Tasmanië View photo report

Tasmanië

Donderdag 13 oktober (Hobart - 99 jaar gleden gesneuveld)

Gisterenavond heel even moeten zoeken naar het restaurantje. Het lag iets verder dan de simpele kaart liet uitschijnen. Het eten (visschotel voor 2) was goed, de bediening eigenlijk nog beter. Geen haute cuisine maar een leuke zaak mocht je een paar dagen in Hobart vast zitten.

Hobart, hoofdstad van Tasmanië, telt een 200.000 inwoners, alle voorsteden inclusief. In het centrum wonen er een kleine 50.000. Ik moet eerlijk zeggen dat Genk Centrum inclusief C-mine niet veel minder te bieden heeft. Misschien wint Hobart het op basis van de bootjes in de haven. 

Resultaat: na een wandeling van een kleine 3 uur waren wij rond. Ik zag Greet al met haar grote hertenogen mij vragend aankijken: wat gaan wij nu doen!? Daar stond ik dan met mijn geweldig voorbereidde reis en een namiddag te vullen.  

Dan maar met een bootje varen? De 'Adventure Tours' hadden jammer genoeg geen beschikbaarheid meer. Dan maar de 'Historic Harbour Tour' maar deze bleek net op donderdag niet uit te varen. Greet haar ogen leken nog een stuk groter te zijn geworden.

Dan gingen wij maar voor een 'Walk in the Park'. Dit park met tennisclub, cricket stadion en loopparcours was ook de locatie waar de Tasmaanse gesneuvelden uit WO1 herdacht werden. Meer dan 500 gedenkplaatjes werden langs het wandelpad aangelegd. Iets meer dan 100 jaar geleden vertrokken deze jonge gasten voor een reis van ruim 2 maanden naar een oorlog waar zij niets mee te maken hadden. Zo vertrok ook postbode David Leslie Clyde Absolom op 29 mei 1916 richting Europa om er op 8 augustus toe te komen. Vandaag, dag op dag 99 jaar geleden, sneuvelde hij door artillerievuur bij Passendale en ligt begraven op het Passchendaele New British Cemetery. Deze confrontatie - aan de andere kant van de wereld - doet een mens al eens nadenken! Zo werd de wandeling door het park toch eentje om te onthouden. 

's Avonds reserveerde ik een tafeltje in restaurant The Glass House, gelegen in één van de gerenoveerde pakhuizen in de haven. Het restaurant is prachtig ingericht en ligt aan de achterkant met zicht op het water. De keuken is Japans-Australisch en van zeer hoog niveau. Met een lekkere wijn was dit tot nu toe het beste wat wij in Australië hebben gegeten. Ik verheug mij nu al op het bordje dat dit gaat overtreffen.

 

Vrijdag 14 oktober (pinguïns in Bicheno)

Na het ontbijt vertrokken wij richting Bicheno. Naarmate de kilometers verstreken verdwenen de wolken. Eerst een stop in Richmond voor een foto van de wereldberoemde brug - een van de oudste bouwwerken van Tasmanië - en aansluitend een ijsje uit het vuistje. Bicheno is blijkbaar in de zomer een vakantiecentrum aan de oostkust van Tasmanië. De enige reden dat toeristen hier overnachten is de aanwezigheid van een pinguïnkolonie die hier 's avonds aan land komen om er te overnachten.  

De excursie werd dan maar dadelijk geboekt voor dezelfde avond. De trip van 1 uur vertrok om 20u00. Het was wel nodig om voorafgaand gegeten te hebben want na terugkeer waren de restaurants niet meer open. Restaurants was weel gezegd. Eigenlijk was er amper keuze. Op basis van de commentaren op Tripadvisor kozen wij voor café Pasini's, gelegen naast het bureau dat de excursies organiseerde. Geen kwaad woord over dit restaurant: voorgerecht en pizza's waren lekker en de service top. Omdat het er erg druk was besloten wij om geen risico te nemen en dadelijk voor zaterdag te reserveren. Zo laat mogelijk werd 19u15.  

Het was frisjes toen wij iets na acht met het busje richting Blauwe Fairy Pinguïns vertrokken. Na een rit van nog geen 5 minuten waren wij er al. Onder begeleiding van gidsen met zaklampen - het was ondertussen al goed donker - aanschouwden wij hoe deze minipinguïns naar hun nesten huppelden. Het waren liefelijke taferelen maar de herinnering aan Antarctica (november 2015) lag ons nog iets te vers in het geheugen om het hier heel warm van te krijgen.

