Roadtrip USA: Los Angeles & Highway 1 View photo report

Roadtrip USA: Los Angeles & Highway 1

Maandag 3 november - Los Angeles

Na een ritje van 2,5 uur aangekomen bij de Four Seasons Los Angeles. Een statig en mooi hotel gelegen in de wijk Beverly Hills. Al bij het aanrijden blijkt wat voor een gigantische stad L.A. is. De rit van de voorsteden tot Beverly Hills duurde meer dan 1 uur. 
 
Check-in - vriendelijk bedankt voor de aangeboden upgrade aan 150 USD per nacht - en lunch aan de poolbar. Met een temperatuur van 26°C was het aangenaam warm met dank aan een briesje. Het werd een luie namiddag aan het zwembad met cocktails en leesboek (Greet) en iBook (ikke). 
 
Via het internet even surfen naar leuke restaurantjes bij Santa Monica. De 'Tar and Roses' scoorde bij alle bezoekers zeer goed en budgetair zeker niet te duur. Na zonsondergang, iets na vijven, vertrokken wij per wagen naar Santa Monica. Hierbij kom je dadelijk tot een negatief punt van Los Angeles; het ontbreken van een goed openbaar vervoer. Alle ritten kan je best per wagen doen.
 
De rit van het hotel naar Santa Monica duurde in de spits iets langer dan 45 minuten. Heel normaal hier in L.A., iets abnormaler in onze perceptie. Pluspunt is dan wel weer het grote aanbod van goedkope parking: 5 USD voor 5 uur. Het Dusartplein in Hasselt is net iets duurder.
 
Ai ai, leuke winkels voldoende hier in Santa Monica. Ik zag Greet haar blikken alle richtingen uit gaan. Vooral de schoenpaleizen konden op wat extra aandacht rekenen. Voor maatje Fred sprongen wij wel even een enorme Apple winkel binnen voor een sim-vrije iPhone 6. De verkoper lachte ons net niet uit. Blijkbaar wordt dit niet meer aangeboden via de Apple stores. Wordt vervolgd in Washington waar wij op zoek zullen gaan naar een T-mobile shop. Beloofd Frederick!
 
Het diner in restaurant Tar and Roses was veruit het beste in 2 weken USA. Voorgerecht geserveerd als tapas, een overheerlijke SNAPPER in zijn geheel in de oven en een fantastisch aardbeien dessert (gedeeld). 2 glazen wijn en thee voor Greet, water en 2 double espresso's ter compensatie voor Bobbie. Prijs: 65 euro pp en elke cent meer dan waard!
 
Met een grote smile reden wij terug naar het hotel.
 
 
Dinsdag 4 november - Hollywood & LA Lakers
 
Het ontbijt op het terras smaakte beter door een stralend zonnetje. Alleen blijven wij ons brood missen maar hier heb je je gewoon bij neer te leggen. 
 
Vertrek per wagen naar Hollywood. Ook hier geen gebrek aan parking. Hollywood is een 'must-do' tijdens een verblijf in de filmstad. De wereldberoemde letters zagen wij enkel van uit de verte. Er was geen goesting om ze van een dichter punt te gaan bekijken.
 
Obligatoire wandeling over Hollywood Boulevard met alle sterren in het trottoir gecementeerd. Aan poppers en verkopers geen gebrek hier: 300 meter Noord-Afrikaanse toestanden hier. Aan kitsch winkeltjes ook geen gebrek. Als afsluiter bezochten wij Madame Tussauds. Voor mij zeker niet voor herhaling vatbaar.
 
Late lunch en terugkeer naar het hotel voor een douche, een boekje en vertrek naar het Staples Center. Deze moderne arena is de thuisbasis van de basketters van de LA Lakers. Met dank aan de credit card van Tonya hadden wij 2 tickets kunnen reserveren. Wat een schitterende ervaring. Ondanks de terechte 106-112 nederlaag tegen de Phoenix Suns genoten wij van de omgeving, het spektakel, de sfeer (bij momenten) en de prestatie van Kobe Bryant. Zijn 39 punten bleken niet voldoende om de Lakers aan de overwinning te helpen maar hij was samen met Green en Thomas van Phoenix de uitblinker.
 
In de spits duurde de rit van het hotel naar Staples Center 1 uur. Terug hadden wij slechts 20 minuten nodig.
 
 
Woensdag 5 november - Santa Monica & Venice Beach by Bike
 
's Morgens geen zin in omelet, worsten of pannenkoeken en bestelde daarom fruit, toast en 1 zachtgekookt eitje. Ook geen koffie maar een cappuccino, geen fruitsap maar bruisend water. Top ontbijtje aan een top prijsje. Voor dit à la carte ontbijt betaal je net niet het dubbele. 110 USD voor 2 personen en dan had Greet zich nog beperkt tot een standaard ontbijt. Nou moe!
 
Per wagen naar Santa Monica voor een bezoek aan de pier en het strand. Tot mijn grote ontgoocheling was er geen Pamela of ander rondborstig reddingsexemplaar te bespeuren. Die verdomde televisiemakers/marketeers!
 
Dan maar de sportieve toer op. Wij huurden 2 fietsen voor een tochtje langs Santa Monica & Venice Beach. Een traject zo strak als een biljartlaken. Ideaal dus voor mij. Gedurende een kleine 3 uur fietsten wij langs het strand op hiervoor speciaal aangelegde fietspaden. 
 
