Dindag 9 november 2010 (bye bye Botswana, hello Zimbabwe)

Het afscheid van Botswana valt ons (en vooral Greet) zwaar. Het stukje dat wij bezocht hebben is in alle opzichten uniek. De natuur is hier bijna totaal ongerept wat vaak het gevoel geeft dat men zich alleen in deze natuurpracht bevindt. Gecombineerd met een ongeziene gastvrijheid en lach maakt het voor ons al duidelijk dat wij zullen terugkeren. Botswana maakte een onvergetelijke indruk en nu begrijp ik waarom sommige mensen steeds terugkeren naar deze regio.

De dag stond verder voor een groot stuk in het teken van de reis naar Zimbabwe. Alle mogelijke grote transportmiddelen zullen worden ingezet. Van Camp Moremi gaat het 2 uur per boot naar Shinte. Van Shinte is het 1u15 vliegen met de éénmotorige Cessna tot Kasane om ten slotte van hieruit in 3 etappes met 3 verschillende wagens te worden vervoerd tot de Matetsi Water Lodge in Zimbabwe. De douaneformaliteiten waren binnen de 10 minuten afgewerkt.

Ook in Zimbabwe is het warm: 38°C. Na aankomst en lunch in de Matetsi Water Lodge werden de excursies voor de volgende dagen besproken: vandaag nog de sundowner cruise op de Zambezi rivier die hier de natuurlijke scheiding vormt tussen Zimbabwe en Zambia; morgen een bezoek aan de wereldberoemde Victoria Falls en het gelijknamige stadje en overmorgen een rafting op de Zambezi gecombineerd met paardrijden in de namiddag. Men probeerde ons nog een een safari aan te praten maar hiervoor pasten wij. Beter dan in Botswana kan het toch niet worden.

De cruise op de Zambezi is een toffe excursie. Met z'n tienen en een volle bar voeren wij een 2 uur langs de oevers van de Zimbabwaanse kant en kregen veel vogels en apen en een paar krokodillen en nijlpaarden te zien. Op de terugrit naar de lodge kregen wij zowaar een luipaard te zien. Het beest lag op de tak van een boom vlakbij zijn laatste slachtoffer.

Het diner was goed. Voor het eerst in een week werd het hoofdgerecht aan tafel geserveerd en was er geen buffet. Alles in orde behalve de velen insecten. Volgende avond toch maar een tafeltje onder het dak in plaats van in de tuin.

Woensdag 10 november 2010 (Victoria Falls)

De nacht was niet 100%. De kamers in de lodge zijn heel mooi, de badkamer is gigantisch maar het blijft praktisch onmogelijk om alle beestjes buiten te houden. Afgelopen nacht werd ik wakker omdat ik iets op mijn been voelde kruipen. In het licht van het nachtlampje bleek dit een spin(netje) te zijn. Een slag verder was het probleem verholpen. We are in Africa!

Vanochtend was het de eerste keer sinds lang dat wij konden uitslapen. Wake up call om 7u00, pure luxe. Thuis gelooft men het nooit!

Na het ontbijt vertrokken wij naar de Victoria Falls. Op dit moment van het jaar, in het droge seizoen, is er veel minder water. De watervallen aan de kant van Zambia staan zelfs zo goed als droog omdat men daar het water ingedamd heeft om electriciteit op te wekken. Uiteindelijk bleek dit een voordeel. In het regenseizoen dendert er zoveel water naar beneden dat de nevel het zicht helemaal wegneemt en men halvelings verplicht wordt om een dure helicoptervlucht te maken om een goed zicht op de watervallen te krijgen. Nu waren de volledige watervallen dus perfect te bewonderen vanaf landzijde. Het was een schitterend spektakel. Met een bezoek aan de Victoria Falls kon ik meteen een item van mijn 'to do-lijstje' schrappen.

Het bezoek aan het stadje was een maat voor niets. Een aantal souvenirwinkels, een paar restaurantjes en een hoop 'marchangs' die ons allerhandje prularia probeerden te verpatsen. Het meest populaire is de verkoop van oude bankbiljetten (tot 2008) van Botswana. Deze hebben geen enkele waarde meer en worden ook niet meer gebruikt. Iedereen gebruikt USD als munt. Omwille van de inflatie heeft men in 2008 zelfs een bankbiljet van 500 triljoen dollar (munt van Zimbabwe) laten drukken. Vandaag de dag worden de voormalige briefjes als souvenir verkocht voor een habbekrats. Zelfs toiletpapier is meer waard!

Het bekendste hotel in Victoria Falls is het koloniale 'The Victoria Falls Hotel'. De 'high afternoon tea' is er nog steeds een echte traditie met een grandioos zicht op de 100 jaar oude brug die Zimbabwe en Zambia met elkaar verbinden. Voor ons echter geen thee maar een lekkere cocktail.

Beste avondeten sinds Wolwedans in Namibië. Onze struisvogelfillet was gewoon af.

