Woensdag 3 november 2010 (nachtelijk alarm)

Het diner in restaurant Sardinia was simpel maar heel lekker. Calamaris als voor- en een pizza als hoofdgerecht. De zaak wordt geleid door een Italiaanse familie en dit merk je duidelijk aan de kwaliteit van het eten.

De nacht in guesthouse Terra Africa was geen meevaller. De airco was nogal lawaaierig en, veel erger, het bed was niet lang genoeg. Mijn voeten staken gewoon over het bedeinde. Niet aan te raden voor personen groter dan 1m85. Het ontbijt was niet slecht maar het minste in vergelijking met alle voorgaande. Bij check out bleek men geen geld te kunnen wisselen en men was vergeten om de taxi te reserveren. Terra Africa scoort dus duidelijk het minst goed van de 4 accommodaties in Namibië.

Met een twintigtal minuten vertraging ging het richting luchthaven. Bij aankomst stonden Inge & Ronald ons al op te wachten met het nodige lawaai (vooral Inge).

De vlucht van Windhoek naar Maun (Botswana) wordt uitgevoerd door een Beech 1900. Dit toestel is ons zeer goed bekend. ASL heeft er immers ook 1 in bezit en in samenwerking voeren wij er de skivluchten naar Ischgl en Sankt Moritz mee uit. Zonder enige vorm van gêne mag ik echter zeggen dat onze uitvoering een heel stuk luxueuzer is. Geen bar en toilet in dit toestel van Air Namibië. De catering wordt u overhandigd door de piloot bij het instappen van het toestel. Voor de niet-kenners: de Beech 1900 heeft slechts 18 of 19 zetels, in functie van de uitvoering.

Omdat wij ruim een kwartier eerder dan voorzien geland waren was er nog niemand van 'Desert & Delta Safaris' te bespeuren in het aankomsthalletje van deze kleine luchthaven. Toen onze hostess even later toch opdook bleken wij een uurtje later al door te vliegen door de Savute Safari Lodge in Chobe National Park. Tijd genoeg voor een eerste biertje in Botswana en een leuk gesprek met een man van de Nederlandse ambassade in Kinshasa die in Botswana op zoek is naar een betaalbare locatie voor een lodge.

De vlucht bleek een heuse privévlucht met een éénmotorige Cessna. De piloot was zo jong dat wij twee keer moesten vragen of hij wel echt de piloot was! De vlucht tot Savute duurde 50 minuten en verliep vlekkeloos. Vooral het laatste stuk was indrukwekkend. Vanuit de lucht konden wij, bij het aanvliegen van de landingsbaan, al tientallen olifanten spotten.

De ontvangst in de Savute Safari Lodge was hartelijk. Na een drankje werden wij naar de kamers begeleid waar wij een korte rondleiding kregen. De kamers zijn eigenlijk geweldige hutten met een groot bed, zithoek, grote badkamer en een zonneterras. Alle 12 hutten liggen in het midden van de jungle. 's Avonds word je persoonlijk tot aan de accommodatie begeleid omdat het wel eens gebeurt dat een leeuw of luipaard tot het kamp doordringt. Er is 's nachts geen elektriciteit (een aantal lampjes werken op batterijen) en er is geen telefoon- of internetverbinding. Voor noodgevallen is in iedere hut een soort 'voetbaltoeter' voorzien. Hier kan je in noodgevallen een signaal mee geven zodat iemand van het personeel komt kijken.

Om 16u00 vertrokken wij voor een eerste gamedrive. Na 3 uur over een bij momenten 'bumpy' parcours hadden wij olifanten, giraffen, gnoes, wrattenzwijnen, struisvogels en een hele reeks vogels gezien. Na 3 uur kwamen wij terug aan in de lodge en hadden wij nog een uurtje om ons klaar te maken voor het diner. Het diner gaat door op de uitkijkplaats aan de rivier waar de olifanten 's avonds samen komen om te drinken van het verse bronwater. Het eten was lekker en het gezelschap aangenaam. De avond werd nog geannimeerd door een zwerm van duizenden vliegende termieten die in het licht van de lampen hun laatste liedje zongen. Na het diner ging het zoals eerder gezegd onder begeleiding naar de hut.

Een rustige nacht zou je denken. Niets bleek minder waar. Na een half uur hoorden wij van bij de buren het noodsignaal en een hoop geroezemoes. Toen ik Ronald even later 'we have a problem' hoorde zeggen tegen een kampmedewerker begonnen wij te speculeren; was het een slang, was een gigantische spin ... ? Op het antwoord bleef het wachten tot de volgende ochtend.

