In het kader van de UEFA Europa League organiseerden wij de verplaatsing van KRC Genk naar het Finse Turku. Voor de gelegenheid werd een Avro 85 gecharterd via CityJet. Terwijl spelers en technische staf op een 20 kilometer van Turku logeerden, amuseerde de rest van de delegatie zich in de stad. Turku op zich is geen hoogvlieger. Het mooiste gedeelte situeert zich langs de Aurajoki, een 70 kilometer lange rivier die bij Turku in zee uitmondt. Hier liggen mooie gerestaureerde gebouwen langs een autovrije zone. Voor wandelaars en fietsers is het er heerlijk toeven. Men vindt er voldoende terrasjes en goede restaurants.

Tijdens ons verblijf vond er ook nog eens een 4-daags rockfestival plaats. Op de rivier lagen verschillende boten waarop gedronken, gedanst en gegeten kon worden. Het was dan ook ruim 3u30 vooraleer ik mijn bedje zag.

De wedstrijd zelf zal niet in gedachte blijven omwille van de uitslag, ook al was de 1-5 overwinning indrukwekkend. Een paar minuten voor de start van de wedstrijd verschoot ik mij een hoedje toen een serieuze voetzoeker afging in het Genkse vak. Commotie alom: stewards die zenuwachtig op zoek gingen naar de dader, supporters die hierop reageerden met geroep en getier … eigenlijk een storm in een glas water maar wij waren gewaarschuwd! Gooien van bommetjes en aansteken van Bengaals vuur waren ‘not done’ en zouden bestraft worden met een paar dagen extra vakantie in een Finse cel. Wie zijn gat brandt moet dan ook op de blaren zitten!

In de eerste helft speelde Genk zijn Finse sparringpartner op een hoopje. De ruststand van 0-2 (doelpunten van De Bruyne en Ogunjimi) was niet eens overdreven. Tijdens de rust roept Gaston Heleven mij bij zich. Om te vragen of ik gezien had wie het bommetje had gegooid, dacht ik. Tot mijn grote verbazing vertelde hij mij dat de politie mij geïdentificeerd had als de ‘bommenwerper’. Even dacht ik dat hij mij een loer probeerde te draaien maar de blikken van de stewards spraken boekdelen. Deze heren wilden mij aan de politie overleveren. Ik wil mij niet verkopen als een pater maar dit sloeg toch alles. Ik probeerde de mannen uit te leggen dat ik als organisator van de volledige reis voor ploeg en delegatie toch niet zo dom kon zijn om met voetzoekers beginnen te gooien in een stadion. Ik stelde voor om dan toch maar eens samen naar de beelden te gaan kijken. Ik was wel wat nieuwsgierig naar het gene dat die camera geregistreerd had. Dit was echter geen optie. Meekomen en opsluiten en dit zonder enig weerwoord. Dat waren de orders. Gelukkig konden wij (met dank aan Gaston en Marc) de mensen toch overtuigen om samen de beelden te bekijken. Geflankeerd door enkele agenten en een steward ging het richting controlekamer in een hoek van het stadion.

De beelden waren een lachertje. Naast het feit dat deze zeer onduidelijk waren doe ik gewoon niets wat aanleiding kan geven tot een mogelijke arrestatie. Zij zagen er toch wel een zekere handeling in. Probeer dan nog maar te discussiëren! Na een tiental minuten won het gezond verstand het van de politionele adrenaline en mocht ik beschikken.

De tweede helft was al even bezig toen ik terug plaats mocht nemen op mijn zitje. Ik heb het tijdens en na de wedstrijd moeten aanhoren en uitleggen. De reisl(ij)(ei)der bijna gearresteerd in Turku. Het was een ervaring die ik niet zo snel zal vergeten.

Met vriendelijke groeten,

De Turku-bomber

PS. De Finse politie en  de hoofdsteward hebben zich na de wedstrijd vriendelijk verontschuldigd. Deze zijn bij deze ook aanvaard!
PS. Genk won de wedstrijd uiteindelijk met 1-5 en staat met 3 benen in de laatste voorronde.
PS. Ook al had ik gezien wie de dader was, dan had ik het nog niet gezegd. Ieder zijn job!