Zaterdag 29 oktober 2011

Veel hadden wij niet geslapen toen Guy ons om 5u15 kwam halen voor de transfer naar Zaventem. Wij hadden allebei lang uitgekeken naar deze dag. De voorbije maanden waren extreem druk geweest. Sinds 15 juli draaide mijn hele job bijna volledig rond voetbal met verplaatsingen met KRC Genk naar Partizan Belgrado, Maccabi Haifa, Chelsea FC en in mindere mate Bayer 04 Leverkusen. De voorbereiding voor de wedstrijd in en tegen Valencia CF was bij vertrek ook al grotendeels achter de rug. Greet moest hier helemaal niet voor onderdoen met de organisatie van het Supersonic Festival en tal van kleinere evenmenten. Werkdagen van 12 uur waren meer regel dan uitzondering, weekends inclusief.

Dit verlof kwam kwam dan ook net op tijd. Voor ons liggen 3 weken Argentinië. Van Buenos Aires tot Buenos Aires met 4 tussenstops in Péninsula Valdés (whale watching), Ushuaia (Vuurland), El Calafate (Parque Nacional Los Glaciares) en regio Salta (Andes gebergte).

21 uur van deur tot deur (sluiten voordeur thuis tot openen deur hotelkamer). Je moet er iets voor over hebben om er te raken. De reis verliep in ieder geval zonder het minste probleem. Laten wij alleen hopen dat dit met de terugreis ook zo zal zijn. 50% kans, zo leert ons de reisgeschiedenis van de voorbije 4 jaar.

In Buenos Aires logeren wij voor 3 nachten in hotel Madero (www.hotelmadero.com). Het hotel ligt in de nieuwe trendy wijk Puerto Madero. Lang geleden was deze voormalige havenwijk volledig onderkomen tot een expositie van lokale kunstenaars in 1991 hier verandering in bracht. De eerste restaurants vonden er een onderkomen en een aantal oude pakhuizen werden verbouwd tot trendy lofts. Vandaag is het de meest exclusieve wijk van Buenos Aires dat een bezoek meer dan waard is.

Zondag 30 oktober 2011

Door het tijdsverschil waren wij al vroeg uit de veren. Om 8 uur zaten wij aan het ontbijt. Het ontbijt in het hotel is goed maar niet super. Hiervoor missen wij ons brood, iets wat wij op veel bestemmingen al hebben ervaren.

Het eerste dat  geregeld moest worden waren de tickets voor de thuiswedstrijd van Boca Juniors tegen Atletico de Rafaela, de nummer één tegen de nummer twee in de Argentijnse voetbalcompetitie. Een paar telefoontjes van het hotel leerde ons dat het pakketje 500 pesos perpersoon zou kosten. Omgerekend is dit een 85 euro. Inbegrepen zijn het inkomticket, transfers naar en van het stadion en blijkt later een stuk pizza en koude pinten in een lokaal supporterscafé.

Na Puerto Madryn stond een bezoekje aan de wijk San Telmo op het programma. Het was er over de koppen lopen. Op zich stelt de wijk niet zoveel voor maar dit werd ruimschoots gecompenseerd door de markt. De grootste markt die ik ooit heb gezien. Het is er vergeven van lokale kunstenaars, gestrande backpackers, straatartiesten, … en duizenden bezoekers. Alhoewel de sfeer er leuk was, vond ik het niet erg om een twee uur later uit de grote massa te zijn. Van dat geschuifel word ik op den duur verschrikkelijk zenuwachtig.

’s Middags aten wij in een lokaal restaurantje gegrilde kip en gebakken aardappeltjes. De waarschuwing van Peter Goossens indachtig lieten wij het niet volledig doorbakken deel van het kippetje toch maar wijselijk liggen. Geen topper dit gerechtje! Via de Plazza de Mayo ging het terug naar ons hotel.