Donderdag 4 november 2010 (opheldering)

De nacht was zeer onrustig. Het nog onbekende voorval met Ronald en Inge gecombineerd met de warmte en vreemde oerwoudgeluiden zorgden ervoor dat wij niet goed sliepen. Toen ik 's nachts op een bepaald moment het nachtlampje aandeed om naar het toilet te gaan keek ik recht tegen een spin die op ooghoogte tegen het (gelukkig aan de andere kant) muskietennet hing. Was dat even schrikken! Een heuse karateslag verdreef het beestje.

's Morgens bij het ontbijt (6u00) hoorden wij eindelijk het hele verhaal. Na het stilleggen van de generator bij het slapen gaan van de laatste gasten brandden bij Ronald en Inge nog alle lichten op batterij. Met als resultaat dat een horde kevers (tientallen, volgens Inge honderden) de hut binnen drongen via de openingen aan de zijkant. Terwijl het vrouwtje veilig onder het muskietennet zat vocht het mannetje dapper, gewapend met spuitbussen, voor zijn territorium. Welcome to Africa Inge & Ronald!

Een half uurtje later vertrokken wij voor de eerste ochtend gamedrive. Omwille van het relatief koude weer waren er weinig dieren te zien. Het hoogtepunt was een luipaard dicht bij de kampplaats. Jammer genoeg lag deze in de schaduw op een redelijke afstand van de piste zodat het beestje niet heel goed zichtbaar was. De middagpauze na de brunch werd door iedereen gebruikt om te rusten maar veel geslapen werd er omwille van de hitte niet.

De namiddagactiviteit was zoals steeds in Savute een gamedrive. Voor mij persoonlijk was de confrontatie met 2 cobra's het meest spectaculair. Jammer genoeg kozen zij zo snel het hazepad dat ik nog niet eens de tijd had om een foto te maken. In vergelijking met de vorige avond waren wij nu wel getuige van een mooie zonsondergang. Na het avondeten ging iedereen stikkapot naar bed.

Vrijdag 5 november 2010 (luipaard & hippo pool)

Niets wees erop dat dit een van de mooiste dagen ooit zou worden. Ondanks het feit dat wij goed hadden geslapen moesten wij onszelf overtuigen om aan de ochtendlijke gamedrive mee te doen. Het vroege opstaan raken wij maar niet gewoon. Het alternatief om in een langzaam opwarmend hutje te blijven liggen was niet van die aard om de excursie te schrappen.

Die ochtend bleek er al dadelijk veel meer activiteit. Er waren tientallen impala's. Op het moment dat ik een hele groep giraffen zag kreeg de gids een oproep dat er vlakbij de kampsite 3 wilde honden waren gesignaleerd die een impala hadden gedood. De gids maakte dan ook dadelijk rechtsomkeer. Vlak voor aankomst kreeg hij dan weer het bericht dat de lieverdjes waren gaan lopen. Hèhè! Onmiddellijk hierop kreeg hij bericht dat er een luipaard was gezien. Als een gek begaf Gee zich naar de aangegeven locatie waar al 1 jeep stond. Dit keer lag het luipaard iets beter zichtbaar. Ondertussen kwamen nog meerdere wagens toe. Toen de eerste jeep vertrok, met aan boord iemand van het management van ons kamp beslisten de gidsen om toch even korterbij te rijden. Op zich is dit niet toegelaten maar ik denk dat zij medelijden kregen met de arme toeristen die zich de ogen uit hun kop tuurden. De wagens reden tot op 2 meter van het luipaard. De kat bleef totaal onbewogen bij al deze aandacht. Het was voor ons een geweldige ervaring. De komende 2 uur zagen wij nog een groep van 9 giraffen en verschillende olifanten. Wat waren wij maar blij dat we de excursie hebben meegedaan. Met dank aan onze supergids Gee!

Om 11u30 ging het met een vliegtuigje, dat wij deelden met een Oostenrijks koppel, van Savute naar Xugana (spreek uit 'Kugana). In 40 minuten beland je in een totaal andere wereld; van het kurkdroge Savute in Chobe National Park naar het groene en waterrijke Xugana in de Okavangadelta. Na de vlucht ging het per motorboot verder tot aan de Xugana Island Lodge. De setting is gewoonweg schitterend. Van overal heeft men zicht op de lagune en de met papyrus begroeide oevers. Alhoewel het water gewoon uitnodigt om te zwemmen zou dit de domste beslissing ooit zijn. Onder de vaste bewoners horen krokodillen en nijlpaarden. Dan maar het zwembadje van de lodge. Het water was perfect van temperatuur en er was voldoende schaduw. Met een biertje, was het er heerlijk toeven.

