Antarctica View photo report

Antarctica

Zondag 8/11

De koffers waren op een uurtje gepakt en tegen de klok van tweeën ging het richting Amsterdam voor de lange reis richting Buenos Aires met Air Europa. Eerst een vlucht van 2u40 tot Madrid en aansluitend een vluchtje van 13u25 tot de hoofdstad van Argentinië.

Maandag 9/11

Stipt op tijd zette vlucht UX41 wiel op Argentijnse bodem.  ‘Immigrations’ had er wat minder zin in. Na anderhalf uur aanschuiven voor een foto, duimafdruk en stempel in ons paspoort konden wij op zoek gaan naar onze bagage. Zoeken was in dit geval heel letterlijk te nemen. Op de laatste band draaiden onze koffers vrolijk rondjes. Geen spoor van vermelding Madrid op het scherm.

Snel even geld afhalen voor de taxi! Van ons vorig bezoek aan Argentinië – zo’n 4 jaar geleden – wist ik nog dat je alleen cash geld kunt afhalen met een credit card. Met Maestro ben je hier absoluut niets. Wat ik blijkbaar vergeten was, was het feit dat het grootste briefje er een van 100 peso is; omgerekend zo’n 10 euro. Afhankelijk van ATM tot ATM kan je 1000 tot 1500 peso afhalen, als er al iets te krijgen valt! Met de ontvangen 1000 peso konden wij in ieder geval al de taxi betalen (450 peso).

Bij aankomst in het hotel (Eurobuilding Boutique) bleken de kamers niet beschikbaar. Dan maar de stad in voor een wandeling in het zonnetje langs het Plaza de Mayo richting Madero. Tijd voor een frisse Quilmes aan de haven. 65 pesos of 6,5 euro voor een pint van 330 ml … Argentinië is geen goedkoop land.

’s Avonds per taxi naar restaurant Calden del Soho. De hoge score op Tripadvisor was volledig gerechtvaardigd. Een echte aanrader en de taxirit van 2 x 10 euro meer dan waard. De boterzachte steak en gegrilde groenten smaakten heerlijk.

Dinsdag 10/11

Ontbijt en taxi naar de lokale luchthaven Aeroparque Jorge Newberry voor de vlucht naar Ushuaia. De vlucht had slechts een vertraging van 30 minuten wat voor Aerolineas Argentinas-normen eigenlijk geen vertraging is. Vlotte vlucht waarvan enkel de geweldige stewardess bijbleef. Verder ga ik er geen commentaar op geven … de zuurpruim.

De nacht voor het grote avontuur verbleven wij in hotel Cilene del Faro Suites & Spa; geboekt afgaande op de commentaren op Tripadvisor. Dit was toch een kleine vergissing. Hoe dit hotel aan een gemiddelde quotering van 4,5/5 komt is mij een compleet raadsel. 3/5 groene bolletje lijkt mij al ruim bedeeld. Soit, voor één nacht moet het eigenlijk ook niet veel meer zijn.

’s Avonds zat het restaurant van voorkeur vol en was het tweede zo ongezellig leeg dat wij op goed geluk restaurant Freddy uitprobeerden. De King Crab soep was lekker en vol van krab. Het hoofdgerecht - King Crab met kruiden - was oké.

Woensdag 11/11

Tijd doden vooraleer ons aan te melden voor boarding op de Ocean Nova, ons nieuwe thuis voor de komende 9 nachten. Omdat wij 4 jaar geleden ook al in Ushuaia verbleven en er alles al bezochten, bestond dit ‘tijd doden’ voornamelijk uit koffie slurpen in een lokaal koffiehuis. Ushuaia is eigenlijk een lelijke stad die zich onterecht de titel ‘Meest Zuidelijke Stad ter Wereld’ heeft toegekend. Die eer is weggelegd voor het Chileense Port Williams. Alleen hebben de Chilenen geen kaas gegeten van marketing. Resultaat is wel dat alle toeristen de op één na zuidelijkste stad ter wereld bezoeken.

Iets voor 15u00 ging het per taxi naar de haven voor de inscheping op ons expeditieschip. De controle bestond uit het afvinken van onze namen op de passagierslijst. De metaaldetectoren werden tot 2 keer toe straal genegeerd. Jihadisten denken er niet aan zich ten midden van de ijsbergen op te blazen!

Tot onze grote verbazing bleek de gemiddelde leeftijd goed mee te vallen. Opvallend veel jonge mensen stonden netjes in lijn hun beurt af te wachten ter registratie. Voor ons ook een koppeltje Taiwanezen. Zij konden blijkbaar geen Chileens visum voorleggen. Jaja, ook om te varen in Chileense wateren heb je een visum nodig! Na korte tijd kregen ze toch hun kajuit toegewezen.

Omdat het hevig stormde in de ‘Drake Passage’ verkoos de kapitein om nog even voor anker te blijven liggen in Ushuaia. Pas bij het avondeten maakte de boot zich los van de kade voor de tocht door het Beaglekanaal. Voor het slapengaan namen wij nog elk 2 pilletjes tegen zeeziekte. Beter voorkomen dan genezen!