Vrijdagavond 21u15. Het busje had ons net terug afgezet aan het kantoor van de 'Pinguïn Tours' en de laatste toeristen waren verdwenen. Daar stonden wij in een donker en door God en Pierke verlaten stadje. Nergens brandde nog een licht, de 3 restaurants waren gesloten en een café was en is er niet. Het enige wat ik kon denken was: "Wordt hier maar eens geboren!" 

Dan maar naar de Best Western Bicheno Beachfront. Één van de beste hotels van het dorp maar van een ongekende ongezelligheid. De naam Beachfront moet trouwens dateren van de periode dat de hoofdweg nog achter het hotel liep. Of misschien anticiperen zij op de komende stijging van de zeespiegel!?

 

Zaterdag 15 oktober (zwarte zwanen - Freycinet NP)

Slecht geslapen in het te kleine bed. Van miserie ben ik zelfs in het extra éénpersoonsbedje gaan liggen maar dat bleek ook niet de oplossing. Voor het niet inbegrepen ontbijt in het hotel - verplicht daags te voor het gewenste aan te stippen op een formuliertje - pasten wij. Tegenover de Italiaan lag immers een bakkerij die ook ontbijt verkocht. Het bleek de goede keuze. Spek, eitjes, toast, fruitsap en cappuccino. Meer moest het niet zijn.

Per wagen naar het Freycinet National Park voor een wandeling van een paar uur. De nationale parken in Australië zijn van dezelfde opzet als deze in de Verenigde Staten. Via een weg raak je in de buurt van de bezienswaardigheden. Vanaf de parking heb je één of soms ook meerdere uitgestippelde en bewegwijzerde wandelpaden in functie van uw fysiek, tijd en/of goesting. Hier kozen wij voor de wandeling van een 3 kilometer tot de 2 uitkijkpunten over de verschillende baaien. De langere tour van 6 uur vertrouwden wij niet wegens de dreigende donkergrijze wolken. Het bleef niet alleen droog, het werd zelfs zonnig naarmate de dag vorderde.

De dag was trouwens opperbest begonnen. Op weg naar het nationale park vonden wij na veel zoeken een parkeerplaats die toegang gaf tot Moulting Lagoon, een meer met minstens 100 zwarte zwanen. Ik veronderstel dat het broedseizoen is want het aantal kleintjes was niet te tellen. Goede foto's maken was niet mogelijk. De zwanen waren zeer schuw en hielden zich op voldoende afstand van de moerassige oevers. Ik hoop dat de telelens zijn nut heeft bewezen.

Via de vuurtoren en enkele andere uitkijkpunten ging het terug richting Bicheno en Pasini's voor het diner. 

 

Zondag 16 oktober (regen, veel regen)

Uitchecken en voor het ontbijt terug naar de bakkerij. Vandaag staat de rit naar de Peppers Cradle Mountain Lodge op het programma. Een rit van ongeveer 3,5 uur. Onderweg zouden wij een stop maken aan het Trowunna Wildlife Park waar allerlei bedreigde inheemse diersoorten werden opgevangen nadat ze gekwetst of als weesje werden binnengebracht: Tasmaanse Duivels & Wombats, kangoeroes & wallabies, ... . De dieren worden later terug uitgezet of gebruikt in kweekprogramma's.

Leuk parkje met deskundige en enthousiaste uitleg in de striemende regen en wind. Onze eerder gekochte maar nog niet gebruikte poncho's waaiden alle kanten uit. Na 45 minuten was ik toe aan een warme pikzwarte koffie. Het regende trouwens al een half uur nadat wij Bicheno hadden verlaten en het zou niet meer stoppen.

De Peppers Cradle Mountain Lodge is een leuke accommodatie. De kamers liggen allemaal in kleine gebouwtje verspreid over het domein. Onze cabin had een open haard op basis van gas. Zeer gezellig en ideaal om op te warmen na een vrij koude en zeer vochtige dag. 

WiFi was enkel in het hoofdgebouw te vangen en was ideaal voor Facebook, Twitter en Instagram te raadplegen. Mails binnenhalen lukt echter niet maar na 11 dagen vakantie boeide mij dit niet meer. De werkmodus was ik ergens 'on the road' kwijtgespeeld. 

Het diner in het restaurant was oké maar niet de fine dining zoals ze zichzelf verkopen. Zoals zo vaak in het buitenland volgden de gerechten in sneltempo elkaar op. Goed gegeten maar voor hetzelfde geld in Melbourne en Hobart lag de verfijning daar toch een stuk hoger.

