Outback & Great Barrier Reef View photo report

Outback & Great Barrier Reef

Dinsdag 18 oktober (The Outback)

Slechte nacht omwille van de ruwe zee. Pas de laatste uren waren rustig. Toen de luide damesstem via de intercom de naderende aankomst in Melbourne haven aankondigde was het 5u45 en wij helemaal niet uitgeslapen. Onze maag stond zeker niet naar ontbijt. Pakken en wegwezen. 

In Melbourne was het grijs en fris. Buiten staken wij nog net 4 dames voorbij om de enige wachtende taxi te nemen. De niet zo goedgezinde taxichauffeur wou voor de vrouwen zelfs geen collega oproepen. Haha, hier kwamen wij goed weg. Na een ritje van 35 minuten kwamen wij voor de derde keer deze reis aan op MEL airport. Self check-in bij Qantas, broodje en cappuccino in de koffiebar, met de gratis WiFi een Whatsapp telefoontje naar collega Christel, mails ophalen en sociale media checken. M.a.w. onze tijd werd goed gebruikt.

Wij waren helemaal klaar voor onze vlucht naar 'the Outback'. De Northern Territories is het woeste en harde binnenland van Australië. In de zomer schieten de temperaturen serieus de hoogte in. Nu - in de lente - zou deze rond de 30°C moeten schommelen. De vlucht tot Alice Springs duurde een kleine 3 uur maar omdat het er 1,5 uur vroeger is, wonnen wij dezelfde tijd. Het vooruitzicht op zon maakte iedereen op de vlucht net dat enthousiaster. De dame in de rij naast ons sprong in een acrobatische beweging van haar vensterplaats over hare vent en een andere passagier tot in het gangetje. Knap! Tegen 11u00 landden wij op de kleine luchthaven van Alice Springs. De bagage draaide al op de band tegen de tijd dat wij er toekwamen, en heel ver was dit niet. Bij Hertz hadden wij na 10 minuten onze wagen. Deze keer geen Mitsubishi maar een heuse sportwagen van het merk Holden. Nog nooit van gehoord! Natuurlijk ben ik als absolute auto leek geen referentie.

Eerste probleem! Hoe open je de koffer? Blijkbaar niet manueel of met een knopje aan de sleutel. Dan moet er zich ergens in de wagen logischerwijs een knop bevinden maar die vond ik niet. Degenen die mij kennen weten hoeveel geduld ik (niet) heb. De koffers vlogen naar de achterbank. Opgelost!

Deze bak reed wel een stuk vinniger en prettiger. Na een ritje van 15 minuten kwamen wij aan in het stadje met als belangrijkste attractie het museum van de Royal Flying Doctors Service. Het hotel werd dadelijk gevonden. Na check-in even lunchen vooraleer op verkenning te gaan. Zat die springmadam van in het vliegtuig ook te lunchen naast ons. 

Greet had de planning klaar: eerst een kort ritje naar Emily and Jessie Gaps en vervolgens een bezoek aan het Royal Flying Doctors museum. Emily Gaps, een excursie waard als je echt niets anders te doen hebt. Na een wandeling van 150 meter kom je bij een aantal rotstekeningen en verder loopt het pad dood omdat het werd afgezet met draad. Langs de linkerkant kon je nog passeren wat wij ook deden. Ergens op de nabije heuvel klonk een schreeuw waarvan ik niet wist of het van mens of dier kwam. Na enkele minuten besloten wij om toch maar terug te keren naar de wagen. Nog voor wij bij de wagen waren kwamen wij 2 aboriginal dames en 3 kinderen tegen. Het jongste kind begon als bezetene te graven aan een strak gekleurd (vochtig) zand en riep 'Look fresh water, fresh water!'.  Nu had mijn dikke teen ook wel kunnen raden dat daar water te vinden was. Misschien ook wel omdat er 75 meter verder een grote vijver lag.

Met dat wij terug wandelden naar de wagen draaiden ook zij zich om en vertrokken nog voor ons. Zeer vreemd! Ik ben er van overtuigd dat de schreeuw een signaal was omdat wij de slechte versperring hadden genegeerd. Benieuwd wat het had gegeven als wij de dames op dat stuk land hadden ontmoet!?

