Dinsdagnamiddag 15u00, mooi uur om te vertrekken vanuit Genk naar Keulen luchthaven voor onze vlucht van 18u25. Dan hebben we nog wat tijd voor het eerste aperitiefje. Dinsdagavond 17u55,  last check-in voor de vlucht naar Treviso. Al zwetend en hijgend staan we aan de balie van Germanwings. Yes! We hebben het nog net gehaald! ‘STAU auf der Autobahn’ is niet goed voor het hart. De trend van het op tijd komen was al dadelijk gezet.

De vlucht verliep perfect en in Venetië vonden we probleemloos ons hotel. Het Best Western hotel Monte Carlo ademde eindeloze romantiek uit. We waanden ons 100 jaar terug in de tijd maar zouden toch liever in deze tijd blijven.
Onze charmante gids leidde ons door het oude Venetië , een prachtige stad zonder enig verkeer. Moet frustrerend zijn voor de gemiddelde Italiaan.  De gondola’ s lieten we voor de romantische zielen en Japanners.  De watertaxi’s zijn aangenaam om je te verplaatsen door de stad, tenzij je gehaast bent en met je koffers zit te sleuren om op tijd in te schepen voor je cruise. Reken nooit op hulpvaardigheid van de Italiaanse ticketverkopers. Wat maakt het hun uit welke lijn wij moeten nemen naar de haven? 

Bij het binnenkomen op het schip  viel vooral de kleurrijke, stijlvolle lobby op. Best even je zonnebril ophouden. Las Vegas in het klad. De kajuit was in orde en kraaknet. ’s Avonds bestelden we, hongerig als we waren, de volledige menu. Alle  7 gangen. Wij raakten de tel kwijt en hoopten dat de ober dat ook zou doen. Maar helaas, hij lachte al zijn Filippijnse tanden bloot. Het eten overtrof al onze verwachtingen; geen buffetten met koude frieten maar een excellente bediening en een uitgebreide kaart. Al rollend terug naar onze kajuit. Morgen toch maar een paar gangen overslaan.

De eerste stop was Bari. Tja, het is niet het nieuwe Barcelona zoals de burgemeester beweerde. Volgens ons een havenstad met een  middelmatige  uitstraling, volgens onze gids in Corfu een stad waar ze je sokken kunnen stelen zonder je schoenen uit te doen. Enfin, de cappuccino’s waren lekker en we waren zeker niet te laat voor de boot.
Corfu daarentegen was prachtig. Kwam het door het idyllische paleis van Sissi, waar ik mij thuis voelde ;-) , de zon, de vele terrassen, het eten, de mensen, de winkels, … het zal wel de combinatie zijn. Jammer dat het “venster” van onze binnenkajuit en de weervrouw niet altijd de juiste weersvoorspellingen deden. Sommigen onder ons hadden dus zweettenen in winterbotten.

’s Avonds gingen we voor een 4-gangen diner om daarna de beentjes  te strekken in de disco nadat we in het casino ons gewonnen geld geïnd hadden. Ja ja, soms moet je stoppen als je wint. Puur karakter 
Dubrovnik was het hoogtepunt van onze reis, dus die morgen weeral vroeg uit de veren . Om 8u30 wachtte onze gids ons op aan de haven. Lekker ontbijtje om 7u30, nog koffietje in de bar, sanitaire stop en we waren er helemaal klaar voor. De exit bordjes en blauwe lucht lachten ons toe. Maar toen sloeg het noodlot toe. NO EXIT FOR YOU! We lagen niet aan de kade maar ergens wild geparkeerd in zee. En dat hadden we niet kunnen zien aan onze kant van het schip. ’Tender boats’ voeren op en af, maar als je uiteindelijk nummer 28 krijgt, weet je dat er 27 bootjes voor jou mogen vertrekken. Dat is het nadeel van Nederlandstalig te zijn of misschien hadden we toch wat aandachtiger de infobrief moeten lezen op ons bed. Maar die was altijd in het Frans ….omdat we Belgen zijn ????? Twee uur later stond onze lieve gids Rose nog steeds te wachten op ons. Dubrovnik in snel tempo dan maar. Een ongelooflijk mooie stad, zo goed als helemaal gerestaureerd na de oorlog, en helemaal verkeersvrij. Zeker de moeite waard om eens te bezoeken!

De lunch in Dubrovnik hadden we moeten overslaan, maar aan boord zijn er hamburgers, hotdogs, pizza’s, frietjes, couscous ….  Voor sommige magen teveel van het goede, maar motiliuum en imodium doen dan wonderen. Of lag het eerder aan de cocktail van de dag?
De namiddag was nog lang en we wilden toch ook eens het entertainment aan boord meemaken. En dit enkel en alleen omdat de zon achter de wolken was verdwenen en ik anders een ‘very bad hairday’ zou hebben op dek 9. We hebben net niet gewonnen met bingo, al dachten we van wel en sprongen al luid  schreeuwend recht om onze 5000 euro te incasseren. Dit keer lag het aan onze buren, die ons foute informatie hadden gegeven. Dit was even ons moment van glorie.
De wetenschaps-, aardrijkskunde- en sportquiz was ook al geen succes, maar dat lag enkel en alleen aan de slechte uitspraak van de quizmaster (en geen WIFI in de zaal, hihi…..)
De laatste avond hebben we weeral uitgebreid genoten van onze maaltijd om dan met een laatste cocktail onze kajuit te gaan opzoeken voor weeral een korte nacht.

Ik vond het een heel mooie ervaring, maar je bent wel enorm gebonden aan de uren van het schip.
En wispelturig  als ik ben,  viel dat soms wel tegen…….

Christel