachten maar met de standaard vertragingen in Argentinië kon het nog wel eens lukken. Wat was de kans trouwens dat de vlucht naar Salta op tijd zou vertrekken? Van de luchtvaartmaatschappij was er op geen enkel moment enige vorm van communicatie.

Eens in het vliegtuig werd het duidelijk. De piloot verontschuldigde zich voor de opgelopen vertraging en vertelde ons dat deze te wijten was aan vakbondsacties van AEP flight control waardoor verschillende vluchten werden vertraagd of geannuleerd. Ik kreeg het ondertussen nog wat warmer.

Na ruim 2,5 uur vlucht begon het toestel plots snel en continu te dalen. Normaal gebeurt dit in verschillende etappes zodat ik het maar een raar gegeven vond. Met het toestel leek in ieder geval niets aan de hand. De piloot bracht opnieuw verduidelijking. Onze vlucht kreeg van AEP luchthaven geen toelating om te landen en werd afgeleid naar de internationale EZE luchthaven.

Op dat moment wisten wij zeker dat Salta er niet meer zou inzitten deze dag. Bij aankomst moesten wij onze bagage ophalen en zouden wij per bus naar de andere luchthaven vervoerd worden. Halloooo!! Op mijn vraag of onze vlucht nog gehaald kon worden, bleef men het antwoord schuldig. Geen busje voor ons. Eerst een transfer van meer dan een uur om dan op een overvolle en chaotische luchthaven aan te komen en met 99%  zekerheid te vernemen dat het niet mogelijk zou zijn om verder te reizen. Niet met ons!

Op Buenos Aires international airport wisten wij snel uit te vlooien dat de voorziene vlucht naar Salta geannuleerd was.  Het koste ons een uur om de tickets te laten herboeken naar 12/11 en een hotel en transfer te regelen. Een meevaller was het feit dat wij hotel Madero aangeboden kregen, het zelfde hotel waar wij de eerste 3 nachten van ons verlof verbleven.

In plaats van aan te komen in Salta om 20u10, waren wij om 21u30 in het 1600 kilometer zuidelijker gelegen Buenos Aires. Ondanks alle ergernissen van de dag smaakte het eten in Club Portenas. Hopelijk zullen wij morgen kunnen vertrekken naar Salta!