Donderdag 11 november 2010 (rafting)

Voor de laatste keer vroeg uit de veren voor één van de meest spectaculaire raftings ter wereld; de afvaart van de Zambezi, start net achter de Victoria Falls. Wij kozen voor de halve dag met 10 stroomversnellingen waaronder enkele van niveau 4 en 5. Stroomversnelling 9 wordt gepasseerd via land omdat deze te gevaarlijk is. Dit vertelt men uiteraard pas als men in de raft zit! De afvaart van de Zambezi is 6 maanden per jaar zelfs verboden wegens te gevaarlijk. Het werd een schitterende ervaring! Eerst even oefenen; 'lef turn', 'right turn', 'foreward', 'hard' en ... 'get down' waarop Ronald in het water sprong. Hilariteit alom en iedereen dan maar het water in. Veel tijd om in te lopen is er niet. Na de eerste versnelling versnelling van niveau 3 volgde dadelijk eentje van niveau 4 met als resultaat dat ik in het water belandde, met dank aan onze vriendin Inge. In volle actie van stroomversnelling 2 roept zij plots naar mij waarop ik (zittend vanvoor op de raft) omkeek en onmiddellijk hierop uit de boot werd geslagen door het geweld van de rivier. Een aparte ervaring; de eerste seconden zit je volledige onder water en bij het bovenkomen had je net de tijd om eens diep adem te halen vooraleer weer eens onder te gaan. Het lijkt lang te duren maar alles gebeurt in seconden. Zodra ik uit de stroomversnelling was, werd ik terug op het droge getrokken. Bleek dat de Engelsman half uit de boot hing en zijn madam in paniek riep 'save him!', waarop Inge mij, in volle afdaling, even aansprak om hem te helpen met het gekende resultaat. Bedankt hè Inge! Een paar acties later ging bibi er nog eens uit omdat het zat te slapen. Niet te onderschatten dit stroompje! Trots en voldaan bereikten wij het strandje waar de lunch in volle zon werd geserveerd. Zoals de beesten kropen wij tegen de rotsachtige heuvel om toch maar wat schaduw te vinden. Daarop volgde de grootste uitdaging van de hele vakantie; terug naar boven stappen. 85 meter, bijna recht omhoog en in volle zon. Ik heb afgezien als een paard en werd geconfronteerd met mijn geweldige fysieke conditie. Inge zat in het zelfde schuitje. Met Ronald en Greet ging het iets beter. Er leek gewoon geen eind te komen aan de klimpartij. Aan mijn zus: als je het ooit nog eens hebt over een kuitenbijter ... ik weet er vanaf nu eentje liggen! Eens boven ging het met 13 personen in 1 wagen (5 vanvoor en 2 x 4 achterin!) terug naar Victoria Falls dorp.

Omdat de lunch (aangebrande hamburgers en kip) niet echt dat was besloten wij te eten in het Victoria Falls hotel. Namiddag stond er noch paardrijden op het programma. Uiteindelijk bleek dit een heuse 'gameride' te worden. De dieren beschouwen paarden niet als een gevaar en blijven rustig verder grazen/kijken. Dat er een ruiter opzit ontgaat ze helemaal. Zo zagen wij impala's, kudu, wilde zwijnen (Pumba's volgens Greet) en springbokken vanop enkele meters. Enige nadeel aan het paardrijden zijn de vele stekelige struiken waaraan men al eens blijft hangen. Voor de rest een plezant uitje. Vlakvoor aankomst aan de ranch passeerde president Mugabe in een indrukwekkende escorte van tientallen wagens. Te zien aan zijn omkadering voelt mijnheer dictator zich toch niet heel veilig in eigen land!

's Avonds was het eten weer zeer goed. Zeer moe kroop iedereen vroeg onder de lakens voor onze laatste nacht in Afrika ...

Vrijdag 12 november 2010 (vlucht geannuleerd)

Uitslapen, ontbijten, koffers pakken en afscheid nemen van het personeel van de Matetsi Water Lodge. Hierna ging richting luchthaven met stop bij Shearwater voor een dvd van de rafting. Op de luchthaven bleek de check-in nog niet geopend. Deze zou vandaag ook nooit geopend worden. Veertig minuten voor het geplande vertrek kwam men ons vertellen dat de Air Namibia vlucht naar Windhoek, via Maun, geannuleerd is. Vermits er geen alternatief was, moesten wij terugkeren naar Victoria Falls voor een gedwongen verlenging van 24 uur. In tegenstelling tot het gelijkaardige gebeuren in Thailand in november 2008 was dit wel een domper. Victoria Falls had ik ondertussen wel gezien!

Op kosten van de luchtvaartmaatschappij aten en sliepen wij in hotel The kingdom, een overgewaardeerd hotel met veel groepen van allerlei pluimage. Wat een toestanden bij momenten aan het buffet. Mr Opperboer zat ongegeneerd van de niet zo hoogstaande buffetten te proeven en wist dit blijkbaar enorm te appriciëren. Smaken verschillen!

Zaterdag 13 november 2010

Goed geslapen, matig ontbeten en opnieuw naar de luchthaven voor een tweede poging om te vertrekken. Op het voorziene vertrekuur was ons vliegtuig nog nergens te bespeuren. Vooral onze Duitse medepassagiers werden zichtbaar nerveus. Op de luchthaven wist men van niets en interesseerde het hun nog minder. Met anderhalf uur vertraging arriveerde uieindelijk het lang verwachte vliegtuig. In Windhoek probeerden wij ter compensatie nog een upgrade te versieren naar business of premium class maar jammer genoeg bleek de volledige vlucht vol te zitten. Gelukkig konden wij allemaal nog exit seats versieren zodat de terugvlucht nog redelijk comfortabel kon verlopen.

Deze reis was voor mij één opeenvolging van hoogtepunten. De gidsen en het personeel van de verschillende lodges waren zonder uitzondering bijzonder lief, vriendelijk, behulpzaam en oh zo trots op hun land. Zij hadden er werkelijk alles voor over om het ons zo aangenaam mogelijk te maken. Dit deel van Afrika heeft op ons een onuitwisbare indruk gemaakt!