Terug naar Alice Springs voor een bezoek aan de Flying Doctors Service. Mensen van mijn generatie gaan zich zeker de in de jaren tachtig zeer populaire serie 'Flying Doctors' herinneren die zich afspeelde in Coopers Crossing. Interessant museumpje. Je kan op een scherm online alle vluchtbewegingen volgen. Zij beschikken over een vloot van ruim 60 toestellen - voornamelijk van type Pilatus PC12 en King Air 200C - waarmee zij 80% van dit immense land bestrijken. Jaarlijks zijn zij goed voor 230.000 interventies, vaak levensreddende missies. Deze dienst is trouwens gratis voor iedere inwoner. 80% van de werkingsmiddelen worden voorzien door de overheid, de rest komt van donaties. Onze eerste souveniertjes kochten wij dan ook maar hier.  

Na het bezoek wandelden wij nog even door het stadje. Zeer veel leegstand en het parkje in het shopping gedeelte was vergeven van de Aboriginals die er lagen ... te liggen. Een schepijsje en drankje later waren wij al terug op weg naar het hotel. Geen topper deze Alice Springs en hierbij druk ik mij zeer tolerant uit.

Diner in het hotel! De carpaccio van rund was zoals het stadje geen hoogvlieger maar de wokschotel mocht er wel zijn. Maar het diner zou vooral bijblijven omwille van de geweldig zure dienster. Toen ze de porties rijst serveerde vroeg ze of wij een lepel wilden. Nadat wij hierop bevestigend antwoordden, werden deze gewoon neergesmeten. En weg was ze, met haar neus in de lucht, de stomme trut. Zelfs het koppel aan het tafeltje naast ons keek met open mond toe. Fooi NUL.

 

Woensdag 19 oktober (MacDonnell Ranges & zonsondergang Ayers Rock)

Vooraleer naar Kings Canyon te rijden bezochten wij nog 2 leuke locaties  van de MacDonnell Ranges: Simpsons Gap & Standley Chasm. Wij maakten er 2 leuke wandelingen.

Het was al middag toen wij terug in Alice Springs waren voor de rit naar Kings Canyon. Was dat toch een kleine misrekening. De door mij verwachtte 280 km bleken er in realiteit 410 te zijn. Tijdens deze rit leer je de Outback echt kennen. Ik denk dat ik zeker 100 km non-stop op cruise-controle heb kunnen rijden zonder enige vorm van interventie. Wij werden door geen enkele wagen ingehaald en zelf heb ik maximaal 5 auto's en 1 vervelende truck moeten inhalen. Trucks hebben hier meestal 3 opleggers! De sportwagen kwam goed van pas. Op de ellenlange kaarsrechte stukken ging het gaspedaal bij momenten toch dat beetje dieper. Ik zou niet weten hoe of waar er gecontroleerd wordt maar als er een vorm controle was, dan gaat nog een serieuze rekening volgen.

Om half vijf kwamen wij toe aan de Kings Canyon Wilderness Lodge. Zeer leuke opzet met een 10-tal 'tenten' met kingsize bed, airconditioning en volledig ingerichte en ruime badkamer. Om 19u00 werden wij aan tafel verwacht voor een diner onder de sterren en in gezelschap van de andere gasten. Bleken de man de vrouw van het vliegtuig en het vorige hotel er ook te logeren. Zij is Australische en hij Kiwi. Na omzwervingen in Europa (Edinburgh en Valencia) en de VS (San Diego) wonen zij sinds 4 jaar in Melbourne. Het was hun eerste vakantie ooit zonder 'the kids'. Vandaar waarschijnlijk haar ongetemperd enthousiasme!

De maaltijd was goed. De schijn aan tafel ophouden was voor Greet onmogelijk. Ze sliep met haar ogen open. Gelukkig vertrok het Italiaans koppeltje als eerst naar hun tent. Zij waren van Rome en hij een echte AS Roma fan en herinnerde zich zelfs de resultaten tegen KRC Genk (2002) nog. Ik kon niet nalaten te zeggen dat wij hadden moeten winnen in Rome. Dagano had altijd moeten scoren!