Wij werden om 15u50 verwacht voor de transfer naar La Bombonera, de thuishaven van de Boca Juniors. Wat een drukte aan het hotel: bus voor de deur, politie, mensen met fototoestellen, security, … . Eens binnen werd duidelijk waarom. De Boca Juniors verbleven hier ook. Blijkbaar is het de gewoonte om de nacht voor de thuiswedstrijd in hotel Madero te verblijven. De sfeer was echter heel gemoedelijk. De spelers namen de tijd om met de fans voor een foto te poseren. Frank Vercauteren zou wit wegtrekken bij zoveel spontaniteit en interactie.

Voor de spelersbus vertrokken wij per minibus en onder deskundige begeleiding van Laura naar een lokaal supporterscafé waar bier en pizza à volonté werden geserveerd. Het werd mij ook snel duidelijk hoe de hele organisatie in elkaar stak. Geen professioneel bureau maar een lokaal supportersclubje die een aantal van het tickets aan een veelvoud verkopen aan de geïnteresseerde toeristen of niet socio’s. Als niet socio kun je blijkbaar geen tickets kopen voor de thuiswedstrijden van Boca Juniors. Zo verkoopt men een ticket van 90 pesos aan 500 pesos met als extra de transfer, pinten en pizza. Goed bekeken van de mannen. Wij waren er in ieder geval mee geholpen.

La Bombonera is een oud stadion met een capaciteit van 65.000 toeschouwers dat bijna elke wedstrijd tot de nok gevuld is met prettig gestoorde fans. Enige nadeel: door de open constructie heeft de koude zeewind vrij spel. Al snel werd het duidelijk waarom de meeste supporters windstoppers droegen. Op het einde van de wedstrijd hadden wij het echt wel koud.

In de eerste 5 minuten ontsnapte Boca 2 keer aan een achterstand om daarna de wedstrijd in handen te nemen en niet meer te lossen. Verdedigend is Boca Juniors nog wel te pakken maar het aanvalsgeweld is zonder meer indrukwekkend. Razendsnel in de omschakeling, technisch perfect en oh zo doelgericht. Atletico de Rafaela werd vanaf minuut 10 gewoon van de mat geveegd. De tweede helft was jammer genoeg een maat voor niets. Boca Juniors beperkte zich tot controle en het was wachten tot de slotminuten op de laatste 2 doelpunten. De 3-1 eindstand was een corecte weergave van het verschil in kwaliteit.

Maandag 31 oktober 2011

De dag begon weeral zonning (16°C om 9u00). Wij gingen terug naar de volkswijk La Boca waar de Caminito de La Boca de grote trekpleister is. Felgekleurde huisjes, opgetrokken uit golfplaten, waren eerst een anarchistische uiting maar vandaag de dag misschien de grootste toeristische attractie van de stad. Om de 5 meter wordt je aangesproken voor een foto met een tangodanser(es), plaatsje op een restaurant of café. Leuk en heel kleurrijk maar er een beetje over.

Dan maar de taxi in voor een koffie in Café Tortoni, het beroemdste koffiehuis van Buenos Aires. Zo beroemd dat de toeristen in een rijtje hun beurt stonden af te wachten om binnen te mogen. Ook dit was er een beetje over. Hier doe ik niet aan mee! Het werd dan maar een iets minder beroemd café waar wij wel een plaatsje kregen zonder te moeten wachten.

De rest van de namiddag ging het te voet over de Av. De Mayo, Av. 9 de Julio en de Av. Roque Saenz Pena. Hier besef je ten volle dat Buenos Aires zijn benaam ‘het Parijs van het zuidelijk halfrond’ niet gestolen heeft. Deze boulevards moeten niet onderdoen voor deze uit de Franse hoofdstad.

’s Avonds geen steak op het bord maar een lekkere portie sushi. Restaurant Itamae Sushi is een aanrader. Voor 250 pesos (net geen 45 euro) buikje vol sushi inclusief dranken, nagerechtje en koffie. Prijs voor 2 personen!

Morgen bezoeken wij nog de Recoleta wijk vooraleer het vliegtuig te nemen naar Trelew. Op naar de walvissen van Peninsula Valdés!