Het vervolg was een opeenhoping van hoogtepunten. Op weg naar de 'hippo pool' moest ons bootje halt houden voor een grazende olifant. Ongestoord en continu kauwend baande deze dikhuid zich een weg doorheen het nauwe kanaal. Ons restte niets anders dan op eerbiedige afstand (15 meter) te volgen. Pas toen onze dikke vriend een andere afslag nam kon onze gids (Lasty) zijn weg vervolgen. Wat een fantastische ervaring. Wist je dat de olifanten in de delta ouder worden dan zijn soortgenoten in Chobe? Dit komt omdat het voedsel in de delta een stuk malser is. Als direkt gevolg is er minder slijtage aan hun gebit waardoor dit langer meegaat en het beest langer leeft. Als olifant wordt je dus beter in de delta geboren! Na een goed uur varen kwamen wij aan in de zogenaamde 'hippo pool'. De gids ging op zoek naar een geschikte groep om te observeren. Hij zal nooit stoppen bij een individueel dier omdat dit veel agressiever kan zijn. Het nijlpaard maakt het meeste menselijke slachtoffers van alle dieren in Afrika! Het aanschouwen van een groep nijlpaarden is een geweldige aangelegenheid. Wanneer er eentje zijn bek volledig openzet beseft men pas wat voor een enorm dier dit is. De derde geweldige ervaring van de dag! Na het elkaar begluren (de nijlpaarden bekijken ons net zo hard als wij hun) zette Lasty koers naar een reeks bomen aan de oevers. Deze waren vergeven van de vogels in alle maten en kleuren. Het lawaai was oorverdovend en ik kwam ogen en oren te kort om alles op te nemen. Onder de bomen lag een krokodil erbij als een standbeeld. Hij komt pas in actie bij het horen van een plons. Dit wil zeggen dat een jonge vogel uit het nest is gevallen of gestoten. Omdat het jonge diertje nog niet kan vliegen wacht hem/haar een einde tussen de kaken van de krokodil. Natuurlijke selectie of 'survival of the fittest'. Omdat men voor zonsondergang terug aan de lodge moet zijn, moesten wij afscheid nemen van deze wonderbaarlijke plek.

Als toetje kregen wij, dobberend op het water, de misschien mooiste zonsondergang ooit te zien. Zowat alles leek oranje te kleuren. Een mens wordt er zowaar stil van. Op de weg terug, met de gebeurtenissen van de dag in het achterhoofd, in dit wonder der natuur, voelde ik mij enorm bevoorrecht.

Zaterdag 6 november 2010 (kanovaren)

Geslapen als een marmot! Moe maar voldaan zijn wij na het diner rond 22u00 gaan slapen. Voor het eerst tijdens onze rondreis was het het personeel dat mij moest wekken. Ik denk dat wij eindelijk volledig aangepast zijn aan de 'African way of living'. Jammer genoeg zijn onze buren dit nog niet. Bij hun wil het slapen met oerwoudgeluiden nog niet zo goed lukken.

De ochtendsafari was een wandeltocht door Palm Island op een half uurtje varen van de lodge. Het was leuk om de benen eens te strekken gedurende een 3 uur durende wandeling. Het leukst was de ontmoeting met een rustig grazende olifant. Jammer genoeg zagen wij geen buffels met bijhorende leeuwen. Deze verplaatsen zich over de verschillenden eilanden en men heeft een serieuze portie geluk nodig om ze te zien. De buffels worden vaak samen met de leeuwen gezien worden omdat de leeuwen continu de buffels volgen. Het is als het ware een wandelend buffet met dat verschil dat er heel hard gewerkt moet worden om het buffet te openen.

Namiddag is siësta tijd. Terwijl de temperatuur weer gestaag oploopt tot een eind boven de dertig graden leest Greet één van haar 5 boeken en maak ik van de gelegenheid gebruik om deze blog te updaten.

De namiddagactiviteit bestond uit een boottocht (uiteraard) gecombineerd met een tochtje per kano bij zonsondergang. In vergelijking met de excursie van gisteren was deze boottocht iets saaier. Het kanovaren bleek voor Greet een heel avontuur. Ze vertrouwde het voor geen cent. Volgens mij is dit mede de schuld van National Geografic die ooit eens een uitzending heeft gewijd aan dodelijke nijlpaarden in de delta. Na haar angsten te hebben overwonnen konden wij samen genieten van een prachtige zonsondergang.

Muziek! Een deel van het personeel verraste ons 's avonds met een muzikaal intermezzo voor het eten. Ik zie het in de Europese hotels niet dadelijk gebeuren. Het was fantastisch!