 

Donderdag 20 oktober (Kings Canyon & sunset @ Ayers Rock)

Ontbijt om 7u15 omdat wij de lange wandeling door Kings Canyon wilden maken. Dit doe je best niet op het heetst van de dag. Het was echter perfect wandelweer. Er stond een verfrissend briesje dat de temperatuur temperde. Na een uurtje wandelen schoof ook nog een een groot wolkenpak voor de zon. Jammer voor de foto's, ideaal voor de activiteit. De wandeling begint zeer pittig met een serieuze klim maar eens boven gaat het licht golvend langs de randen van de canyon. De uitzichten zijn bij momenten spectaculair. Ik vind het één van de mooiste wandelingen die ik ooit gemaakt heb. 

Na de wandeling haalden wij de bagage op aan de Wilderness Lodge en reden door tot het vlakbij gelegen Kings Creek Station. Hier hadden wij om 13u00 een uurtje met de quad gereserveerd. Wij hadden nog net de tijd om een hamburger te eten. Ik waande mij op het voetbal! Een hamburger met vers gebakken ajuin. Afgaand op het postuur van de eigenaar vermoed ik Duitse roots en een verklaring voor de geleverde kwaliteit. Het hoeft geen betoog dat de hamburgers ons smaakten. 

De excursie per quad was geweldig. Ook professioneel georganiseerd met een gids voor en achter en dit voor ons tweeën. Het was een draaien en keren door het rode zand, afgewisseld met rotsachtige heuvels. De gids zag dat het goed was. Wij volgden vlot waardoor hij het tempo kon optrekken en er zelf ook zichtbaar van genoot. Ook mijn madam hierin niet onderschatten! Ze zat als een professional constant aan zijn achterlicht. Pas als de hoeveelheid stof niet meer te doen was liet ze af en toe een gaatje. En stof hebben wij gevreten maar het was elke korrel waard! De tweede gids met Turks-Duitse achtergrond kende Genk. Hij bleek er familie te hebben. Wij leven gewoon in een wereldberoemde stad; 2 herkenningen in evenveel dagen.

Nadat het stof was afgeklopt en doorgespoeld met een waterijsje ging het verder naar Ayers Rock, één van Australië's meest gekendste landmarks. De rit - een kleine 3 uur - verliep vlotjes. Verkeerd rijden is hier ook onmogelijk. Volg de geasfalteerde weg en u raakt op uw bestemming. Deze regio wordt ook het Red Centre genoemd omdat rood de overheersende kleur is in deze gigantische woestijn. Maar dezer dagen leek het meer op een Green Centre. Door de abnormale hoeveelheid regen van de laatste tijd stonden alle, al jaren slapende, planten in bloei. De rode woestijn was getransformeerd is een een groene versie met zeer veel plantjes met bloemen. Op zich ook wel mooi!

Ayers Rock of Yulara is geen dorp of stad maar een ringweg met verschillende hotels, een campingsite en een 'plaza' met een paar restaurants. Verder is er politie, reddingsdienst, hospitaaltje, brandweer en een tankstation waar de benzine 40% duurder is. Is het benzine, eten of accommodatie; alles is hier zeer prijzig. Vermoedelijk door het gebrek aan concurrentie en de logistieke kost.

Wij waren net op tijd ter plaatse om in te checken en naar het uitkijkpunt te rijden om de zonsondergang aan Uluru live mee te maken. Deze rots is een onwaarschijnlijk ding uit 1 stuk zandsteen; hoogte 348 meter, diepte 5 km en de wandeling erom heen heeft een lengte van 9,5 km. Bij een perfecte zonsondergang zie je de rots steeds van kleur veranderen. Onze zonsondergang was niet perfect maar de zon in het begin en helemaal op het einde zorgde wel voor een mooi spektakel. Het was - tot nu toe - de mooiste dag dag in Down Under!

Toen wij terug aan het hotel toekwamen stopte een wagen met daarin het koppel van het vliegtuig, het hotel in Palm Springs en de accommodatie in Kings Canyon. Wij sliepen in kamer 166, zij in 164. Hoe FREAKY is dat wel niet!!