Donder- en vrijdag 12-13/11

Geslapen als een roos! Een echte zeebonk als mij heeft geen last van woeste zuiderzeeën! Zelfvoldaan opende ik de gordijntjes en keek recht op de kade van … Port Williams. Wij hadden de hele nacht geen meter meer gevaren en waren in de verste verte nog niet in de Drake Passage.

Het koppel uit Taiwan bleek na een nachtje palaveren met de Chileense autoriteiten geen toestemming te krijgen om de reis verder te zeten. De rederij werd verplicht de mensen per helikopter terug te vliegen naar Ushuaia. Pijnlijk!

Rond lunchtijd en met een vertraging van +/- 12 uur zette de Ocean Nova eindelijk koers naar de Drake Passage.  Deze wereldberoemde en beruchte route is de zeeroute tussen Kaap Hoorn en de South Shetland Islands. De route werd genoemd naar de Engelsman Sir Francis Drake die eerder per ongeluk in september 1578 de oversteek maakte.  

De Ocean Nova is een Deens expeditieschip gebouwd voor de wateren rond Groenland. Sinds 2006 verzorgt het cruises vanuit Punta Arenas (Chile) en Ushuaia naar Antarctica. Het schip heeft slechts een 30-tal kajuiten voor een maximum van 72 passagiers. Iedere kajuit heeft 2 of 3 single bedjes, een minibureau en een ruime badkamer/toilet van 2 m² inclusief lavabo, toilet en douche. Douchen is trouwens een geweldige uitdaging. Op kalme dagen zijn de golven slechts 4 à 5 meter hoog en rolt het schip continu van links naar rechts met als enige getuigen de zwevende albatrossen en Cape Petrols.

“Het leven zoals het is op de Ocean Nova”

De dagelijkse routine op het schip bestaat uit slapen, eten, dutten, meer eten en het bijwonen van allerhande lezingen. Wij hielden ons bijkomend bezig met het taxeren van onze medereizigers om zo te komen tot de verkiezing van de grootste eikel (een 13-9) en dikste fluit (een 12-9). De 13-9 hadden wij al dag 2 verkozen: een non-stop pratende zelfingenomen Amerikaan uit één of andere zuidelijke staat. Eén keer lukte het niet om dit koppel te mijden bij één van de talrijke maaltijden. Uit de monoloog met mevrouw 13-9 verstonden wij dat haar over-over-overgrootmoeder omwille van een niet geaccepteerde liefdesrelatie met een Franse stalknecht van Breda (NL) naar de Verenigde Staten emigreerde. Dat was volgens haar ook de reden dat er in de VS nu ook een stadje de naam Breda draagt. Verder winst ze ons te vertellen dat ze zich als goede Christen naadloos wist te integreren in de USA. Dat kon niet gezegd worden van alle vluchtelingen uit Syrië en verre omstreken. Die waren er allemaal alleen maar op uit om van de West-Europese rijkdom te profiteren. Tegen deze haarscherpe analyse kon ik uiteraard niets meer inbrengen. Van ons kreeg ze de prijs 12-9 vooraleer snel naar de souvenirshop te vluchten.

Gelukkig waren de meeste reizigers leuke en interessante mensen. Zonder uitzondering was het voor iedereen de eerste trip naar Antarctica.

Zaterdag 14/11

In de vroege namiddag kwamen wij aan bij Yankee Harbour op de South Shetland Islands. Na ruim 48 uur non-stop varen was iedereen tevreden om eindelijk het schip te verlaten. De ruwe zee die van de ‘landing’ met de zodiacs geen lachertje maakten, nam iedereen er zonder morren bij. Ik begrijp nu zeer goed waarom waterdichte kledij een absolute vereiste is! Broek en jas doorstonden de waterproef met brio. De handschoenen daarentegen waren na 10 seconden en de tweede watervlaag doorweekt. Ik was echter niet de enige met dit probleem. Het illustreert alleen maar hoe ruw het eraan toeging.

Over de baai gierde met momenten een krachtige stormwind maar dit droeg alleen maar bij tot de ongelooflijke schoonheid van dit stukje natuur. Yankee Harbour wordt in deze tijd van het jaar bevolkt door duizenden Gentoo pinguïns. Deze grappige diertjes zoeken de hoogstgelegen en meest winderige plekken uit om binnenkort te nesten. Die plaatsen zullen binnenkort het eerst sneeuwvrij zijn wat de kans op succesvol broeden vergroot.

Zondag 15/11

Tijdens de nacht voer het schip richting het Antarctische schiereiland. De ochtend begon met een vroege uitstap per zodiac tussen de ijsbergen bij Cierva Cove. De tweede excursie moest noodgedwongen worden geannuleerd omwille van de wind en ruwe zee. Het was te gevaarlijk om in de zodiacs te stappen. De landing op het Antarctische vasteland werd uitgesteld tot de namiddag.