Zondag 7 november 2010 (tropisch onweer)

Omdat de landingsbaan van Camp Moremi gesloten bleek wegens onderhoud moest de transfer gebeuren per boot. Op deze manier wordt een transfer van 10 minuten er eentje van 240 minuten. Onderweg werd er gestopt om van boot te veranderen; de klanten van Moremi en Xugana wisselen ongeveer halverwege het traject. Op zich vonden wij dit niet erg. Wij zagen nog verschillende olifanten grazen aan de rand van het water. Het blijft keer op keer genieten!

Camp Moremi maakt vanaf het eerste ogenblik indruk. Het is duidelijk de lodge met de meeste faciliteiten. De lounge, bar en het restaurant zijn veruit de mooiste die wij hebben gezien. De lunch en de presentatie ervan waren ook dik in orde. Geen siësta in de kamer maar een plons in het zwembad. Onder bekijks van een hele bende apen en enkele Duitsers spendeerden wij de vrije tijd in en rond het zwembad. Ronald en ikke vooral erin, Greet afwisselend erin en aan de rand en Inge vooral aan de rand. Toen wij donkere wolken zagen naderen besloten wij om toch maar de tent op te zoeken. Geen 5 minuten later brak een tropisch onweer los. Harde windstoten gingen donder & bliksem en heel veel water vooraf. Gewoon indrukwekkend. 2 keer sloeg de bliksem vlakbij in. Na het onweer was het 10 graden minder warm. Heerlijk!

De gamedrive was na 2 dagen op en rond het water opnieuw per 4x4. Wilde honden en hyena's waren de nieuwe gezichten bij deze uitstap. De wilde honden blijken de meest succesrijke aller jagers te zijn. Als ze hun zinnen op uw billen hebben gezet dat is de kans zéér groot dat uw laatste uur geslagen heeft. Volgevreten lagen zij in het gras, net naast onze jeep. Het valt op dat de dieren in Camp Moremi veel minder schuw zijn in vergelijking met Savute. Vlakbij het kamp lag ook het kadaver van een dode giraffe. Deze was na ziekte uiteindelijk zo verzwakt dat het dier gestorven is.

Vandaag hebben wij de bar gesloten. Het was ruim 23u00 voor wij onze tent opzochten. Camp Moremi is het enige van de 3 lodges waar men in een tent slaapt. Deze tenten zijn opgetrokken op een houten platform. Het sanitaire gedeelte bevindt zich hier een een aparte tent.

Maandag 8 november 2010 (leeuwen)

Leeuwen! Dat was het antwoord op de vraag van Kitso wat wij wilden zien. Hij lachte zijn witte tanden (-1) bloot. De leeuwen hadden afgelopen nacht het kadaver van de giraffe ontdekt en lieten deze gratis maaltijd niet ontglippen. Met zijn  achten lagen ze bijna roerloos in het gras: totaal volgevreten. De beesten keken nog niet eens op terwijl verschillende jeeps halt hielden voor de nodige foto's. Van onze gids Kitso kregen wij de hele uitlgeg over het leven van de leeuw in groep. Niet echt evident! Wist je dat de overlevingskans van een welp slechts 1 op 3 is!? Luipaard, hyena en wilde hond zullen niet nalaten de jongeren te doden indien zij de kans krijgen. Vaak worden zij ook gedood door soortgenoten. Indien op zeker moment het dominante mannetje wordt verdreven door een ander mannetje zal deze laatste niet nalaten de welpen van het vorige mannetje te doden. Vaak rest de moeder leeuwin niets anders dan te vluchten met de jongeren, lijdzaam toe te zien of te vechten tot de dood. Survival of the fittest! De ochtendsafari duurde maar liefst 5,5 uur. Zowat alle eerder vernoemde dieren passeerden weer de revu.

Geen zwembad maar platte rust op bed na de brunch. Het vroege opstaan kruipt bij iedereen in de kleren.

De avondsafari leek een maat voor niets tot wij kort voor terugkeer oog in oog kwamen te staan met een hyena. Even dachten wij dat hij aanstalte ging maken om de jeep te bespringen. Van zo dichtbij valt zoveel lelijkheid ook heel goed op. Niet voor niets speelt de hyena in zowat alle verhalen de slechterik. Deze was gewoon gefrustreerd dat hij niet bij de giraffe raakte omwille van de leeuwen. Van de giraffe schoot trouwens bijna niets meer over tenzij de nek, wat knoken en een hoop stank!

De laatste avond was zeer gezellig. Ik had eindelijk door dat het pas getrouwde Franse koppeltje wel degelijk alleen op huwelijksreis was en dat het niet de ouders waren maar gewone landgenoten waarmee zij steeds aan tafel zaten en op excursie gingen. Ik denk dat zij heel blij waren om eens met 'leeftijdsgenoten' te praten. Morgenvroeg verlaten wij Botswana en trekken naar Zimbabwe!