 

Vrijdag 21 oktober (The Olga's) 

Gezien de weersvoorspelling enkel wolken aangaf deden wij geen enkele moeite om vroeg (5u00) op te staan om de zonsopgang aan de tweede rotsformatie (The Olga's of Kata Tjuta) mee te maken. 

The Olga's liggen op ruim 50 km van Ayers Rock Resort en bestaan uit een reeks ronde rotsen. De aboriginal naam Kata Tjuta betekent 'vele hoofden'. Omdat onze tijd eerder beperkt was, maakten wij er de kortste wandeling. De langere wandelingen moeten echt wel de moeite zijn. Vanaf temperaturen hoger dan 36°C is het verboden om hier te gaan wandelen wegens te gevaarlijk. Gevaarlijk is ook de niet verboden beklimming van 'The Rock'. Men probeert het iedereen ten zeerste af te raden. In het verleden zijn al tientallen mensen om het leven gekomen bij een poging de rots te beklimmen. Hartaanvallen en gewone vallen zijn de belangrijkste doodsoorzaken.

Het was deze ochtend/voormiddag trouwens opmerkelijk fris. Waar de temperatuur gisteren nog 30°C bedroeg, haalden wij nu geen 15°C. 'Rain is coming' wist men ons te vertellen maar dat zouden wij niet meer meemaken. 

Vooraleer naar de luchthaven te rijden werd de grote rots eerst nog langs de andere kant bewonderd. Net op dat moment kwam de zon even door het wolkendek piepen. Mijn fotograaf wist dit zeer te appreciëren!

De luchthaven van Ayers Rock is een niemendalletje. In de vertrekhal is er geen mogelijkheid om iets eten. De shop - noem het gerust de cafetaria - ligt aan de gate, zo'n 20 meter verder maar om er te raken moet je eerst inchecken en de controle passeren. Gelukkig waren wij bij de eersten om in te checken want omdat onze vlucht de laatste van de dag was, was het aanbod eten zeer beperkt. Wij kochten de laatste sandwiches met kaas en ham en een Snickers als dessert.

Omwille van een 'birdstrike' bij het vertrek van het vliegtuig naar Ayers Rock hadden wij een 40 minuten vertraging. Het toestel moest even gecheckt worden of er geen schade was. In de luchtvaart wordt terecht geen enkel risico genomen.

Na een vlucht van 2,5 uur waren wij tegen 19u00 lokale tijd - het is er een half uur later - in Cairns. De mijnheer aan de balie van Hertz was zeer vriendelijk en nam slechts een borg van 100 AUD toen hij hoorde dat dit al de 4de huurwagen van de reis was. Mededogen met mijn MasterCard!

De Nissan reed vlotjes. Tot Port Douglas, thuis voor de komende 3 nachten, was het 60 km of een uurtje rijden. Na 28 ronde punten en 300 bochten kwamen wij tegen 20u30 aan bij onze accommodatie. The Pink Flamingo - it's all in the name - is een holebi vriendelijk mini resortje met 10 garden villa's. De eigenaars waren al weg, de enveloppe met toegangscode hing tegen de toegangspoort. 

Bagage uit de wagen en snel richting centrum voor het avondeten. Gelukkig waren de restaurants nog geopend want honger hadden wij wel. Zinc restaurant was goed. Ook hier viel het weer op hoe rustig het op een vrijdagavond wel is. De hoofdstraat was verlaten en donker toen wij naar de roze flamingo vertrokken.

 

Zaterdag 22 oktober (Mossman Gorge)

's Morgens dadelijk de reservatie gemaakt voor een boottocht inclusief snorkelen naar Low Isles dat deel uitmaakt van het Great Barrier Reef. De excursie was niet meer mogelijk voor de zelfde dag. Daarom werd de uitstap geboekt voor zondag.

Vandaag zouden wij een bezoek brengen aan Mossman Gorge, gelegen aan het Daintree Rainforest. Wij besloten om onmiddellijk per wagen te vertrekken om zo nog de begeleide tour van 11u00 te kunnen meemaken. Wij waren er net op tijd.