's Avonds slaagde ik er in om 7 pagina's van mijn boek te lezen. Nu slaap ik al meer dan 8 uur per nacht. Wat een verschil met de max 5-6 uur thuis. Jammer genoeg zit ik 3 dagen na thuiskomst al terug in het oude schema maar zo kan ik tenminste deze lange vakanties verantwoorden (smiley).

 

Maandag 17 oktober (Bye bye Tasmania)

Het regende zowaar niet toen wij opstonden. Nu was het kwestie de dag goed te plannen rekening houdend dat wij ten laatste om 18u45 op de Ferry van Devonport naar Melbourne moeten zitten. 

Het ontbijt was net zoals het diner oké. Ik mis ondertussen ons vers brood heel hard. Toast en eieren vind ik goed voor een paar keer maar om dit dag na dag binnen te spelen ... . Het werd dus een veel te zoete croissant met jam en honing en vers fruit. De cappuccino kwam met meerprijs.

Waar wij gisterenavond nog een gratis late check-out om 11u30 kregen, was deze ochtend 11u00 het maximale (normaal is dit 10u00). Raar maar waar. Raar is hier ook het weer! Omdat het best oké leek beslisten wij om een kleine wandeling te maken, dan iets kleins te eten om vervolgens een uur te relaxen in de spa vooraleer naar Devonport te rijden, een rit van ruim anderhalf uur. 

Nog voor ik de auto had kunnen inladen met onze spullen was het alweer aan het regenen. Change of plans: wandeling werd vervangen door lezen bij de haard in de lobby. Tijd doden heet dit. Hier zijn wij niet zo heel goed in en Greet nog veel minder dan ik. Ik zag weer even de bambi-oogjes verschijnen. Terwijl wij in de lobby zaten te lezen wisselden zonnige momenten en harde plensbuien elkaar vrolijk af. Content dat ik niet ben gaan wandelen!

Nu weet ik weer waarom ik niet gek ben van sauna's! Het uurtje privé wellness bestond uit sauna- en stoomcabine, een jacuzzi, een koudwaterbad en een paar relax zetels. In de sauna en stoomcabine hield ik het samen nog geen 10 minuten uit. Ik snap echt niet wat het leuke is aan het inademen van hete lucht. Doe mij dan maar afwisselend de jacuzzi en het koudwaterbad met een klein moment van genot bij de plons en afkoeling in het koude water. Greet - rillend en nog maar tot haar knieën in het 'koude' water - keek mij, al dobberend in het frisse badje, niet begrijpend aan. "Gij zijt echt een ijsbeer!" zei ze al hoofdschuddend. 

Ze heeft niet echt ongelijk. Waar de meeste mensen dromen van een exotisch strand en tropische temperaturen, kijk ik met blijde verwachting uit na een nieuw winterseizoen met veel ski- en sneeuwscooter plezier. Niets zo leuk als sportief cruisen op een sneeuwscooter. De vriesvlekken uit 2011 op mijn wangen zijn hiervan het blijvende bewijs. Deze reis was de max: met z'n zessen (The Arctic 6 - zie ook de blog over Canda) in een luxe villa in Levi met 3 dagen lang zeer sportief sneeuwscooteren bij temperaturen tot -36°C. Eén stukje huid even onbedekt en een blijvend souvenir is uw deel. Jody mag blij zijn dat hij nog een neus heeft (grote smiley).

Het laatste wapenfeit van het verblijf in Tasmanië was de rit naar Devonport maar wij de boot namen naar Melbourne. The Spirit of Tasmania is een gepimpte ferry met verschillende restaurants, 2 cinema-zaaltjes en een speelzaal met automaten. Wij hielden het bij een snelle hap vooraleer onze 'luxe' cabine te betrekken. Ik had gewoon de goedkoopste privé formule geboekt: een cabine met 2 x 2 stapelbedjes die met 2 koffers en 2 personen volledig gevuld was. Ik vraag mij wat dit geeft bij 4 personen en bagage!? 

Wij nemen een boot en de weersvoorspelling ... is stormachtig. De rechterzijde van het schip werd verboden terrein omwille van het spel van wind en golven. De sigaretten mochten enkel aan de rechter buitenkant gesmoord worden. Ondanks het feit dat wij een binnenkajuit centraal in het schip hadden, werden wij de deining bij het uitvaren van de haven al dadelijk gewaar. Dat belooft voor de komende nacht! Morgen gaat het bij aankomst in de haven dadelijk per taxi naar Melbourne luchthaven voor de 3 uur durende binnenvlucht naar Alice Springs en de zon. Want regen, daar ben ook ik niet gek van!

Tasmanië was leuk en ontspannend maar om er maximaal van te kunnen genieten moet het weer echt wel mee willen.