Orne Harbour, gelegen in het zuidwesten van schiereiland Arctowski, was de locatie waar wij officieel ons zesde werelddeel betraden. Om tot de Chinstrap pinguïns te raken moesten wij – nog maar eens – in stormachtige condities een sneeuwkam opklimmen. Antarctica op zijn best. Door de wind bedroeg de gevoelstemperatuur -12°C en waren wij blij met onze thermische kleren. Om tot hier te raken voer het schip door de ‘Gerlache Strait’, genoemd naar Adrien de Gerlache. De Gerlache, Hasselaar en expeditieleider op de Belgica strandde in de winter van 1897 in het pakijs van Antarctica en was zo gedwongen de 1ste die er ooit overwinterde.

Maandag 16/11

Bezoek aan Port Lockroy, tegenwoordig onder gezag van de ‘United Kingdom Antarctic Heritage Trust’. Nu vind je er een museum, souvenirshop en postkantoor. In het verleden werd het gebruikt voor de walvisvaart en in de tweede wereldoorlog als militaire basis (Station “A”) van de Britten.

Tegenwoordig verblijven er tijdens de zomer onderzoekers. Het team van Britse 4 dames – geselecteerd uit 1.500 kandidaten – was de dag voor ons gearriveerd.

Ook dit eiland is vergeven van de … Gentoo pinguïns. Grappige exemplaren die met kleine en grotere sprongen terug aan land komen. Ook indrukwekkend was de manier waarop het schip aanmeerde. Omdat er nog veel zee-ijs vast zat aan land, liet de kapitein de schip stranden op het ijs in een poging om ons rechtstreeks van de boot op het ijs te kunnen laten stappen. Jammer genoeg lukte dit niet omwille van de instabiliteit van het ijs. Dan maar met de zodiacs richting pinguïns. Ik weet niet of je de pinguïns eerst ziet, hoort of ruikt. Groot zijn ze niet, kabaal maken ze als de beste en ruiken doe je ze ook vanop afstand. De onmiskenbare vis-geur komt je al snel tegemoet. Pinguïns vreten hopen krill en schijten de hele plaats onder met de restanten ervan. Hoe later op het seizoen, hoe erger de geur blijkbaar wordt.

Namiddag bezoek aan Cuverville Island waar een grote kolonie Gentoo pinguïns huisde. In deze baai lagen verschillende gestrande ijsbergen, wachtend op hun langzaam einde. Het leverde in ieder geval een aantal leuke plaatjes op.

Na het diner werd iedereen verwacht in de panoramalounge voor de Ocean Nova Quiz. Het werd een grappige en plezante avond. ’s Nachts ging het van Antarctica terug richting South Shetland Islands.

Dinsdag 17/11

Wakker worden met zon in de ogen! Het bestaat effectief in Antarctica. Om 6u45 vertrok iedereen voor een 2 uur durende trip met zodiacs. Bij de start lag de zee er rimpelloos bij. Het zicht was gewoon magisch. Om het helemaal af te maken kregen wij onze eerste walvis (Humpback Whale) te zien. Hij gaf ons een paar mooie ‘staarten’ vooraleer in de diepte te verdwijnen.

Terwijl wij op de boot ontbeten voer de Ocean Nova de beschutte baai van Deception Island binnen. Hier bevond zich in Whaler’s Bay begin jaren 1900 een station voor de verwerking van walvissen. In de jaren dertig, toen de zeeën langzaam leeggevist raakten werd deze plaats verlaten en ingenomen door wetenschappelijke teams. Sinds de vulkaanuitbarsting van 1967 is de plaats verlaten. De restanten liggen er desolaat bij.

Na lunch vertrokken wij met pijn in het hart terug richting Drake Passage. Dubbele pijn is eigenlijk een betere omschrijving. Het is jammer dat wij dit wonderbare gebied na 4 dagen al terug moeten verlaten en nog eens dubbel jammer dat wij terug het gevecht met de Drake mochten aangaan.

Het woord gevecht bleek een understatement. Eens het schip de beschutting van de South Shetland Eilanden verliet, kwam de Ocean Nova in een heuse storm terecht. Sneeuw, winden tot 120 km/uur en golven tot 10 meter hoog. Het schip rolde van links naar rechts en alles dat niet vast stond volgende het ritme van de golven. Pas na 2 uur leek het ergste achter de rug. Antarctica rolde een laatste keer met haar spierballen!

Woens- en donderdag 18-19/11

Voor het eerst geen wake-up call deze reis en amper volk aan het ontbijt. Degenen die er zaten hadden zonder uitzondering kleine oogjes. Zelfs de bemanning had amper een oog dichtgedaan. De Drake Passage was nog steeds een stuk ruwer in vergelijking met de reis naar het zuiden. Lunch en diner morgen op woensdag een kleine uitdaging. Ondanks alles waren er bijna geen ‘accidentjes’. Vastgeschroefde tafels en beperkte mobiele stoelen dragen zeker bij tot het beperken van de goede gang van zaken.