De hele uitbating van het park gebeurt door afstammelingen van de oorspronkelijke bewoners: van de dame aan de kassa tot onze gids. Met Skippy - zijn aboriginal naam is ons al lang ontgaan - maakten wij een leuke wandeling in bont gezelschap: 2 irritante dames en een familie met 2 kindjes van 2 (Jack) en 4 (Annie). De kinderen waren veel aangenamer dan de twee trutjes.

Het Australische regenwoud is veruit het oudste regenwoud op aarde. Het Amazonewoud is een baby in vergelijking met de Australische versie. Skippy liet ons zien en horen hoe de stammen communiceren door met dikke stenen op bepaalde bomen te slaan, hoe zij met natuurlijke materialen verf aanbrengen, zeep maken en zoveel meer. Best interessant. Ondertussen had kleine Jack met zijn wandelstok de enkels van de oudste dame bewerkt. Wij konden een glimlach moeilijk onderdrukken.

De begeleide wandeling eindigde met thee en een wel heel droog gebakje. Daarna maakten wij nog de andere wandeling van 2,5 km. Het viel ons op dat de meerderheid van de bezoekers enkel komen om zich te vermaken in het water van het riviertje dat door het park stroomde. 

Shopping vooraleer terug te keren naar het hotel. Zwembroek en slippers voor mij, niets voor Greet. Ik heb een vermoeden dat dit eerstdaags serieus gecompenseerd gaat worden. Verder werd de lang uitgestelde aankoop van de GoPro nu gerealiseerd. Snorkelen in het Great Barrier Reef zonder foto's was toch geen optie.

Terug aan het hotel was het ook voor ons zwembadtijd. Wij waren al 15 dagen onderweg en vandaag lagen wij voor het eerst in een zwembad. Met een temperatuur van 31°C was het lichtjes gezouten water zeer aangenaam. Greet kirde van plezier toen ze op hare roze flamingo ronddobberde. Je weet wat ze zeggen van die kinderhand!? 

Diner in restaurant 2 Fish. Zeer lekker! Mosseltjes en tonijn voor mij, coquille's en babykreeft voor Greet. Duimen en vingers werden afgelikt, ruimte voor een nagerecht was er niet meer.

 

Zondag 23 oktober (Great Barrier Reef)

Uitslapen en ontbijt bij Betty's Bohemian Beach Café. Heel lang wachten op ... een super lekker ontbijt. Cappuccino, smoothie van aardbei en cocos en de day's special bestaande uit toast met avocado, gerookte zalm, rucola en gepocheerde eitjes met een fris sausje op basis van zure room. Het was elk van de 45 minuten wachten waard.

Tegen de tijd dat de laatste (basic) GoPro functies gememoriseerd waren, was het tijd om te vertrekken richting Great Barrier Reef. Hier hadden wij allebei grote verwachtingen van. Voor Greet zou het ook de eerste ervaring met snorkelen worden. Als dat maar goed komt dacht ik! Dit hardop zeggen durfde ik niet.

Met de catamaran van Sailaway en in gezelschap van een 16-tal andere gasten vertrokken wij voor een boottocht van zo'n uur richting Low Isles. Dit is de dichtstbij gelegen locatie van het Great Barrier Reef. De tocht ging volledig op motor omdat er amper wind was. 

Bij aankomst werden wij met een kleinere boot op het mini eilandje afgezet. Hier werd de groep gesplitst in ervaren en beginnende snorkelaars. De mensen zonder ervaring kregen een korte uitleg over wat wel en niet te doen. Vijf minuten later lag iedereen in het water. Test: dobber op uw buik en kijk naar onder en adem. Opeens zag ik Greetje al proestend boven komen met grote ogen. Achter de duikbril leken deze zelfs dubbel zo groot. Angstaanjagend! Ai ai, dit komt helemaal niet goed, dacht ik. Bleek dat mijn schatteke zich gewoon een beetje verschrokken had. De tweede poging ademde veel beter.

Het werd een schitterende ervaring! Alhoewel het water niet glashelder was, zagen wij verschillende kleine en grote vissen; van pikzwart tot felgekleurd, schuchter tot minder schuchter. Er lagen ook een aantal schildpadden op de bodem te slapen. Het was jammer genoeg verboden ze een por te geven om ze tot wat meer actie aan te zetten. Grapje!