Vooral Venice Beach verraste mij. Dit is helemaal geen chique buurt maar een alternatieve hippieachtige zone vol alternatieve winkeltjes en tattoo shops. Ik weet niet goed wat ik er van moet denken. De sfeer was er wel leuk maar aan klaplopers ook geen gebrek. De stop aan het skatepark was wel de moeite. 
 
Na het fietsen beloonden wij ons met een ijsje dat echter zuur smaakte. Het Vietnamees aandoende kraampje zorgde niet meteen voor veel vertrouwen. Het ijsje belandde in de vuilbak. Greet haar gezicht stond op onweer. Toen wist ze niet dat het allemaal nog veel erger zou worden. Een nieuw ijsje zou slechts tijdelijk vreugde brengen.
 
Op naar de Converse winkel want daar zouden wij cadeautjes kopen voor ons en de kids Lotta, Lies en Wout. Isa is nog net te klein voor All Stars. De schoenen voor de kindjes waren snel gekozen maar ramp o ramp, de flashy schoenen voor Greet bleken haar niet te passen. Van het 5 paar die in aanmerking kwamen bleek geen in de juiste - halve maat - beschikbaar. In LA onweerde het voor het eerst in een half jaar. 
 
Ter info: de kindjes houden wij niet verborgen in onze kelder. Het zijn de kinderen van Greets broer en mijn zus. Geen foute gedachten krijgen aub!
 
Het leed kon enigszins verzacht worden door de aankoop van een nieuwe trainingsoutfit voor Greet. Badmintonclub 'Klop d'rop' weze bij deze gewaarschuwd! Haar Roemeense trainingsbroek mag nu bij het huisvuil. Zelfs de meest achtergestelde op spullenhulp aangewezen Roemeen wenst dit exemplaar niet meer te dragen.
 
Omdat het maandag zo lekker was aten wij terug in de Tar and Roses. Het was opnieuw super!
 
 
Donderdag 6 november - Highway 1 naar Monterey
 
Voor ons lag de langste rit van de vakantie: van Los Angeles naar Monterey, grotendeels via Highway 1 of een traject van ruim 560 km. Omdat wij hiervoor de hele dag nodig hadden, werd op tijd vertrokken.
 
Stop in Santa Barbara voor lunch maar het traject wordt pas echt interessant vanaf San Luis Obispo. Hier verlieten wij de 101 weer voor de 1. De kuststrook wordt er mooier met de kilometer die je vordert. Onderweg heb je voldoende mogelijkheden om de wagen te parkeren voor een wandeling naar het strand. Een leuke stop is Elephant Seal Vista Point in San Simeon waar het strand vol ligt met zeeleeuwen, genietend van de laatste zonnestralen van de dag. Het temperatuurverschil met L.A. was ook al duidelijk voelbaar. De truitjes kwamen hier terug van pas.
 
Naarmate je Monterey nadert verandert de omgeving drastisch. Het landschap wordt ruiger en bergachtig. De weg wordt een kronkelbaan met haarspeldbochten met hier en daar steenslag. Je krijgt er wel fantastische panorama's over de Pacific voor in return. Ergens 'on the road' parkeerden wij de wagen voor een adembenemende zonsondergang boven de Stille Oceaan.
 
Het laatste deel ging in volstrekte duisternis richting Monterey Plaza waar men, bij aankomst, helemaal niet op de hoogte was van onze komst. Volgens de manager werd onze reservering op 8 mei geannuleerd door het reisagentschap. Raar! Het reisagentschap stond deels voor haar en was absoluut niet op de hoogte van deze annulering. Straffer: in ons boekingssysteem stond de kamer nog steeds als bevestigd. 
 
De zeezicht kamer bleek niet meer beschikbaar. Het werd een standaard kamer aan een iets hogere prijs. Moe als wij waren gingen wij akkoord met het alternatief. Thuis zal ik wel eens bekijken wat hier mis is gelopen.
 
Het diner in het hotel was 'comme ci comme ca'. De bisque bleek eerder een roomsoep en de visschotel was oké. M.a.w. de Amerikaanse versie van fine dining.
 
 
Vrijdag 7 november - Point Lobos State Reserve
 
Wij verkozen de uitstap naar dit park boven de meer toeristische 17-Mile Drive omwille van de mogelijkheden om te wandelen. Het bleek de goede keuze. Het is een aangenaam wandelpark dat ook grotendeels met de wagen bezocht kan worden. 
 
Het eerste uur werd gewandeld onder een stralende zon en een fris maar stevig windje. De wind had een andere verrassing in petto in de vorm van mist. Bij vlagen kwamen grote mistbanken overgevlogen waardoor kleur veranderde en zichtbaarheid serieus afnam. Het was niet echt storend. Het zorgde voor wat meer dramatiek in de foto's. Wij spendeerden er ongeveer een uur of 5. Het kat en muis spelletje tussen ons en de pelikanen werd met glans door de vogels gewonnen. Iedere keer dat de telelens vervangen werd door de standaard lens doken ze uit het niets weer op om even voor onze neuzen bewegingsloos te blijven hangen. Uit de kluiten gewassen klootzakjes zijn het, die pelikanen.
 
Op de terugrit lag Carmel in volle zon terwijl ons hotel, enkele kilometers verderop, in de vochtige nevel lag. Verder dan enkele souvenirwinkels raakten wij niet meer.
 
Avondeten bij de Mexicaan op 200 van het hotel. Het was een veel betere optie dan het restaurant van ons hotel.