De begeleidde snorkeltour duurde een 45 minuten. Wij pasten voor de wandeling rond het eiland en verkozen op eigen houtje het rif nog wat verder te verkennen. Er zijn immers niet alleen de vissen; ook het koraal op zich met alle planten is een heuse bezienswaardigheid. 

Terug richting vasteland stond er voldoende wind om dit al zeilend te doen. De hapjes waren zeer verzorgd en de frisse pint bier smaakte hemels in het zonnetje. Het tripje kostte 500 AUD (375 euro) voor ons tweeën maar was elke cent waard! Wenst u het ooit te doen: kies altijd voor een kleine boot en beperkt gezelschap. Je wilt deze ervaring echt niet delen met 200 andere mensen.

Omdat het zo lekker was, aten wij terug in restaurant 2 Fish. Nu een bouillabaisse en de vis van de dag voor ons allebei. De vis van de dag wordt in zijn geheel gefrituurd en rechtopstaand geserveerd. Niet alleen spectaculair maar ook nog eens zeer lekker. Topzaak!

Alhoewel wij eigenlijk volledig voldaan waren, gingen wij toch een een sorbet-ijsje halen aan de tegenover gelegen ijszaak. Iets na tienen lagen wij ver weg in dromenland.

 

Maandag 24 oktober (Wildlife Habitat)

Wat een kabaal maken onze buren toch! Ik werd wakker rond een uur of 4 door het lawaai van hun radio. Hoe kun je uw wekkerradio toch zo hard zetten en waarom duw je dat ding niet af. Ik was duidelijk niet wakker genoeg. Greet vloog uit bed richting zithoek waar onze TV loeihard stond te spelen. Het is ons nog altijd een raadsel hoe dit - na 2 voorafgaande rustige nachten - is kunnen gebeuren. 

Misschien was het wel een teken. 4u00 min 8 uur is 20u00 Belgische tijd en ook het einde van de enige Limburgse derby. Op mijn slippers richting zwembad voor het WiFi signaal - niet aanwezig in de kamers maar enkel in de gemeenschappelijke ruimtes - om daar te lezen dat onze Griekse vriend Karelis de kanaries in een late en diepe rouw heeft gedompeld. Ik kroop met een grote smile terug in bed.

Opnieuw uitslapen en ontbijt bij Betty's. Goede zaken moet je koesteren! De knappe en schattige dienster begon met zich te verontschuldigen voor de vertraging van gisteren. Vandaag zou het vlotter gaan. Weeral was het toppie! Cappuccino, smoothie  op basis van banaan en de breakfast burger. Deze laatste was helemaal af door de gebakken ajuin en de zoet-zure tomatensalsa. 

Vooraleer naar de luchthaven te rijden maakten wij nog een stop van 2 uren aan het dierenpark Wildlife Habitat in Port Douglas. Klein maar fijn. Wij zagen er eindelijk onze eerste kangoeroe's en Greet mocht al glunderend op de foto met de koala. Het zakje kangoeroevoer werd hoofdzakelijk door het aanwezige pluimvee soldaat gemaakt. Toch waren er 2 springers hongerig en/of nieuwsgierig genoeg om uit onze handen te komen eten. 

De rest van de reis verliep vlot. Een uurtje rijden tot Cairns luchthaven, wagen inleveren bij Hertz en met Virgin Australia op weg naar Sydney. Oprechte dank aan de lieve mevrouw aan de check-in voor de spontaan aangeboden exit seats. Dit maakt een vlucht van 2u45 altijd iets comfortabeler.

Vriendelijke maar rare taxichauffeur aan de luchthaven. Zijn kofferbak bleek zo vol te zitten dat er slechts ruimte was voor 1 stuk bagage. De andere koffers moest op de passagierszetel vooraan, wij en alle handbagage achteraan. 

Na een ritje van ongeveer 20 minuten waren wij aan ons hotel. Het beste had ik voor het laatst bewaard. Hotel Ovolo Woolloomooloo ligt aan het water in de oude passagierterminal. Prachtig gerenoveerd en biedt plaats aan verschillende restaurants. Wij waren helemaal klaar voor het laatste deel van onze vakantie.